AN INTEGRATIVE THEORY OF PREFRONTAL CORTEX FUNCTION
PREFRONTAL CORTEX İŞLEVİNİN BÜTÜNLEŞİK BİR TEORİSİ
Earl K. Miller, Center for Learning and Memory, RIKEN-MIT Neuroscience Research Center and Department of Brain and Cognitive Sciences, MIT.
Jonathan D. Cohen, Center for the Study of Brain, Mind, and Behavior and Department of Psychology, Princeton
Abstract ... cognitive control stems from the active maintenance of patterns of activity in the prefrontal cortex that represent goals and the means to achieve them. They provide bias signals to other brain structures whose net effect is to guide the flow of activity along neural pathways that establish the proper mappings between inputs, internal states, and outputs needed to perform a given task.
... muhakemesel kontrol, prefrontal cortex içinde, hedefleri ve onları başarmak için gerekli yordamları temsil eden faaliyet desenlerinin aktif bakımından kaynaklanır. Beynin diğer yapılarına, bir görevi yerine getirmek için gerekli, girişler, iç durumlar, ve çıkışlar arasındaki denklikleri kurarak, sinirsel yollarda faaliyet akışını yönlendirme net etkisini yapan önzeminleme işaretlerini sağlarlar.
INTRODUCTION ...
GİRİŞ ...
Simple behaviors can rely on relatively straightforward interactions between the brain’s input and output systems. Animals with fewer than a hundred thousand neurons (in the human brain there are 100 billion or more neurons) can approach food and avoid predators. For animals with larger brains, behavior is more flexible. ...
Basit davranışlar beynin giriş ve çıkış sistemleri arasındaki görece doğrudan etkileşimlere dayanır. 100 binden az sinir hücresine sahip hayvanlar (insan beyninde 100 milyar veya daha çok sinir hücresi vardır) yiyeceklere yaklaşabilir ve kendilerini yok edebilecek canavarlardan kaçınabilirler. Daha büyük beyinli hayvanlar için, davranış daha esnek olabilir...
To deal with this multitude of possibilities and to curtail confusion, we have evolved mechanisms that coordinate lower-level sensory and motor processes along a common theme, an internal goal.
Bu yüksek sayıda olasılıkları idare edebilmek ve karmaşıklığı kısmen de olsa azaltmak için, aşağı-seviyede algılar ve motor süreçlerini ortak bir tema, dahili bir hedef doğrultusunda koordine eden mekanizmalar geliştirmişiz.
...
It is well positioned to coordinate a wide range of neural processes: The PFC is a collection of interconnected neocortical areas that sends and receives projections from virtually all cortical sensory systems, motor systems, and many subcortical structures.
PFC geniş bir sinirsel süreç yelpazesini koordine etmek için uygunkonumdadır: PFC hemen hemen bütün cortical algılama sistemleri, motor sistemleri, ve çok sayıda subcortical yapıdan gelen yansıtıcı bağlantıları alan ve geri gönderen kendi içlerinde bağlantılı bir neocortical alanlar topluluğudur.
The Role of the PFC in Top-Down Control of Behavior
Davranışın Yukarıdan Aşağıya Kontrolünde PFC’nin Rolü
The PFC is not critical for performing simple, automatic behaviors, such as our tendency to automatically orient to an unexpected sound or movement. These behaviors can be innate or they can develop gradually with experience as learning mechanisms potentiate existing pathways or form new ones.
PFC beklenmedik bir ses veya hareket olduğunda ona doğru dönme eğilimimiz gibi basit, otomatik davranışlar yapmamızda kritik bir rol oynamaz. Bu davranışlar içten gelebilir ya da öğrenme mekanizmaları, varolan patikaların ağırlığını arttırdıkça veya bunların yenilerini oluşturdukça adım adım gelişir.
These “hardwired” pathways are advantageous because they allow highly familiar behaviors to be executed quickly and automatically (i.e. without demanding attention). However,these behaviors are inflexible, stereotyped reactions elicited by just the right stimulus. They do not generalize well to novel situations, and they take extensive time and experience to develop.
Bu sabit bağlı patikalar yüksek seviyede tanıdık davranışların çabuk ve otomatik (örn. dikkat gerektirmeden) gerçekleştirilmesine izin verdikleri için avantajlıdırlar. Yine de, bu davranışlar esnek değildir, yalnızca doğru dürtü tarafından iletilen genelleştirilmiş tepkilerdir. Yeni durumlara iyi genelleştirilemezler, ve geliştirilmeleri için uzun zaman ve tecrübe gerekir.
These sorts of automatic behaviors can be thought of as relying primarily on “bottom-up” processing; that is, they are determined largely by the nature of the sensory stimuli and well-established neural pathways that connect these with corresponding responses.
Bu tür otomatik davranışlar öncelikler “aşağıdan-yukarıya” işleyiş sürecine dayanmak olarak düşünülebilir; yani,bu davranışlar çoğunlukla algısal dürtüler ve bunları karşı düşen yanıtlara bağlayan yerine oturmuş sinirsel patikalar tarafından belirlenirler.
By contrast, thePFC is important when “top-down” processing is needed; that is, when behavior must be guided by internal states or intentions. The PFC is critical in situations when the mappings between sensory inputs, thoughts, and actions either are weakly established relative to other existing ones or are rapidly changing.
Buna karşın, PFC “yukarıdan-aşağıya” işleyiş gerektiğinde önemlidir; yani, davranışın iç durum ve niyetler tarafından yönlendirilmesi şart olduğunda. Algısal girdiler, düşünceler ve eylemler, varolan diğerlerine göre daha zayıf kuruldukları veya hızla değiştikleri durumlarda PFC kritik önemdedir.
This is when we need to use the “rules of the game,” internal representations of goals and the means to achieve them. Several investigators have argued that this is a cardinal function of the PFC...
Bu “oyunun kurallarını”, hedeflerin iç temsilleri ve onlara erişmek için geçilen yolları kullanmak istediğimizde gerekir. Çok sayıda araştırıcı bunun PFC’ye ait önde gelen bir işlev olduğunu sorgulamıştır.
This illustrates one of the most fundamental aspects of cognitive control and goal-directed behavior: the ability to select a weaker, task-relevant response (or source of information) in the face of competition from an otherwise stronger, but task-irrelevant one. Patients with frontal impairment have difficulty with this task... ...
Bu muhakemesel kontrol ve hedefe-yönelik davranışın en temel yönlerinden birini gösterir. Daha kuvvetli fakat görevle ilişkisiz biriyle yarışma halinde, daha zayıf, ama görevle ilişkili bir yanıtı(ya da bilgi kaynağını) seçebilmek yeteneği. Önbeyinde hasarlı hastalar bu görevi başarmakta zorluk çekerler...
Overview of the Theory
Teorinin Genel Görüntüsü
We assume that the PFC serves a specific function in cognitive control: the active maintenance of patterns of activity that represent goals and the means to achieve them.
PFC’nin muhakemesel kontrolda özel bir işleve hizmet ettiğini kabul ediyoruz: hedefleri ve onları başarmak için gerekli yordamları temsil eden eylem desenlerinin aktif bakımı.
They provide bias signals throughout much of the rest of the brain, affecting not only visual processes but also other sensory modalities, as well as systems responsible for response execution, memory retrieval, emotional evaluation, etc.
Onlar beynin geri kalan kısmının çoğu için önzemin işaretleri sağlar, yalnız görsel süreçleri değil diğer algı türlerini, ve yanıt icrası, bellek erişimi, duygusal değerlendirme, ve diğerlerini de.
The aggregate effect of these bias signals is to guide the flow of neural activity along pathways that establish the proper mappings between inputs, internal states, and outputs needed to perform a given task.
Bu önzemin işaretlerinin toplam etkisi, bir işi yapmak için ihtiyaç duyulan, girişler, iç durumlar, ve çıkışlar arasındaki uygun eşleştirmeleri kuran patikalar boyunca sinirsel faaliyetlerin akışını yönlendirmektir.
This is especially important whenever stimuli are ambiguous (i.e. they activate more than one input representation), or when multiple responses are possible and the task-appropriate response must compete with stronger alternatives.
Dürtüler ikircikli olduğunda (yani birden çok giriş temsilini harekete geçirdiklerinde) bu özellik önemlidir, veya çok sayıda yanıt mümkün olduğunda ve göreve uygun yanıt kuvvetli seçeneklerle yarışmak zorunda olduğunda.
From this perspective, the constellation of PFC biases...can be viewed as the neural implementation of attentional templates, rules, or goals, depending on the target of their biasing influence.
Bu bakış açısından, PFC önzemin burçlarının önkoşullayıcı etkilerine göre hedeflerine bağlı olarak dikkat şablonları, kurallar, veya hedeflerin sinirsel gerçekleşmeleri olarak görülebilir.
When a behavior meets with success, reinforcement signals augment the corresponding pattern of activity by strengthening connections between the PFC neurons activated by that behavior.
Bir davranış başarıya ulaştığında, bu davranış tarafından harekete geçirilen PFC nöronları aralarındaki bağlantıları güçlendirerek buna karşı düşen faaliyet desenini büyültür.
This process also strengthens connections between these neurons and those whose activity represents the situation in which the behavior was useful, establishing an association between these circumstances and the PFC pattern that supports the correct behavior.
Bu süreç, bu nöronlarla, hedef eylemi davranışının kullanılabilir olduğu durumu temsil eden nöronlar arasındaki bağlantıları güçlendirir, doğru davranışı destekleyen bu koşullarla PFC desenleri arasında bağ kurar.
But we believe that this general notion can explain many of the posited functions of the PFC. The biasing influence of PFC feedback signals on sensory systems may mediate its role in directing attention (Stuss &Benson 1986; Knight 1984, 1997; Banich et al 2000), signals to the motor system may be responsible for response selection and inhibitory control (Fuster 1980, Diamond 1988), and signals to intermediate systems may support short-term (or working) memory (Goldman-Rakic 1987) and guide retrieval from long-term memory (Schachter 1997, Janowsky et al 1989, Gershberg & Shimamura 1995).
Bu genel anlayışın PFC için ileri sürülen işlevlerin bir çoğunu açıklayabildiğine inanıyoruz. PFC geribesleme işaretlerinin geri besleme etkisi onun dikkati yönlendirişteki rolünde hakemlik yapar, motor sistemine giden işaretler yanıt seçimi ve yasaklayıcı kontrolden sorumlu olabilir, ara sistemlere giden işaretler kısa-dönem(ya da iş yapıcı) belleği destekler ve uzun dönem bellekten bilgi almayı yönlendirir.
Without the PFC, the most frequently used (and thus best established) neural pathways would predominate or, where these don’t exist, behavior would be haphazard. Such impulsive, inappropriate, or disorganized behavior is a hallmark of PFC dysfunction in humans (e.g. Bianchi 1922, Duncan 1986, Luria 1969, Lhermitte 1983, Shallice & Burgess 1996, Stuss & Benson 1986).
PFC olmasaydı, en sık kullanılan(ve böylece en sağlam kurulu) sinirsel patikalar öne çıkardı ya da bunların olmadığı yerde, davranış bir muamma olurdu. Bu tür tepkisel, uygunsuz, veya düzensiz davranış PFC işlevi bozuk insanlarda tipiktir.
Minimal Requirements for a Mechanism of Top-Down Control
Bir Yukarıdan Aşağıya Kontrol Mekanizması için en azından Gerekenler
There are several critical features of our theory. First, the PFC must provide a source of activity that can exert the required pattern of biasing signals to other structures. We can thus think of PFC function as “active memory in the service of control.”
Teorimizin çok sayıda kritik özellikleri var. İlk olarak, PFC diğer yapılara gerekli zemin işaret desenlerini uygulayacak bir faaliyet kaynağı sağlamalıdır. Böylece, PFC işlevini ‘kontrol hizmetinde aktif bellek’ olarak düşünebiliriz.
It follows, therefore, that the PFC must maintain its activity robustly against distractions until a goal is achieved, yet also be flexible enough to update its representations when needed.
Böylece, bundan sonra, hedef başarılıncaya kadar, PFC’nin dikkat dağıtıcılarından etkilenmeden faaliyetini sürdürmesi, ama olaya ilişkin temsillerini güncelleştirerek esnek olması zorunludur.
It must also house the appropriate representations, those that can select the neural pathways needed for the task. In sofar as primates are capable of tasks that involve diverse combinations of stimuli, internal states, and responses, representations in the PFC must have access to and be able to influence a similarly wide range of information in other brain regions.
Görev için gerekli sinirsel patikaları seçebilecek uygun temsilleri barındırmak zorundadır. İki ayaklılar zengin dürtü kombinasyonları, iç durumlar, ve yanıtlar içeren görevler yerine getirebildiklerine göre, PFC içindeki temsillerin benzer şekilde beynin başka bölgelerinde geniş bir bilgi yelpazesine erişmesi ve etkileyebilmesi zorunludur.
That is, PFC representations must have a high capacity for multimodality and integration. Finally, as we can acquire new goals and means, the PFC must also exhibit a high degree of plasticity.
Yani PFC temsilleri, yüksek bir çoğul algı çeşitliliği ve tümleşme kapasitesine sahip olmalıdır. Son olarak, yeni teklifler ve yordamlar edinebildiğimize göre, PFC yüksek derecede plasticite(programlanabilme yeteneği) göstermek zorundadır.
Of course, it must be possible to exhibit all these properties without the need to invoke some other mechanism of control to explain them, lest our theory be subject to perennial concerns of a hidden “homunculus.”
Tabii ki bütün bu özellikleri, onları açıklayacak başka bir kontrol mekanizmasını harekete geçirmek gerekmeden, gösterebilmek zorunludur, aksi takdirde teorimiz yeni bir ‘homunculus’ (yumurta-tavuk ilişkisi gibi) yaratır.
pattern of deficits following PFC damage as a loss of the ability to acquire and use behavior-guiding rules. ...
PFC hasarından sonra görülen yetersizlik desenleri davranış yönlendiren kuralları öğrenme ve kullanım yeteneğinin kaybı olarak ortaya çıkar.
A GUIDED ACTIVATION THEORY OF PFC FUNCTION ...
PFC İŞLEVİNİN BİR YÖNLENDİRİLMİŞ HAREKETE GEÇİRİŞ TEORİSİ
Guided Activation as a Mechanism of Cognitive Control
Muhakemesel Kontrol için bir Mekanizma olarak Yönlendirilmiş Harekete Geçiriş
...the role of the PFC is modulatory rather than transmissive. That is, the pathway from input to output does not “run through” the PFC. Instead, the PFC guides activity flow along task-relevant pathways in more posterior and/or subcortical areas.
PFC’nin rolü iletici değil değişimi ayarlayıcıdır. Yani, girişten çıkışa patika PFC içinden geçmez. Onun yerine, PFC göreve ilişkin patikalar boyunca faaliyet akışını daha arha ve/veya alt cortical alanlara yönlendirir.
This distinction between modulation vs transmission is consistent with the classic pattern of neuropsychological deficits associated with frontal lobe damage.
Modulasyon’a karşıt transmisyon aralarındaki ayrım ön beyinle ilgili klasik nöropsikolojik hasarlara ilişkin yetersizliklerle tutarlıdır.
The components of a complex behavior are usually left intact, but the subject is not able to coordinate them in a task-appropriate way (for example, a patient who, when preparing coffee, first stirred and then added cream). ...
Kompleks davranışın bileşenleri genellikle olduğu gibi kalır, fakat kişi onları göreve uygun bir şekilde koordine edemez (örneğin kahve hazırlayan bir hasta önce karıştırır sonra krema koyar).
Active Maintenance in the Service of Control...
Kontrolün Hizmetinde Aktif Bakım
another critical feature of our theory: the importance of sustained activity as a mechanism of control..
Teorimizin bir başka kritik özelliği; bir kontrol mekanizması olarak sürdürülen faaliyetin sürekliliğidir.
executive control involves the active maintenance of a particular type of information:the goals and rules of a task.
Yönetimsel kontrol belirli bir bilgi tipinin aktif bakımını içerir: bir görevin hedefleri ve kuralları.
selective attention and behavioral inhibition are two sides of the same coin: Attention is the effect of biasing competition in favor of task-relevant information, and inhibition is the consequence that this has for the irrelevant information.
Seçici dikkat ve davranışsal yasaklama bir paranın iki yüzüdür. Dikkat, görevle ilişkili bilginin avantajına önzemin koşullama etkisidir, ve yasaklama bunun ilgisiz bilgiye etkiyen sonucudur.
In particular, we believe that PFC-mediated control is complemented by another form of control dependent on the hippocampal system. The hippocampus is important for binding together information into a memory of a specific episode (Eichenbaum et al 1999, McClelland et al 1995, Squire 1992, Zola-Morgan & Squire 1993).
Özellikle, PFC tarafından ayarlanan kontrol hippocompal sisteme bağımlı bir başka kontrol şekli ile tanımlanır. Hippocampus belirli bir episod(olay zinciri)’a özel bilgi bağlamak için önemlidir.
By contrast, we suggest that the PFC, like other neocortical areas, is more important for extracting the regularities across episodes—in the case of the PFC, those corresponding to goals and task rules, rather than episodic memories of actually performing the task.
Karşıt olarak, PFC’nin diğer neocortical alanlar gibi episodlar arasındaki düzenlilikleri çıkarmakta daha önemli olduğunu ileri sürüyoruz – PFC durumunda, görevi yerine getirmeğe ait episodik hatıraların kendisi değil hedef ve görev kurallarına denk düşenler.
We further posit that the PFC uses “activity-based” control; that is, its ongoing activity specifies the pattern of neural pathways that are currently needed. If PFC activity changes, so does the selected pattern of pathways.
Daha da öte, PFC’nin”faaliyet tabanlı” kontrol kullandığını ileri sürüyoruz; yani devam eden faaliyeti o anda ihtiyaç duyulan sinirsel patikalara göre belirler. Eğer faaliyet değişirse seçilen patika deseni de değişir.
By contrast, the hippocampus may provide a form of “weighted-based” control; it helps consolidate permanent associative links between the pieces of information that define a long-term memory (Cohen & O’Reilly 1996, O’Reilly et al 1999, O’Reilly 2000).
Karşıt olarak, hippocampus bir ağırlık tabanlı kontrol şekli sağlar; bir uzun dönem hatırasını belirleyen parçalar arasında kalıcı ilişkisel bağları sonuçlandırmağa yardım eder.
To use the railroad metaphor, the hippocampus is responsible for laying down new tracks and the PFC is responsible for flexibly switching between them. As noted below, interactions between the PFC and the hippocampus may provide a basis for understanding prospective forms of control, such as planning.
Demiryolu benzetmesini kullanırsak, hippocampus yeni yollar kurmaktan sorumludur ve PFC ise bunlar arasında esnek bir şekilde yol değiştirmekten sorumludur. Aşağıda not edildiği gibi, PFC ve hippocampus arasındaki etkileşimler planlama gibi ileriye yönelik kontrol biçimlerini anlamağa yardım eder.
Updating of PFC Representations
PFC Temsillerini Güncelleyiş
In the real world, cognitive control is highly dynamic...is highly flexible. So long as suitable representations exist within the PFC, activating them can quickly invoke a goal or rule, which can be flexibly switched to others as circumstances demand. That is, it is easier and faster (and perhaps less costly) to switch between existing tracks than it is to lay new ones down.
Gerçek dünyada muhakemesel kontrol yüksek derecede dinamiktir... ve esnektir. PFC içinde uygun temsiller bulunduğu sürece, çabukça bir hedef ya da kuralı harekete geçirebilir, koşullar gerektirdikçe bunlar başkaları ile değiştirilebilir. Yani, var olan yollar-izler arasında değişiklik yapmak daha çabuk ve hızlıdır (ve belki daha az yük getirir).
PFC representations are selectively responsive (adaptive) to task-relevant stimuli (Rainer et al 1998b), yet they are resistant to interference (robust) from distractors (Miller et al 1996).
PFC temsilleri görev ile ilişkili uyarılara seçici olarak (uyumlu9 yanıt vermekle kalmaz, dikkat bozucuların karışmalarına karşı da dirençlidirler.
Conversely, two hallmarks of damage to the PFC are perseveration (inadequate updating) and increased distractibility (inappropriate updating).
Karşıt olarak, PFC hasarının iki önemli belirtisi ısrar (yetersiz güncelleme) ve artmış dikkat dağınıklığı(uygunsuz güncelleme)dır;
Recent modeling work suggests that hierarchical updating and the sequencing of actions may rely on interactions between the PFC and the basal ganglia.
Son zamanlardaki araştırmalar hiyerarşik güncelleme ve eylemlerin sıralanışının PFC ve basal ganglia arasındaki etkileşimlere dayanabileceğini göstermiştir.
Saturday, June 23, 2012
Sunday, April 29, 2012
Kontrol bağlamın temsilinden doğar.
"Control emanates from representation of context"
"Kontrol bağlamın temsilinden doğar."
The Prefrontal Cortex: Minireview
Prefrontal Cortex: Kısa Gözdengeçirim
Complex Neural Properties for Complex Behavior
Karmaşık Davranışlar için Karmaşık Sinirsel Özellikler
Earl K. Miller
Department of Brain and Cognitive Sciences and The Center for Learning and Memory
Massachusetts Institute of Technology
The PF cortex is a collection of cortical areas in the most anterior portion of the frontal lobes (Figure 1). It has long been associated with high-level, “executive” processes needed for voluntary goal-directed behavior.
PF cortex beynin ön loblarının en önünde bulunan bir cortical alan grubudur. Uzun süredir, gönüllü hedef-yönelimli davranış için gerekli üst-seviyeli, “yönetsel” süreçler ile ilişkilendirile gelmiştir.
Its damage in humans does not produce a single, characteristic deficit. Rather, it results in disturbances in a variety of functions, including attention, memory, response selection, planning, and inhibitory control.
Zedelenmesi tek bir belirgin yetersizlik oluşturmaz insanlarda. Daha çok, dikkat, bellek, yanıt seçimi, planlama, ve yasaklayıcı kontrol’ü de içeren çeşitli fonksiyonlarda rahatsızlığa yol açar.
Studies of the neural basis of PF function in monkeys focused primarily on active short-term, or working memory. They have revealed that when a delay is imposed between a visual stimulus and a response based on it, many PF neurons show sustained stimulus-related activity...
Maymunlarda PF işlevinin sinirsel temeli üzerine yapılan çalışmalar öncelikle faal kısa-vade, ya da çalışma belleği üzerinde odaklandı. Bu çalışmalar, bir görsel dürtü ile ona dayanan yanıt arasında bir gecikme oldurulduğunda çok sayıda PF nöronunun, devam ettirilen, dürtü-ilişkili faaliyet gösterdiğini ortaya çıkarttılar.
Because sensory inputs are often fleeting, this short-term maintenance may be fundamental to many cognitive functions. However, complex behavior requires more than temporary storage.
Algısal girdiler çoğunlukla kayıp-gidici olduğundan, bu kısa-vadeli canlı tutma çok sayıda muhakemesel işlevler için temel bir dayanak olabilir. Yine de, karışık davranışlar geçici bellekten ötesini gerektirir.
Relevant sensory inputs need to be selected and integrated with other information common to the goal at hand. Also needed are the executive mechanisms that determine, for example, which stimuli are relevant and should be selected.
İlgili algısal girdilerin seçilmesi ve bunların eldeki amaca ilişkin ortak diğerleri ile bütünleştirilmeleri gerekir. Dahası örn. hangi dürtünün ilişkili ve seçilmesi gerektiğini belirleyen yönetsel mekanizmalara ihtiyaç vardır.
Much less is known about the neural basis of these higher functions.
Bu daha yüksek işlevlerin sinirsel zemini hakkında çok az bilgi vardır.
In many views of cognition, the type of executive control thought to be mediated by the PF cortex is synonymous with attentional selection, that is, the ability to voluntarily focus awareness on certain sensory inputs, thoughts, or actions.
Muhakemenin çok sayıda değerlendirmesinde, PF cortex tarafından yürütülen yönetsel kontrolün tipi dikkatsel seçim ile eşanlamlıdır, yani bilinci gönüllü olarak belirli algısal girdilere, düşüncelere, ya da eylemlere odaklama yeteneğidir.
Selection is necessary because higher-order cognitive functions are severely limited in capacity. Indeed, at a given moment we are aware of only a small fraction of available sensory information.
Seçim gerekli çünkü yüksek-derecede muhakemesel işlevler yeterlilikte ciddi şekilde sınırlıdır. Gerçekten, bizler bir anda elimizde var olan algısal bilginin yalnız küçük bir kısmının farkında olabiliriz.
Given these capacity limitations, the ability to ignore distractions and select behaviorally relevant information is critical.
Bu yeterlilik sınırlamaları dikkate alındığında, dikkat dağıtıcı unsurları yok sayıp davranışsal olarak konuyla ilgili bilgiyi seçmek yeteneği hayatidir.
Earlier target selection in the PF cortex suggests that the visual cortex may “inherit” target information from the PF cortex. That is, that the PF cortex may be a source of the top-down signals that mediate attentional selection in the visual cortex (Desimone and Duncan.)
PF cortex’te erken hedef seçimi görsel cortex’in hedef bilgisini PF cortexten “kalıtımla edindiği” fikrini ileri sürer. Yani, görsel cortex’te dikkatsal seçimi harekete geçiren yukarıdan-aşağıya işaretlerin kaynağı PF cortex olabilir.
Complex behavior, however, depends on more than selecting sensory information. To benefit from past experience, we must be able to select (recall) stored knowledge. Watanabe (1996) demonstrated this ability in PF neurons.
Karışık davranış, yine de algısal bilgiyi seçmekten öteye dayanır. Geçmiş bilgiden yararlanmak için, depolanmış bilgiyi seçebilmek zorundayız. Watanabe nöronlarda bu yeteneği gösterdi.
He found that when monkeys could predict that a specific reward would appear (e.g., raisins, cabbage, etc.), the activity of many PF neurons reflected that expected reward. This ability to prospectively” code predicted events is thus critical for choosing among response alternatives.
O, eğer maymunlar belirli bir ödülün belireceğini öngörebilirlerse çok sayıda PF nöronunun faaliyetinin umulan bu ödülü yansıttığını buldu. Tahmin edilen olayların öngörülerek kodlanışı yanıtın seçiminde belirleyicidir.
Integration - Bütünleşme
Sensory processing is highly fragmented. Even within a modality, different stimulus attributes may be separately processed.
Algısal işleyiş yüksek derecede param parçadır. Tek bir modalite içinde dahi farklı dürtü özellikleri ayrı ayrı işlenir.
The primate cortical visual system, for example, is thought to analyze the form and color information to identify a stimulus (i.e., what it is) largely from information about stimulus location (i.e., where it is).
Primat cortical görsel sisteminin, örneğin, bir dürtüye ilişkin şekil ve renk bilgilerinin analizini (yani onun kim olduğunu) büyük bir oranda dürtünün konumuna (yani nerede olduğuna) ilişkin bilgiden çıkardığı düşünülür.
An area involved in complex behavior, however, needs to have access to diverse information. Even actions almost invariably require satisfying multiple, diverse constraints.
Karışık davranışa karışan bir bölge, yine de, zengin çeşitli bilgiye erişmek ihtiyacını duyar. Eylemler bile hemen hemen değişmezce çoklu, zengin çeşitli sınırlamaları sağlamayı gerektirir.
When I search for my coffee cup, for example, I have in mind not only what it looks like but also where it is likely to be. So, somewhere and somehow, diverse information such as what and where needs to come together.
Kahve bardağımı aradığımda, örneğin, aklımda yalnız onun nasıl bir görüntüsü olduğu değil aynı zamanda nerede olabileceği vardır. Böylece, bir yerde, bir şekilde, ne ve nerede gibi, zengin çeşitli bilginin bir araya gelmesi gerekir.
Given its role in organizing behavior and its extensive connections, the PF cortex seems a likely region where integration might be evident, particularly when integration is needed for behavior.
Davranış ve onun genişleyebilen bağlantılarındaki rolü verildiğinde, PF cortex, özellikle davranış için bütünleştirmeye ihtiyaç duyulduğunda, bütünleştirmenin açıkça görülebildiği bir olası bölge gibidir.
Other studies have also found that many PF neurons process both object identity and location.
Başka çalışmalar da PF nöronlarının nesne kimliği ve konumunu birlikte işlediğini buldu.
Interconnections between different PF regions (Figure 1) could result in a population of PF neurons with multimodal properties.
Farklı PF bölgeleri arasında etkileşimler multimodal özellikli bir PF nöronları topluluğuna yol açabilir.
Associative Learning, Rules, Context, and Cognitive Control
İlişkisel Öğrenme, Kurallar, Bağlam, ve Muhakemesel Kontrol
The complexity of primate behavior is partially attributable to the fact that primates can acquire new goals and manners of achieving them. Not surprisingly, the PF cortex is thought to be central to this ability.
Primat davranışının karmaşıklığı kısmen primatların yeni hedefler ve onları gerçekleştirecek tavırları edinebilişine bağlanabilir. PF cortex’in bu yeteneğin merkezi olarak düşünülmesi şaşırtıcı değildir.
Its executive role in brain function has been hypothesized to result from the acquisition and representation of “rules” that guide goal-directed behavior.
Beyin işlevi içinde yönetsel rolünün hedef-yönelimli davranışı yönlendiren kuralların edinilişi ve temsilinden kaynaklandığı ileri sürülmüştür.
Rule learning depends on forming arbitrary associations between disparate, but behaviorally related, information. We learn that “red” means “stop,” for example.
Kural öğrenme ayrık fakat davranışça ilişkili bilgi üstüne tercihsel ilişkiler kurmağa dayanır. Örneğin “kırmızı”nın “dur” anlamına geldiğini öğreniriz.
The PF cortex seems well positioned to play a role in associative learning. It is interconnected with all sensory systems, with the motor system, and with limbic structures involved in long-term memory and affect; it is truly “association cortex.”
PF cortex ilişkisel öğrenişte bir rol oynamak için iyi bir konumda gibidir. Bütün algısal sistemlerle, hareket sistemiyle, ve uzun dönem bellek ve hazza karışan limbic yapılarla karşılıklı bağlantılıdır; gerçekten “ilişkilendirme cortex”idir o.
Thus, PF activity can reflect stimuli, associated actions, and expected consequences.
Böylece, PF faaliyeti dürtü, ilgili eylemler, ve beklenen sonuçları yansıtabilir.
Cohen and colleagues have suggested how the ability of PF neurons to reflect conjunctions of behaviorally related information might result in mechanisms for executive control.
Cohen ve meslekdaşları PF nöronlarının, yönetsel kontrol mekanizmalarında davranışça ilişkili bilgiye ait bileşimleri nasıl yansıtabildiğini ileri sürmüşlerdir.
They posit that control emanates from representation of context (Cohen and Servan-Schreiber, 1992). Context is the constellation of task-relevant information needed to guide a given behavior.
Onlar kontrolün bağlamın temsilinden doğduğunu iddia etmişlerdir(Cohen ve Servan-Schreiber, 1992). Bağlam, verili bir davranışı yönlendirmek için gerekli, göreve bağlı bilgilerden oluşan bir çeşit yıldızlar burcudur.
Top-down signals from the PF cortex are excitatory and represent the to-be-attended item. These signals increase activity of neurons that process the relevant information and, by virtue of the mutual inhibition, suppress activity of neurons processing irrelevant information.
PF cortexten gelen yukarıdan-aşağıya işaretler uyarıcı(exicitory)’dir ve izlenmesi-gereken-şeyi temsil eder. Bu işaretler ilgili bilgiyi işleyen nöronların faaliyetini arttırır ve, ortaklaşa engelleme özelliği ile, ilişkisiz bilgiyi işleyen nöronların faaliyetini bastırır.
Context representations may act in a similar fashion. However, rather than convey only visual attributes, context representations are thought to be multimodal and include information about stimuli, actions, etc., that have become associated through experience.
Bağlam temsilleri benzer bir tavırla çalışabilirler. Yine de, yalnızca görsel özellikler iletmektense, bağlam temsillerinin çoklu-modal olduğu, ve tecrübe ile ilişkilendirilmiş, dürtü, eylem, vb., hakkında bilgi içerdiği düşünülür.
Thus, they can bias motor as well as sensory processing and also allow appropriate actions to be selected and executed.
Böylece, algısal işleyişe olduğu gibi harekete ön-eşik belirleyebilir ve bunun yanında uygun eylemlerin seçim ve gerçekleştirilmesine izin verirler.
Conclusions -Sonuçlar
Recent studies have shown that, consistent with their putative role in the highest level of cognitive function, PF neurons have complex response properties that are highly dependent on, and shaped by, task demands.
Son çalışmalar, en yüksek seviyede muhakemesel işlevlerindeki genellikle kabul edilen rolleri ile uyumlu olarak, PF nöronlarının görev gereklerine yüksek derecede dayanan ve, onlarca şekillendirilen karışık yanıt özelliklerine sahip olduğunu göstermiştir.
They selectively process and integrate information needed for a common behavioral goal. Thus, its extensive connections and the ability of its neurons to be modified by experience may allow the PF cortex to play a role in knitting together behaviorally relevant associations, a process needed for acquisition of “rules” that guide goal-directed behavior.
Onlar ortak bir hedef için gerekli bilgiyi seçerek işler ve bütünleştirir. Böylece, geniş bağlantıları ve nöronlarının tecrübe ile değiştirilebilir olma yeteneği, PF cortex’in, davranışça ilgili ilişkileri örgü gibi örmekte bir rol oynayabilmesini mümkün kılar, bu hedef-yönelimli davranışı yönlendiren “kuralların” edinilmesinde ihtiyaç duyulan bir süreçtir.
This may result in a representation of context, a template of a previously successful configuration of sensory and response-related information that biases processing in other brain regions in favor of task-relevant information.
Bu, daha önce başarılı olmuş algısal ve yanıt-bağımlı bilginin bir şablonu, başka beyin bölgelerindeki işleyişte görev-bağıntılı bilgiyi ön-eşikleyen bir bağlam temsili sonucuna yol açabilir.
Such complicated and malleable activity would be expected for a region so closely linked with the complexity and flexibility that are the hallmarks of primate behavior.
Böylesi karmaşık ve yoğrulabilir faaliyet, primat davranışına damgasını vuran karışıklık ve esneklik ile bu kadar yakından bağlı bir bölgeden beklenebilirdi.
"Kontrol bağlamın temsilinden doğar."
The Prefrontal Cortex: Minireview
Prefrontal Cortex: Kısa Gözdengeçirim
Complex Neural Properties for Complex Behavior
Karmaşık Davranışlar için Karmaşık Sinirsel Özellikler
Earl K. Miller
Department of Brain and Cognitive Sciences and The Center for Learning and Memory
Massachusetts Institute of Technology
The PF cortex is a collection of cortical areas in the most anterior portion of the frontal lobes (Figure 1). It has long been associated with high-level, “executive” processes needed for voluntary goal-directed behavior.
PF cortex beynin ön loblarının en önünde bulunan bir cortical alan grubudur. Uzun süredir, gönüllü hedef-yönelimli davranış için gerekli üst-seviyeli, “yönetsel” süreçler ile ilişkilendirile gelmiştir.
Its damage in humans does not produce a single, characteristic deficit. Rather, it results in disturbances in a variety of functions, including attention, memory, response selection, planning, and inhibitory control.
Zedelenmesi tek bir belirgin yetersizlik oluşturmaz insanlarda. Daha çok, dikkat, bellek, yanıt seçimi, planlama, ve yasaklayıcı kontrol’ü de içeren çeşitli fonksiyonlarda rahatsızlığa yol açar.
Studies of the neural basis of PF function in monkeys focused primarily on active short-term, or working memory. They have revealed that when a delay is imposed between a visual stimulus and a response based on it, many PF neurons show sustained stimulus-related activity...
Maymunlarda PF işlevinin sinirsel temeli üzerine yapılan çalışmalar öncelikle faal kısa-vade, ya da çalışma belleği üzerinde odaklandı. Bu çalışmalar, bir görsel dürtü ile ona dayanan yanıt arasında bir gecikme oldurulduğunda çok sayıda PF nöronunun, devam ettirilen, dürtü-ilişkili faaliyet gösterdiğini ortaya çıkarttılar.
Because sensory inputs are often fleeting, this short-term maintenance may be fundamental to many cognitive functions. However, complex behavior requires more than temporary storage.
Algısal girdiler çoğunlukla kayıp-gidici olduğundan, bu kısa-vadeli canlı tutma çok sayıda muhakemesel işlevler için temel bir dayanak olabilir. Yine de, karışık davranışlar geçici bellekten ötesini gerektirir.
Relevant sensory inputs need to be selected and integrated with other information common to the goal at hand. Also needed are the executive mechanisms that determine, for example, which stimuli are relevant and should be selected.
İlgili algısal girdilerin seçilmesi ve bunların eldeki amaca ilişkin ortak diğerleri ile bütünleştirilmeleri gerekir. Dahası örn. hangi dürtünün ilişkili ve seçilmesi gerektiğini belirleyen yönetsel mekanizmalara ihtiyaç vardır.
Much less is known about the neural basis of these higher functions.
Bu daha yüksek işlevlerin sinirsel zemini hakkında çok az bilgi vardır.
In many views of cognition, the type of executive control thought to be mediated by the PF cortex is synonymous with attentional selection, that is, the ability to voluntarily focus awareness on certain sensory inputs, thoughts, or actions.
Muhakemenin çok sayıda değerlendirmesinde, PF cortex tarafından yürütülen yönetsel kontrolün tipi dikkatsel seçim ile eşanlamlıdır, yani bilinci gönüllü olarak belirli algısal girdilere, düşüncelere, ya da eylemlere odaklama yeteneğidir.
Selection is necessary because higher-order cognitive functions are severely limited in capacity. Indeed, at a given moment we are aware of only a small fraction of available sensory information.
Seçim gerekli çünkü yüksek-derecede muhakemesel işlevler yeterlilikte ciddi şekilde sınırlıdır. Gerçekten, bizler bir anda elimizde var olan algısal bilginin yalnız küçük bir kısmının farkında olabiliriz.
Given these capacity limitations, the ability to ignore distractions and select behaviorally relevant information is critical.
Bu yeterlilik sınırlamaları dikkate alındığında, dikkat dağıtıcı unsurları yok sayıp davranışsal olarak konuyla ilgili bilgiyi seçmek yeteneği hayatidir.
Earlier target selection in the PF cortex suggests that the visual cortex may “inherit” target information from the PF cortex. That is, that the PF cortex may be a source of the top-down signals that mediate attentional selection in the visual cortex (Desimone and Duncan.)
PF cortex’te erken hedef seçimi görsel cortex’in hedef bilgisini PF cortexten “kalıtımla edindiği” fikrini ileri sürer. Yani, görsel cortex’te dikkatsal seçimi harekete geçiren yukarıdan-aşağıya işaretlerin kaynağı PF cortex olabilir.
Complex behavior, however, depends on more than selecting sensory information. To benefit from past experience, we must be able to select (recall) stored knowledge. Watanabe (1996) demonstrated this ability in PF neurons.
Karışık davranış, yine de algısal bilgiyi seçmekten öteye dayanır. Geçmiş bilgiden yararlanmak için, depolanmış bilgiyi seçebilmek zorundayız. Watanabe nöronlarda bu yeteneği gösterdi.
He found that when monkeys could predict that a specific reward would appear (e.g., raisins, cabbage, etc.), the activity of many PF neurons reflected that expected reward. This ability to prospectively” code predicted events is thus critical for choosing among response alternatives.
O, eğer maymunlar belirli bir ödülün belireceğini öngörebilirlerse çok sayıda PF nöronunun faaliyetinin umulan bu ödülü yansıttığını buldu. Tahmin edilen olayların öngörülerek kodlanışı yanıtın seçiminde belirleyicidir.
Integration - Bütünleşme
Sensory processing is highly fragmented. Even within a modality, different stimulus attributes may be separately processed.
Algısal işleyiş yüksek derecede param parçadır. Tek bir modalite içinde dahi farklı dürtü özellikleri ayrı ayrı işlenir.
The primate cortical visual system, for example, is thought to analyze the form and color information to identify a stimulus (i.e., what it is) largely from information about stimulus location (i.e., where it is).
Primat cortical görsel sisteminin, örneğin, bir dürtüye ilişkin şekil ve renk bilgilerinin analizini (yani onun kim olduğunu) büyük bir oranda dürtünün konumuna (yani nerede olduğuna) ilişkin bilgiden çıkardığı düşünülür.
An area involved in complex behavior, however, needs to have access to diverse information. Even actions almost invariably require satisfying multiple, diverse constraints.
Karışık davranışa karışan bir bölge, yine de, zengin çeşitli bilgiye erişmek ihtiyacını duyar. Eylemler bile hemen hemen değişmezce çoklu, zengin çeşitli sınırlamaları sağlamayı gerektirir.
When I search for my coffee cup, for example, I have in mind not only what it looks like but also where it is likely to be. So, somewhere and somehow, diverse information such as what and where needs to come together.
Kahve bardağımı aradığımda, örneğin, aklımda yalnız onun nasıl bir görüntüsü olduğu değil aynı zamanda nerede olabileceği vardır. Böylece, bir yerde, bir şekilde, ne ve nerede gibi, zengin çeşitli bilginin bir araya gelmesi gerekir.
Given its role in organizing behavior and its extensive connections, the PF cortex seems a likely region where integration might be evident, particularly when integration is needed for behavior.
Davranış ve onun genişleyebilen bağlantılarındaki rolü verildiğinde, PF cortex, özellikle davranış için bütünleştirmeye ihtiyaç duyulduğunda, bütünleştirmenin açıkça görülebildiği bir olası bölge gibidir.
Other studies have also found that many PF neurons process both object identity and location.
Başka çalışmalar da PF nöronlarının nesne kimliği ve konumunu birlikte işlediğini buldu.
Interconnections between different PF regions (Figure 1) could result in a population of PF neurons with multimodal properties.
Farklı PF bölgeleri arasında etkileşimler multimodal özellikli bir PF nöronları topluluğuna yol açabilir.
Associative Learning, Rules, Context, and Cognitive Control
İlişkisel Öğrenme, Kurallar, Bağlam, ve Muhakemesel Kontrol
The complexity of primate behavior is partially attributable to the fact that primates can acquire new goals and manners of achieving them. Not surprisingly, the PF cortex is thought to be central to this ability.
Primat davranışının karmaşıklığı kısmen primatların yeni hedefler ve onları gerçekleştirecek tavırları edinebilişine bağlanabilir. PF cortex’in bu yeteneğin merkezi olarak düşünülmesi şaşırtıcı değildir.
Its executive role in brain function has been hypothesized to result from the acquisition and representation of “rules” that guide goal-directed behavior.
Beyin işlevi içinde yönetsel rolünün hedef-yönelimli davranışı yönlendiren kuralların edinilişi ve temsilinden kaynaklandığı ileri sürülmüştür.
Rule learning depends on forming arbitrary associations between disparate, but behaviorally related, information. We learn that “red” means “stop,” for example.
Kural öğrenme ayrık fakat davranışça ilişkili bilgi üstüne tercihsel ilişkiler kurmağa dayanır. Örneğin “kırmızı”nın “dur” anlamına geldiğini öğreniriz.
The PF cortex seems well positioned to play a role in associative learning. It is interconnected with all sensory systems, with the motor system, and with limbic structures involved in long-term memory and affect; it is truly “association cortex.”
PF cortex ilişkisel öğrenişte bir rol oynamak için iyi bir konumda gibidir. Bütün algısal sistemlerle, hareket sistemiyle, ve uzun dönem bellek ve hazza karışan limbic yapılarla karşılıklı bağlantılıdır; gerçekten “ilişkilendirme cortex”idir o.
Thus, PF activity can reflect stimuli, associated actions, and expected consequences.
Böylece, PF faaliyeti dürtü, ilgili eylemler, ve beklenen sonuçları yansıtabilir.
Cohen and colleagues have suggested how the ability of PF neurons to reflect conjunctions of behaviorally related information might result in mechanisms for executive control.
Cohen ve meslekdaşları PF nöronlarının, yönetsel kontrol mekanizmalarında davranışça ilişkili bilgiye ait bileşimleri nasıl yansıtabildiğini ileri sürmüşlerdir.
They posit that control emanates from representation of context (Cohen and Servan-Schreiber, 1992). Context is the constellation of task-relevant information needed to guide a given behavior.
Onlar kontrolün bağlamın temsilinden doğduğunu iddia etmişlerdir(Cohen ve Servan-Schreiber, 1992). Bağlam, verili bir davranışı yönlendirmek için gerekli, göreve bağlı bilgilerden oluşan bir çeşit yıldızlar burcudur.
Top-down signals from the PF cortex are excitatory and represent the to-be-attended item. These signals increase activity of neurons that process the relevant information and, by virtue of the mutual inhibition, suppress activity of neurons processing irrelevant information.
PF cortexten gelen yukarıdan-aşağıya işaretler uyarıcı(exicitory)’dir ve izlenmesi-gereken-şeyi temsil eder. Bu işaretler ilgili bilgiyi işleyen nöronların faaliyetini arttırır ve, ortaklaşa engelleme özelliği ile, ilişkisiz bilgiyi işleyen nöronların faaliyetini bastırır.
Context representations may act in a similar fashion. However, rather than convey only visual attributes, context representations are thought to be multimodal and include information about stimuli, actions, etc., that have become associated through experience.
Bağlam temsilleri benzer bir tavırla çalışabilirler. Yine de, yalnızca görsel özellikler iletmektense, bağlam temsillerinin çoklu-modal olduğu, ve tecrübe ile ilişkilendirilmiş, dürtü, eylem, vb., hakkında bilgi içerdiği düşünülür.
Thus, they can bias motor as well as sensory processing and also allow appropriate actions to be selected and executed.
Böylece, algısal işleyişe olduğu gibi harekete ön-eşik belirleyebilir ve bunun yanında uygun eylemlerin seçim ve gerçekleştirilmesine izin verirler.
Conclusions -Sonuçlar
Recent studies have shown that, consistent with their putative role in the highest level of cognitive function, PF neurons have complex response properties that are highly dependent on, and shaped by, task demands.
Son çalışmalar, en yüksek seviyede muhakemesel işlevlerindeki genellikle kabul edilen rolleri ile uyumlu olarak, PF nöronlarının görev gereklerine yüksek derecede dayanan ve, onlarca şekillendirilen karışık yanıt özelliklerine sahip olduğunu göstermiştir.
They selectively process and integrate information needed for a common behavioral goal. Thus, its extensive connections and the ability of its neurons to be modified by experience may allow the PF cortex to play a role in knitting together behaviorally relevant associations, a process needed for acquisition of “rules” that guide goal-directed behavior.
Onlar ortak bir hedef için gerekli bilgiyi seçerek işler ve bütünleştirir. Böylece, geniş bağlantıları ve nöronlarının tecrübe ile değiştirilebilir olma yeteneği, PF cortex’in, davranışça ilgili ilişkileri örgü gibi örmekte bir rol oynayabilmesini mümkün kılar, bu hedef-yönelimli davranışı yönlendiren “kuralların” edinilmesinde ihtiyaç duyulan bir süreçtir.
This may result in a representation of context, a template of a previously successful configuration of sensory and response-related information that biases processing in other brain regions in favor of task-relevant information.
Bu, daha önce başarılı olmuş algısal ve yanıt-bağımlı bilginin bir şablonu, başka beyin bölgelerindeki işleyişte görev-bağıntılı bilgiyi ön-eşikleyen bir bağlam temsili sonucuna yol açabilir.
Such complicated and malleable activity would be expected for a region so closely linked with the complexity and flexibility that are the hallmarks of primate behavior.
Böylesi karmaşık ve yoğrulabilir faaliyet, primat davranışına damgasını vuran karışıklık ve esneklik ile bu kadar yakından bağlı bir bölgeden beklenebilirdi.
Sunday, March 25, 2012
Duygu Ayarı - Emotion Regulation
My quotations from: Emotion Regulation: Conceptual Foundations Date: 3/22/06
Alıntılarım :Duygu Ayarı: Kavramsal Temeller Tarih: 3/22/06
James J. Gross (Stanford Uni), Ross A Thompson (Uni of California, Davis)
...
Emotion Regulation and Related Processes
Duygu Ayarı ve İlgili Süreçler
...
emotion regulation refers to the heterogeneous set of processes by which emotions are themselves regulated. Emotion regulatory processes may be automatic or controlled, conscious or unconscious, and may have their effects at one or more points in the emotion generative process.
Duygu ayarı duyguların kendilerinin yönetildiği bir grup heterojen sürece işaret eder. Duygu ayarlayıcı süreçler otomatik ya da kontrol edilen, bilinçli veya bilinçsiz olabilir, ve duygu oluşturan süreçte etkilerini bir veya daha çok noktada gösterebilirler.
Because emotions are multi-componential processes that unfold over time, emotion regulation involves changes in “emotion dynamics” (Thompson, 1990), or the latency, rise time, magnitude, duration, and offset of responses in behavioral, experiential, or physiological domains.
Duygular zaman içinde açılıp dökülen çok-bileşenli süreçler olduğu için, duygu ayarı “duygusal dinamiklerde”, veya davranışsal, deneysel, veya fizyolojik düzlemlerde gecikme, yükseliş süresi, yükseklik, süre, ve yanıtların taban değerleri açısından değişiklikler içerir.
Emotion regulation may dampen, intensify, or simply maintain emotion, depending on an individual’s goals. Emotion regulation also may change the degree to which emotion response components cohere as the emotion unfolds, such as when large changes in emotion experience and physiological responding occur in the absence of facial behavior.
Duygu ayarı bireyin amaçlarına göre, duyguyu bastırır, yoğunlaştırır, veya yalnızca devam ettirir. Duygu ayarı duygu ortaya çıkarken duygu yanıtı bileşenlerinin bütünlüğünün ne derece değişeceğini belirler, örneğin yüzsel davranışların yokluğuna karşın büyük duygu tecrübesi ve fizyolojik yanıtların yaşanmasında olduğu gibi.
One as-yet unresolved issue is whether emotion regulation refers to intrinsic processes (Fred regulates his own emotions: emotion regulation in self), to extrinsic processes (Sally regulates Bob’s emotions: emotion regulation in other), or to both. In general, researchers in the adult literature typically focus on intrinsic processes (Gross, 1998). By contrast, researchers in the developmental literature focus more on extrinsic processes.
Henüz çözümlenmemiş bir sorun duygu ayarının içsel süreçleri(kişinin kendi duygularını ayarı) mi yoksa dışsal süreçleri(kişinin başkasının duygularını ayarı) mi, veya ikisini de mi belirttiğidir. Genellikle, yetişkinlere ilişkin araştırmacılar içsel süreçler üzerinde yoğunlaşırlar. Buna karşın, yetişme ve gelişime ilişkin araştırmacılar dışsal süreçlere...
Core Features of Emotion Regulation
...
Emotion Regulation and Related Constructs
Duygu Ayarı ve İlgili Yapılar
..., we see emotion regulation as subordinate to the broader construct of affect regulation. Under this broad heading fall all manner of efforts to influence our valenced responses (Westen, 1994).
..., duygu ayarını daha geniş bir yapı olan haz ayarının altında görüyoruz. Geçerli yanıtlarımızı etkilemeye yönelik çabalarımıza ilişkin bütün davranışlarımız bu geniş başlık altında yer alır.
... affect regulation includes (among other things) four overlapping constructs: (a) coping, (b) emotion regulation, (c) mood regulation, and (d) psychological defenses.
... haz ayarı (başka şeylerin yanında) dört üst üste binen yapı içerir (a) başetme, (b) duygu ayarı, (c) ruh haleti ayarı, ve (d) psikolojik savunma
Emotion Regulation Strategies
Duygu Ayarı Stratejileri
...These five points represent five families of emotion regulation processes: situation selection, situation modification, attentional deployment, cognitive change, and response modulation (Gross, 1998b).
...Bu beş nokta beş duygu ayarı sürecini temsil ederler: durum seçimi, durum değiştirimi, dikkatsel kullanım, muhakemesel değişim, ve yanıt dönüştürümü (Gross, 1998b).
...the first four emotion regulation families may be considered antecedent-focused, in that they occur before appraisals give rise to full-blown emotional response tendencies, and may be contrasted with response-focused emotion regulation, which occurs after the responses are generated (Gross & Munoz, 1995).
... ilk dört duygu ayarı ailesi, değerlendirmelerin tam-boy duygusal yanıt eğilimine yol açmadan önce oluşması nedeniyle, öngörüş-odaklı olarak değerlendirilebilirler, ve belki de yanıtlar yaratıldıktan sonra oluşan yanıt-odaklı duygu ayarı ile karşıtlaştırılabilirler.
Situation Selection
Durumsal Seçim
The most forward-looking approach to emotion regulation is situation selection. This type of emotion regulation involves taking actions that make it more (or less) likely that one will end up in a situation one expects will give rise to desirable (or undesirable) emotions.
Duygu ayarına en ileri-doğru bakışlı yaklaşım durum seçimidir. Bu tür duygu ayarı kişinin arzulanan duygularını harekete geçireceğini umduğu bir duruma düşme olasılığını arttıracak eylemler yapmasını içerir.
Another barrier to effective situation selection is appropriately weighing short-term benefits of emotion regulation versus longer-term costs. For example, a shy person may feel much better in the short term if she avoids social situations. However, this short-term relief may come at the cost of longer term social isolation.
Etkin durum seçimine bir başka engel duygu ayarının kısa-vadeli yararlarına karşın yol açabildiği uzun vadeli kayıplardır. Örneğin, çekingen bir insan sosyal durumlardan kaçınarak kısa-vadede kendini çok daha iyi hissedebilir. Yine de, kısa-vadeli bu rahatlık uzun dönemde yalnızlık karşılığında gelebilir.
Situation Modification
Durumsal Değiştirim
Potentially emotion-eliciting situations – such as the approach of the terrifying barber in
the example above – do not inevitably lead to emotional responses. After all, one can always ask to wait until a less frightening barber is free. Such efforts to directly modify the situation so as to alter its emotional impact constitute a potent form of emotion regulation.
Korkunç berberin çocuğun saçını kesmek için yaklaşması gibi potansiyel olarak duyguları ortaya çıkartacak durumların duygu yanıtlarına yol açması kaçınılmaz değildir. Hiç olmazsa, her zaman daha az korkutucu bir berberi beklemek istenebilir. Duygusal darbesini değiştirmek için durumu doğrudan değiştirmeye yönelik bu tür çabalar duygu ayarının olası bir şeklini oluşturur.
Attentional Deployment
Dikkatsel Kullanım
Situation selection and situation modification help shape the individual’s situation. However, it also is possible to regulate emotions without actually changing the environment. Situations have many aspects, and attentional deployment refers to how individuals direct their attention within a given situation in order to influence their emotions.
Durum seçimi ve durum değiştirimi bireyin durumun şekillendirmeğe yardımcı olur. Yine de ortamı değiştirmeden de duyguların ayarı mümkündür. Durumların bir çok yönleri vardır, ve dikkatsel kullanım bireylerin belirli bir durum içinde duygularını etkilemeleri için bunların bazılarına dikkatlerini nasıl yönlendirebileceklerine işaret eder.
Distraction focuses attention on different aspects of the situation, or moves attention away from the situation altogether, such as when an infant shifts its gaze from the emotion eliciting stimulus to decrease stimulation (Rothbart, this volume; Stifter & Moyer, 1991).
Dikkat dağıtış durumun başka yönleri üzerinde dikkat toplar, veya dikkati durumdan tamamen uzaklaştırır, bir çocuğun bakışının, onu uyaran duygu açığa çıkartıcı bir dürtüden uzaklaştırılışı gibi.
Distraction also may involve changing internal focus, such as when individuals invoke thoughts or memories that are inconsistent with the undesirable emotional state (Watts, this volume), or when an actor calls to mind an emotional incident in order to portray that emotion convincingly.
Dikkat dağıtış, bireylerin istenmeyen duygusal durum ile tutarsız düşünce ve duyguları harekete geçirişi gibi, içdünyadaki odağı değiştirişi içerebilir, veya bir aktörün bir duyguyu inandırıcı canlandırabilmek için bir duygusal olayı zihnine getirmesi gibi.
Concentration draws attention to emotional features of a situation. Wegner and Bargh (1997) have termed this “controlled starting” of emotion. When attention is repetitively directed to one’s feelings and their consequences, this is referred to as rumination. Ruminating on sad events leads to longer and more severe depressive symptoms (Just & Alloy, 1997; Nolen-
Hoeksema, 1993).
Konsantrasyon durumun duygusal özelliklerine dikkat çeker. Wegner and Bargh (1997) bunu duygunun “kontrollü başlatış”’ı olarak adlandırmıştır. Dikkat tekrarlarla kişinin duygularına ve sonuçlarına yönlendirildiğinde buna ‘kurmak’ denir. Üzücü olayların üzerinde uzun süreli durmak daha uzun ve ağır belirtili depresyonlara yol açar.
Cognitive Change
Muhakemesel Değişim
Even after a situation has been selected, modified, and attended to, an emotional response is by no means a foregone conclusion. Emotion requires that percepts be imbued with meaning and that individuals evaluate their capacity to manage the situation.
Bir durum seçildikten, değiştirildikten, ve izlendikten sonra bile bir duygusal yanıt hiç bir şekilde olmuş bitmiş değildir. Duygu algıların bir anlamla arınması ve bireylerin duruma hakim olup olamayacaklarını değerlendirmelerini gerektirir.
As described above, appraisal theorists have described the cognitive steps needed to transform a percept into something that elicits emotion.
Yukarıda açıklandığı gibi, değerlendirme teorisyenleri bir algının duygu ortaya çıkartacak bir şeye dönüşmesi için gerekli muhakemesel adımları tanımlamışlardır.
Cognitive change refers to changing how one appraises the situation one is in so as to alter its emotional significance, either by changing how one thinks about the situation or about one’s capacity to manage the demands it poses.
Muhakemesel değişim kişinin içinde bulunduğu durumu nasıl değerlendirdiğini değiştirmesi böylece ya durum hakkında nasıl düşündüğünü değiştirerek ya da durumun ortaya çıkardığı gerekleri kendisinin karşılama kapasitesi hakkındaki düşüncesini değiştirerek o durumun duygusal önemini değiştirmesidir.
One form of cognitive change that has received particular attention is reappraisal (Gross, 2002; John & Gross, this volume; Ochsner & Gross, this volume). This type of cognitive change involves changing a situation’s meaning in a way that alters its emotional impact.
Muhakemesel değişimin özellikle dikkat toplayan bir şekli yeniden-değerlendirmedir. Bu tür muhakemesel değişim bir durumun anlamının duygusal darbesini değiştirecek şekilde değiştirilmesini içerir.
Leading subjects to reappraise negatively valenced films has been shown to result in decreased negative emotion experience.
Denekleri gösterilmiş olan olumsuz çekicilikteki filimleri yeniden-değerlendirtmeye yönlendirmek olumsuz tecrübeleri azaltmıştır.
Response Modulation
Yanıt Dönüştürümü
In contrast with other emotion regulatory processes, response modulation occurs late in the emotion generative process, after response tendencies have been initiated.
Duygu ayarlayıcı süreçlere karşıt olarak, yanıt değişimi duygu oluşum sürecinde geç bir aşamada, yanıt verme eğilimi başladıktan sonra oluşur.
Response modulation refers to influencing physiological, experiential, or behavioral responding as directly as possible. Attempts at regulating the physiological and experiential aspects of emotion are common.
Yanıt dönüştürümü fizyolojij, tecrübesel, veya davranışsal yanıtlayışı mümkün olduğu kadar doğrudan etkilemeğe işaret eder. Duygunun fizyolojik ve tecrübesel yönlerini ayarlama çabaları bilinen şeylerdir.
Another common form of response modulation involves regulating emotion-expressive behavior (Gross, John, & Richards).
Bir başka yanıt dönüştürümü şekli duygu-ifadesi davranışının ayarını içerir.
A person may wish to regulate expressive behavior for many reasons, ranging from an assessment that it would be best to hide one’s true feelings from another person (e.g., hiding one’s fear when standing up to a bully) to direct prompts from a parent (e.g., in the barbershop example).
Kişi, bir başka kişiden duygularını saklamanın daha iyi olacağını değerlendirmekten (bir zorbaya karşı dikilirken korkuyu saklamak gibi) bir büyüğün çocuğa direktif vermesine kadar bir çok nedenden dolayı ifadesel davranışı ayarlamak isteyebilir.
Alıntılarım :Duygu Ayarı: Kavramsal Temeller Tarih: 3/22/06
James J. Gross (Stanford Uni), Ross A Thompson (Uni of California, Davis)
...
Emotion Regulation and Related Processes
Duygu Ayarı ve İlgili Süreçler
...
emotion regulation refers to the heterogeneous set of processes by which emotions are themselves regulated. Emotion regulatory processes may be automatic or controlled, conscious or unconscious, and may have their effects at one or more points in the emotion generative process.
Duygu ayarı duyguların kendilerinin yönetildiği bir grup heterojen sürece işaret eder. Duygu ayarlayıcı süreçler otomatik ya da kontrol edilen, bilinçli veya bilinçsiz olabilir, ve duygu oluşturan süreçte etkilerini bir veya daha çok noktada gösterebilirler.
Because emotions are multi-componential processes that unfold over time, emotion regulation involves changes in “emotion dynamics” (Thompson, 1990), or the latency, rise time, magnitude, duration, and offset of responses in behavioral, experiential, or physiological domains.
Duygular zaman içinde açılıp dökülen çok-bileşenli süreçler olduğu için, duygu ayarı “duygusal dinamiklerde”, veya davranışsal, deneysel, veya fizyolojik düzlemlerde gecikme, yükseliş süresi, yükseklik, süre, ve yanıtların taban değerleri açısından değişiklikler içerir.
Emotion regulation may dampen, intensify, or simply maintain emotion, depending on an individual’s goals. Emotion regulation also may change the degree to which emotion response components cohere as the emotion unfolds, such as when large changes in emotion experience and physiological responding occur in the absence of facial behavior.
Duygu ayarı bireyin amaçlarına göre, duyguyu bastırır, yoğunlaştırır, veya yalnızca devam ettirir. Duygu ayarı duygu ortaya çıkarken duygu yanıtı bileşenlerinin bütünlüğünün ne derece değişeceğini belirler, örneğin yüzsel davranışların yokluğuna karşın büyük duygu tecrübesi ve fizyolojik yanıtların yaşanmasında olduğu gibi.
One as-yet unresolved issue is whether emotion regulation refers to intrinsic processes (Fred regulates his own emotions: emotion regulation in self), to extrinsic processes (Sally regulates Bob’s emotions: emotion regulation in other), or to both. In general, researchers in the adult literature typically focus on intrinsic processes (Gross, 1998). By contrast, researchers in the developmental literature focus more on extrinsic processes.
Henüz çözümlenmemiş bir sorun duygu ayarının içsel süreçleri(kişinin kendi duygularını ayarı) mi yoksa dışsal süreçleri(kişinin başkasının duygularını ayarı) mi, veya ikisini de mi belirttiğidir. Genellikle, yetişkinlere ilişkin araştırmacılar içsel süreçler üzerinde yoğunlaşırlar. Buna karşın, yetişme ve gelişime ilişkin araştırmacılar dışsal süreçlere...
Core Features of Emotion Regulation
...
Emotion Regulation and Related Constructs
Duygu Ayarı ve İlgili Yapılar
..., we see emotion regulation as subordinate to the broader construct of affect regulation. Under this broad heading fall all manner of efforts to influence our valenced responses (Westen, 1994).
..., duygu ayarını daha geniş bir yapı olan haz ayarının altında görüyoruz. Geçerli yanıtlarımızı etkilemeye yönelik çabalarımıza ilişkin bütün davranışlarımız bu geniş başlık altında yer alır.
... affect regulation includes (among other things) four overlapping constructs: (a) coping, (b) emotion regulation, (c) mood regulation, and (d) psychological defenses.
... haz ayarı (başka şeylerin yanında) dört üst üste binen yapı içerir (a) başetme, (b) duygu ayarı, (c) ruh haleti ayarı, ve (d) psikolojik savunma
Emotion Regulation Strategies
Duygu Ayarı Stratejileri
...These five points represent five families of emotion regulation processes: situation selection, situation modification, attentional deployment, cognitive change, and response modulation (Gross, 1998b).
...Bu beş nokta beş duygu ayarı sürecini temsil ederler: durum seçimi, durum değiştirimi, dikkatsel kullanım, muhakemesel değişim, ve yanıt dönüştürümü (Gross, 1998b).
...the first four emotion regulation families may be considered antecedent-focused, in that they occur before appraisals give rise to full-blown emotional response tendencies, and may be contrasted with response-focused emotion regulation, which occurs after the responses are generated (Gross & Munoz, 1995).
... ilk dört duygu ayarı ailesi, değerlendirmelerin tam-boy duygusal yanıt eğilimine yol açmadan önce oluşması nedeniyle, öngörüş-odaklı olarak değerlendirilebilirler, ve belki de yanıtlar yaratıldıktan sonra oluşan yanıt-odaklı duygu ayarı ile karşıtlaştırılabilirler.
Situation Selection
Durumsal Seçim
The most forward-looking approach to emotion regulation is situation selection. This type of emotion regulation involves taking actions that make it more (or less) likely that one will end up in a situation one expects will give rise to desirable (or undesirable) emotions.
Duygu ayarına en ileri-doğru bakışlı yaklaşım durum seçimidir. Bu tür duygu ayarı kişinin arzulanan duygularını harekete geçireceğini umduğu bir duruma düşme olasılığını arttıracak eylemler yapmasını içerir.
Another barrier to effective situation selection is appropriately weighing short-term benefits of emotion regulation versus longer-term costs. For example, a shy person may feel much better in the short term if she avoids social situations. However, this short-term relief may come at the cost of longer term social isolation.
Etkin durum seçimine bir başka engel duygu ayarının kısa-vadeli yararlarına karşın yol açabildiği uzun vadeli kayıplardır. Örneğin, çekingen bir insan sosyal durumlardan kaçınarak kısa-vadede kendini çok daha iyi hissedebilir. Yine de, kısa-vadeli bu rahatlık uzun dönemde yalnızlık karşılığında gelebilir.
Situation Modification
Durumsal Değiştirim
Potentially emotion-eliciting situations – such as the approach of the terrifying barber in
the example above – do not inevitably lead to emotional responses. After all, one can always ask to wait until a less frightening barber is free. Such efforts to directly modify the situation so as to alter its emotional impact constitute a potent form of emotion regulation.
Korkunç berberin çocuğun saçını kesmek için yaklaşması gibi potansiyel olarak duyguları ortaya çıkartacak durumların duygu yanıtlarına yol açması kaçınılmaz değildir. Hiç olmazsa, her zaman daha az korkutucu bir berberi beklemek istenebilir. Duygusal darbesini değiştirmek için durumu doğrudan değiştirmeye yönelik bu tür çabalar duygu ayarının olası bir şeklini oluşturur.
Attentional Deployment
Dikkatsel Kullanım
Situation selection and situation modification help shape the individual’s situation. However, it also is possible to regulate emotions without actually changing the environment. Situations have many aspects, and attentional deployment refers to how individuals direct their attention within a given situation in order to influence their emotions.
Durum seçimi ve durum değiştirimi bireyin durumun şekillendirmeğe yardımcı olur. Yine de ortamı değiştirmeden de duyguların ayarı mümkündür. Durumların bir çok yönleri vardır, ve dikkatsel kullanım bireylerin belirli bir durum içinde duygularını etkilemeleri için bunların bazılarına dikkatlerini nasıl yönlendirebileceklerine işaret eder.
Distraction focuses attention on different aspects of the situation, or moves attention away from the situation altogether, such as when an infant shifts its gaze from the emotion eliciting stimulus to decrease stimulation (Rothbart, this volume; Stifter & Moyer, 1991).
Dikkat dağıtış durumun başka yönleri üzerinde dikkat toplar, veya dikkati durumdan tamamen uzaklaştırır, bir çocuğun bakışının, onu uyaran duygu açığa çıkartıcı bir dürtüden uzaklaştırılışı gibi.
Distraction also may involve changing internal focus, such as when individuals invoke thoughts or memories that are inconsistent with the undesirable emotional state (Watts, this volume), or when an actor calls to mind an emotional incident in order to portray that emotion convincingly.
Dikkat dağıtış, bireylerin istenmeyen duygusal durum ile tutarsız düşünce ve duyguları harekete geçirişi gibi, içdünyadaki odağı değiştirişi içerebilir, veya bir aktörün bir duyguyu inandırıcı canlandırabilmek için bir duygusal olayı zihnine getirmesi gibi.
Concentration draws attention to emotional features of a situation. Wegner and Bargh (1997) have termed this “controlled starting” of emotion. When attention is repetitively directed to one’s feelings and their consequences, this is referred to as rumination. Ruminating on sad events leads to longer and more severe depressive symptoms (Just & Alloy, 1997; Nolen-
Hoeksema, 1993).
Konsantrasyon durumun duygusal özelliklerine dikkat çeker. Wegner and Bargh (1997) bunu duygunun “kontrollü başlatış”’ı olarak adlandırmıştır. Dikkat tekrarlarla kişinin duygularına ve sonuçlarına yönlendirildiğinde buna ‘kurmak’ denir. Üzücü olayların üzerinde uzun süreli durmak daha uzun ve ağır belirtili depresyonlara yol açar.
Cognitive Change
Muhakemesel Değişim
Even after a situation has been selected, modified, and attended to, an emotional response is by no means a foregone conclusion. Emotion requires that percepts be imbued with meaning and that individuals evaluate their capacity to manage the situation.
Bir durum seçildikten, değiştirildikten, ve izlendikten sonra bile bir duygusal yanıt hiç bir şekilde olmuş bitmiş değildir. Duygu algıların bir anlamla arınması ve bireylerin duruma hakim olup olamayacaklarını değerlendirmelerini gerektirir.
As described above, appraisal theorists have described the cognitive steps needed to transform a percept into something that elicits emotion.
Yukarıda açıklandığı gibi, değerlendirme teorisyenleri bir algının duygu ortaya çıkartacak bir şeye dönüşmesi için gerekli muhakemesel adımları tanımlamışlardır.
Cognitive change refers to changing how one appraises the situation one is in so as to alter its emotional significance, either by changing how one thinks about the situation or about one’s capacity to manage the demands it poses.
Muhakemesel değişim kişinin içinde bulunduğu durumu nasıl değerlendirdiğini değiştirmesi böylece ya durum hakkında nasıl düşündüğünü değiştirerek ya da durumun ortaya çıkardığı gerekleri kendisinin karşılama kapasitesi hakkındaki düşüncesini değiştirerek o durumun duygusal önemini değiştirmesidir.
One form of cognitive change that has received particular attention is reappraisal (Gross, 2002; John & Gross, this volume; Ochsner & Gross, this volume). This type of cognitive change involves changing a situation’s meaning in a way that alters its emotional impact.
Muhakemesel değişimin özellikle dikkat toplayan bir şekli yeniden-değerlendirmedir. Bu tür muhakemesel değişim bir durumun anlamının duygusal darbesini değiştirecek şekilde değiştirilmesini içerir.
Leading subjects to reappraise negatively valenced films has been shown to result in decreased negative emotion experience.
Denekleri gösterilmiş olan olumsuz çekicilikteki filimleri yeniden-değerlendirtmeye yönlendirmek olumsuz tecrübeleri azaltmıştır.
Response Modulation
Yanıt Dönüştürümü
In contrast with other emotion regulatory processes, response modulation occurs late in the emotion generative process, after response tendencies have been initiated.
Duygu ayarlayıcı süreçlere karşıt olarak, yanıt değişimi duygu oluşum sürecinde geç bir aşamada, yanıt verme eğilimi başladıktan sonra oluşur.
Response modulation refers to influencing physiological, experiential, or behavioral responding as directly as possible. Attempts at regulating the physiological and experiential aspects of emotion are common.
Yanıt dönüştürümü fizyolojij, tecrübesel, veya davranışsal yanıtlayışı mümkün olduğu kadar doğrudan etkilemeğe işaret eder. Duygunun fizyolojik ve tecrübesel yönlerini ayarlama çabaları bilinen şeylerdir.
Another common form of response modulation involves regulating emotion-expressive behavior (Gross, John, & Richards).
Bir başka yanıt dönüştürümü şekli duygu-ifadesi davranışının ayarını içerir.
A person may wish to regulate expressive behavior for many reasons, ranging from an assessment that it would be best to hide one’s true feelings from another person (e.g., hiding one’s fear when standing up to a bully) to direct prompts from a parent (e.g., in the barbershop example).
Kişi, bir başka kişiden duygularını saklamanın daha iyi olacağını değerlendirmekten (bir zorbaya karşı dikilirken korkuyu saklamak gibi) bir büyüğün çocuğa direktif vermesine kadar bir çok nedenden dolayı ifadesel davranışı ayarlamak isteyebilir.
Friday, March 02, 2012
Ego-kontrol and Ego-dayanıklılık (Ego-control and Ego-resilience)
Ego-control and ego-resiliency: ...– 2004
Ego-kontrol ve ego-dayanıklılık: ...
Tera D. Letzringa,*, Jack Blockb, David C. Fundera
a Department of Psychology, University of California, Riverside, CA 92521, USA
b University of California, Berkeley, USA
Abstract
Ego-control refers to the inhibition/expression of impulse and ego-resiliency (ER) to the dynamic capacity to contextually modify one’s level of ego-control in response to situational affordances (Block, J., 1950, 2002; Block, J.H., 1951; Block & Block, 1980).
...
Kısa Özet
Ego-kontrol tepki gösteriminin engellenmesini/gerçekleştirilmesini belirtir. Ego-dayanıklılık, karşılaşılan durumlara tepki olarak kişinin ego-kontrol seviyesini bağlamsal değiştiriş dinamik kapasitesidir.
1. Introduction
1. Tanıtım
...
Overcontrolled individuals characteristically contain impulse and affect across situations, even when
doing so may not be necessary. On the other hand, undercontrolled individuals characteristically express impulse and affect across situations, even when doing so may be inappropriate.
Aşırı kontrollü bireyler, gerekmese bile, durumlar karşısında tipik olarak tepki ve duyguyu sınırlarlar. Öte yandan, yetersiz kontrollü bireyler uygun olmasa bile, durumlar karşısında tipik olarak tepki ve duyguyu ifade ederler.
Highly ego-resilient individuals are characteristically able to modify their level of control, either up or down, as may be appropriate or necessary according to the situational context. Individuals with a low level of ego-resiliency are more restricted to the same level of impulse containment or expression regardless of situational demands.
Yüksek derecede ego-dayanıklı olan bireyler tipik olarak, duruma ilişkin bağlamın gerektirdiği şekilde ya da uygunlukta kendi kontrol seviyelerini yukarı veya aşağı değiştirebilirler. Düşük ego-dayanıklık seviyeli bireyler durumun gerekliliklerinden bağımsız olarak aynı tepki sınırlama veya ifade seviyesine daha çok kısıtlıdırlar..
1.1. Ego-control
1.1. Ego-kontrol
According to theory developed by Jack and Jeanne Block over several decades, the individual difference dimension of ego-control varies from overcontrol to undercontrol (Block, 2002; Block & Block, 1980).
Jack ve Jeanne Block tarafından onlarca yıllık bir süreçte geliştirilen teoriye göre ego-kontrolün bireysel farklılık boyutu aşırı kontrol ile yetersiz kontrol arasında değişir. (Block, 2002; Block & Block, 1980).
Overcontrolled individuals are conceptualized as relatively inhibited in action and affect-expressiveness to the point of at times being excessively constrained. They have difficulty making decisions, may unnecessarily delay gratification or deny themselves pleasure, are tightly organized, are insulated from environmental distractions, and are able to continue even repetitive tasks for long periods of time.
Aşırı kontrollü bireyler zaman zaman fazla tutuk olma noktasına varacak kadar eylemlerinde ve haz-ifadesinde nispeten kısıtlı tanımlanırlar. Karar vermekte güçlük çekerler, zevk almaktan kaçınırlar veya reddederler, sıkı şekilde düzenlidirler, çevresel dikkat dağıtıcılardan etkilenmezler, ve sadece tekrar içeren işleri bile uzun süreler için yapabilirler.
At the other extreme, undercontrolled individuals characteristically express affect and impulses relatively immediately and directly even when doing so may be socially or personally inappropriate. They are relatively unable to delay gratification, have fluctuating emotions, and are spontaneous, easily distracted, and relatively unbound by social customs (Block, 2002; Funder & Block, 1989).
Öbür uçta, yetersiz kontrollü bireyler tipik olarak haz ve tepkilerini sosyal açıdan veya şahsen uygunsuzsa bile nispeten anında ve doğrudan ifade ederler. Memnuniyetlerini geciktirmekte nispeten yetersiz kalırlar, değişken duyguları vardır; o an içten gelen, kolaylıkla dağılan ve sosyal geleneklere nispeten az bağımlı(Block, 2002; Funder & Block, 1989).
The consequences of characteristic overcontrol or undercontrol may be adaptive or maladaptive depending on circumstances. Overcontrol may facilitate disciplined and directed behavior, which can be advantageous in some situations. In other contexts, where delaying gratification and pleasure is unwarranted or psychologically undesirable, overcontrol is likely to be detrimental to personal and often societal fruition.
Tipik aşırı kontrol ya da yetersiz kontrolün sonuçları koşullara bağlı olarak uyumlu veya uyumsuz olabilir. Aşırı kontrol disiplinli ve yönelimli davranışı kolaylaştırabilir ki bu bazı durumlarda avantajlıdır.
Başka bağlamlarda, tatmin ve memnuniyetin garanti edilmediği veya psikolojik olarak istenmediği durumlarda, aşırı kontrol şahsi ve sıklıkla sosyal tat almağa zarar verir.
In parallel, undercontrol can facilitate the expression of warmth, friendliness, and spontaneity, which are likely to be advantageous in promoting intimacy and the enjoyment of life. However, undercontrol can be maladaptive when it leads to erratic, unorganized, or dangerous behavior.
Koşut olarak, yetersiz kontrol hayatın tadını çıkarmak ve yakınlık kurmağı ilerletmede üstünlük sağlayıcı, sıcaklık, arkadaşcanlılığı vermeği, ve o an içten gelmeliği kolaylaştırır. Yine de yetersiz kontrol hatalı, düzensiz, veya tehlikeli davranışlara yol açtığında uyumsuzlaşabilir.
1.2. Ego-resiliency
1.2. Ego-dayanıklılık
According to the Blocks’ theorizing, ego-resiliency is the ability to adapt one’s level of control temporarily up or down as circumstances dictate (Block, 2002; Block & Block, 1980).
Block’un teorisine göre ego-dayanıklılık birinin kontrol seviyesini koşulların belirlediği şekilde geçici olarak aşağı ya da yukarı uyarlamasıdır (Block, 2002; Block & Block, 1980).
As a result of this adaptive flexibility, individuals with a high level of resiliency are more likely to experience positive affect, and have higher levels of selfconfidence and better psychological adjustment than individuals with a low level of resiliency (Block & Kremen, 1996; Klohnen, 1996).
Bu uyumsal esnekliğin sonucunda, yüksek seviyeli dayanıklılık sahibi bireyler düşük seviyede dayanıklılık sahibi bireylere göre olumlu haz yaşarlar, ve daha yüksek seviyede kendine güven duyarlar ve psikolojik olarak kendilerini daha iyi ayarlar.
When confronted by stressful circumstances, individuals with a low level of resiliency may act in a stiff and perseverative manner or chaotically and diffusely, and in either case, the resulting behavior is likely to be maladaptive (Block & Kremen, 1996).
Bunalımlı koşullarla karşılaştıklarında düşük seviyeli dayanıklık sahibi bireyler katı ve ısrarcı bir tavırla veya öngörülemeyen ve dağınık davranabilirler, ve herhalükarda, sonuç davranış uygun olmaz (Block & Kremen, 1996).
Ego-kontrol ve ego-dayanıklılık: ...
Tera D. Letzringa,*, Jack Blockb, David C. Fundera
a Department of Psychology, University of California, Riverside, CA 92521, USA
b University of California, Berkeley, USA
Abstract
Ego-control refers to the inhibition/expression of impulse and ego-resiliency (ER) to the dynamic capacity to contextually modify one’s level of ego-control in response to situational affordances (Block, J., 1950, 2002; Block, J.H., 1951; Block & Block, 1980).
...
Kısa Özet
Ego-kontrol tepki gösteriminin engellenmesini/gerçekleştirilmesini belirtir. Ego-dayanıklılık, karşılaşılan durumlara tepki olarak kişinin ego-kontrol seviyesini bağlamsal değiştiriş dinamik kapasitesidir.
1. Introduction
1. Tanıtım
...
Overcontrolled individuals characteristically contain impulse and affect across situations, even when
doing so may not be necessary. On the other hand, undercontrolled individuals characteristically express impulse and affect across situations, even when doing so may be inappropriate.
Aşırı kontrollü bireyler, gerekmese bile, durumlar karşısında tipik olarak tepki ve duyguyu sınırlarlar. Öte yandan, yetersiz kontrollü bireyler uygun olmasa bile, durumlar karşısında tipik olarak tepki ve duyguyu ifade ederler.
Highly ego-resilient individuals are characteristically able to modify their level of control, either up or down, as may be appropriate or necessary according to the situational context. Individuals with a low level of ego-resiliency are more restricted to the same level of impulse containment or expression regardless of situational demands.
Yüksek derecede ego-dayanıklı olan bireyler tipik olarak, duruma ilişkin bağlamın gerektirdiği şekilde ya da uygunlukta kendi kontrol seviyelerini yukarı veya aşağı değiştirebilirler. Düşük ego-dayanıklık seviyeli bireyler durumun gerekliliklerinden bağımsız olarak aynı tepki sınırlama veya ifade seviyesine daha çok kısıtlıdırlar..
1.1. Ego-control
1.1. Ego-kontrol
According to theory developed by Jack and Jeanne Block over several decades, the individual difference dimension of ego-control varies from overcontrol to undercontrol (Block, 2002; Block & Block, 1980).
Jack ve Jeanne Block tarafından onlarca yıllık bir süreçte geliştirilen teoriye göre ego-kontrolün bireysel farklılık boyutu aşırı kontrol ile yetersiz kontrol arasında değişir. (Block, 2002; Block & Block, 1980).
Overcontrolled individuals are conceptualized as relatively inhibited in action and affect-expressiveness to the point of at times being excessively constrained. They have difficulty making decisions, may unnecessarily delay gratification or deny themselves pleasure, are tightly organized, are insulated from environmental distractions, and are able to continue even repetitive tasks for long periods of time.
Aşırı kontrollü bireyler zaman zaman fazla tutuk olma noktasına varacak kadar eylemlerinde ve haz-ifadesinde nispeten kısıtlı tanımlanırlar. Karar vermekte güçlük çekerler, zevk almaktan kaçınırlar veya reddederler, sıkı şekilde düzenlidirler, çevresel dikkat dağıtıcılardan etkilenmezler, ve sadece tekrar içeren işleri bile uzun süreler için yapabilirler.
At the other extreme, undercontrolled individuals characteristically express affect and impulses relatively immediately and directly even when doing so may be socially or personally inappropriate. They are relatively unable to delay gratification, have fluctuating emotions, and are spontaneous, easily distracted, and relatively unbound by social customs (Block, 2002; Funder & Block, 1989).
Öbür uçta, yetersiz kontrollü bireyler tipik olarak haz ve tepkilerini sosyal açıdan veya şahsen uygunsuzsa bile nispeten anında ve doğrudan ifade ederler. Memnuniyetlerini geciktirmekte nispeten yetersiz kalırlar, değişken duyguları vardır; o an içten gelen, kolaylıkla dağılan ve sosyal geleneklere nispeten az bağımlı(Block, 2002; Funder & Block, 1989).
The consequences of characteristic overcontrol or undercontrol may be adaptive or maladaptive depending on circumstances. Overcontrol may facilitate disciplined and directed behavior, which can be advantageous in some situations. In other contexts, where delaying gratification and pleasure is unwarranted or psychologically undesirable, overcontrol is likely to be detrimental to personal and often societal fruition.
Tipik aşırı kontrol ya da yetersiz kontrolün sonuçları koşullara bağlı olarak uyumlu veya uyumsuz olabilir. Aşırı kontrol disiplinli ve yönelimli davranışı kolaylaştırabilir ki bu bazı durumlarda avantajlıdır.
Başka bağlamlarda, tatmin ve memnuniyetin garanti edilmediği veya psikolojik olarak istenmediği durumlarda, aşırı kontrol şahsi ve sıklıkla sosyal tat almağa zarar verir.
In parallel, undercontrol can facilitate the expression of warmth, friendliness, and spontaneity, which are likely to be advantageous in promoting intimacy and the enjoyment of life. However, undercontrol can be maladaptive when it leads to erratic, unorganized, or dangerous behavior.
Koşut olarak, yetersiz kontrol hayatın tadını çıkarmak ve yakınlık kurmağı ilerletmede üstünlük sağlayıcı, sıcaklık, arkadaşcanlılığı vermeği, ve o an içten gelmeliği kolaylaştırır. Yine de yetersiz kontrol hatalı, düzensiz, veya tehlikeli davranışlara yol açtığında uyumsuzlaşabilir.
1.2. Ego-resiliency
1.2. Ego-dayanıklılık
According to the Blocks’ theorizing, ego-resiliency is the ability to adapt one’s level of control temporarily up or down as circumstances dictate (Block, 2002; Block & Block, 1980).
Block’un teorisine göre ego-dayanıklılık birinin kontrol seviyesini koşulların belirlediği şekilde geçici olarak aşağı ya da yukarı uyarlamasıdır (Block, 2002; Block & Block, 1980).
As a result of this adaptive flexibility, individuals with a high level of resiliency are more likely to experience positive affect, and have higher levels of selfconfidence and better psychological adjustment than individuals with a low level of resiliency (Block & Kremen, 1996; Klohnen, 1996).
Bu uyumsal esnekliğin sonucunda, yüksek seviyeli dayanıklılık sahibi bireyler düşük seviyede dayanıklılık sahibi bireylere göre olumlu haz yaşarlar, ve daha yüksek seviyede kendine güven duyarlar ve psikolojik olarak kendilerini daha iyi ayarlar.
When confronted by stressful circumstances, individuals with a low level of resiliency may act in a stiff and perseverative manner or chaotically and diffusely, and in either case, the resulting behavior is likely to be maladaptive (Block & Kremen, 1996).
Bunalımlı koşullarla karşılaştıklarında düşük seviyeli dayanıklık sahibi bireyler katı ve ısrarcı bir tavırla veya öngörülemeyen ve dağınık davranabilirler, ve herhalükarda, sonuç davranış uygun olmaz (Block & Kremen, 1996).
Thursday, February 09, 2012
Duygular Nasıl Düzenlenir
How to Regulate Emotions
Duygular Nasıl Düzenlenir
The crux of this article from the point of daily application is:
Bu makalenin günlük uygulama açısından hayati noktası:
“ Emotional processing can also be modulated through deliberate and conscious application of top-down executive control over processing of an emotional stimulus”.
“Duygusal işleyiş bir duygusal dürtüye kasıtlı ve bilinçli olarak yukardan-aşağıya yönetsel kontrol uygulayarak ta module edilebilir(dönüştürülebilir).“
You can find how this is done:
Bunun nasıl yapıldığını şöyle bulabilirsiniz:
1- One page outline (Turkish – English Comparative Translation) made of quotations from the original article
Bir sayfa özet – orjinal makaleden alıntılar (Türkçe-İngilizce karşılaştırmalı tercüme).
2- Four Pages of my notes made of quotations from the original article
Orjinal makaleden alıntılar – 4 sayfa.
3- Original article itself.
Orjinal makalenin kendisi.
1111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111
Emotional processing in anterior cingulate and medial prefrontal cortex
Anterior cingulate ve medial prefrontal cortex’te Duygusal İşleyiş
Amit Etkin1,2, Tobias Egner3 and Raffael Kalisch4
In summary, the pattern of anatomical connectivity supports an important role for the sgACC, pgACC and adACC in interacting with the limbic system, including its effector regions, and for the adACC and pdACC in communicating with other dorsal and lateral frontal areas that are important for top-down forms of regulation [72].
Özet olarak, anatomik bağlantısallık deseni, duygusallık bölgeleri dahil olmak üzere limbik sistem’le etkileşmede sgACC, pgACC and adACC’ye, ve yukarıdan-aşağıya düzenleyiş biçimleri olan dorsal ve lateral alanlarla haberleşmede de adACC and pdACC’ye önemli bir rol verir.
Fear conditioning and extinction in humans
İnsanlarda Korku Koşullayış ve Korku Silinişi
Thus, the dorsal ACC and mPFC seem to function generally in the appraisal and expression of fear or anxiety.
Böylece, dorsal ACC ve mPFC korku ve tasanın değerlendirilişi ve ifade edilişinde işlev görürler.
To elucidate how fear is regulated, we next discuss activations associated with extinction of learned fear.
Korkunun nasıl düzenlendiğini göstermek için, öğrenilmiş korkunun silinişi ile ilgili harekete geçirişleri tartışacağız.
In extinction, the CS is repeatedly presented in the absence of reinforcement, leading to the formation of a CS(conditioned stimulus)–no US(unconditioned stimulus) association (or extinction memory) that competes with the original fear memory for control over behavior [28–30].
Silinişte CS(koşullu dürtü) onaylayış eksikliğinde tekrar tekrar sunulur, davranışı kontrol etmek için özgün korku hatırası ile yarışan bir CS-no US(koşullu-koşullamasız dürtü)(veya silici hatıra) ilişkisi oluşumuna yol açarak...
Hence, extinction induces conflicting appraisals of, and response tendencies to, the CS because it now signals both threat and safety, a situation that requires regulation, as outlined above.
Böylece, siliniş şimdi CS’e (koşullanmış dürtüye), hem tehdit hem de emniyet işaret ederek birbirleri ile çelişen değerlendirme, ve yanıt eğilimleri uygular, yukarıda açıklandığı gibi bu durum düzenleme-ayar gerektirir.
Emotional conflict regulation
Duygusal Çelişki Düzenlenişi
The circuitry we find to be specific for regulation of emotional conflict (ventral ACC and mPFC and amygdala) is very similar to that involved in extinction.
Duygusal çelişkinin düzenlenişi için özel bulduğumuz devre(ventral ACC ve mPFC ve amygdala) silinişte kullanılan devre ile çok benzer.
Top-down control of emotion
Duygunun yukarıdan-aşağıya Kontrolü
During emotional conflict regulation, emotional processing is spontaneously modulated in the absence of an explicit instruction to regulate emotion.
Duygusal çelişki düzenlenişi-ayarı sırasında, duyguyu düzenleyen açıkça bir emir yokluğunda, duygusal işlem anında module edilir(dönüştürülür).
Emotional processing can also be modulated through deliberate and conscious application of top-down executive control over processing of an emotional stimulus.
Duygusal işleyiş bir duygusal dürtüye, kasıtlı ve bilinçli olarak yukardan-aşağıya yönetsel kontrol uygulayarak ta module edilebilir.
The best-studied strategy for the latter type of regulation is reappraisal, a cognitive technique whereby appraisal of a stimulus is modified to change its ability to elicit an emotional reaction [42].
Sonraki tip düzenleme için en iyi çalışılmış strateji yeniden-değerlendiriştir, bu teknikte bir dürtünün değerlendirilişi onun duygusal bir tepki belirtme yeteneğini değiştirmek için değiştirilir.
Reappraisal involves both the initial emotional appraisal process and the reappraisal process proper, whereby an additional positive appraisal is created that competes with the initial negative emotional appraisal.
Yeniden-değerlendiriş başlangıç duygusal değerlendiriş süreci ve yeniden değerlendiriş sürecinin her ikisini de kendisine katar, burada başlangıç olumsuz duygusal değerlendirişi ile yarışan ek bir olumlu değerlendiriş yaratılır.
These data suggest that controlled top-down regulation, like emotional conflict regulation, uses ventral ACC and mPFC areas to inhibit negative emotional processing in the amygdala, thus dampening task interference.
Bu veri kontrollü yukarıdan-aşağıya düzenleme, duygusal çelişki düzenleyişi gibi, amydaladaki olumsuz duygusal işleyişi yasaklamak için ventral ACC and mPFC alanlarını kullanır ve böylece görevlerin birbirine girişimini bastırır.
The ventral ACC and mPFC might thus perform a generic negative emotion inhibitory function that can be recruited by other regions (e.g. dorsal ACC and mPFC and lateral PFC) when there is a need to suppress limbic reactivity [10].
Ventral ACC ve mPFC, diğer bölgeler (örn. dorsal ACC ve mPFC ve lateral PFC) tarafından limbik tepkiselliği bastırmak için kullanılabilecek bir jenerik(genel) olumsuz duygu yasaklayıcı işlev icra edebilirlerdi.
22222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222
Emotional processing in anterior cingulate and medial prefrontal cortex
Amit Etkin1,2, Tobias Egner3 and Raffael Kalisch4
1 Department of Psychiatry and Behavioral Sciences, Stanford University, Stanford, CA, USA
2 Sierra Pacific Mental Illness, Research, Education, and Clinical Center (MIRECC) at the Veterans Affairs Palo Alto Health Care System, Palo Alto, CA, USA
3 Department of Psychology & Neuroscience and Center for Cognitive Neuroscience, Duke University, Durham, NC, USA
4 Institute for Systems Neuroscience and NeuroImage Nord, University Medical Center Hamburg-Eppendorf (UKE), Hamburg, Germany
Negative emotional stimuli activate a broad network of brain regions, including the medial prefrontal (mPFC) and anterior cingulate (ACC) cortices. An early influential view dichotomized these regions into dorsal–caudal cognitive and ventral–rostral affective subdivisions. In this review, we examine a wealth of recent research on negative emotions in animals and humans, using the example of fear or anxiety, and conclude that, contrary to the traditional dichotomy, both subdivisions make key contributions to emotional processing. Specifically, dorsal– caudal regions of the ACC and mPFC are involved in appraisal and expression of negative emotion, whereas ventral–rostral portions of the ACC and mPFC have a regulatory role with respect to limbic regions involved in generating emotional responses. Moreover, this new framework is broadly consistent with emerging data on other negative and positive emotions.
...
Glossary
Appraisal: evaluation of the meaning of an internal or external stimulus to the organism. Only stimuli that are appraised as motivationally significant will induce an emotional reaction, and the magnitude, duration and quality of the emotional reaction are a direct result of the appraisal process. Moreover,
appraisal can be automatic and focus on basic affective stimulus dimensions such as novelty, valence or value, or expectation discrepancy, or may be slower and sometimes even require controlled conscious processing, which permits a more sophisticated context-dependent analysis.
Fear conditioning: learning paradigm in which a previously neutral stimulus, termed the conditioned stimulus (CS), is temporally paired with a non-learned aversive stimulus, termed the unconditioned stimulus (US). After pairing, the CS predicts the US and hence elicits a conditioned response (CR). For example, pairing of a tone with a foot shock results in elicitation of fear behavior during
subsequent responses to a non-paired tone.
Extinction: learning process created by repeatedly presenting a CS without pairing with an US (i.e. teaching the animal that the CS no longer predicts the US) after fear conditioning has been established. This results in formation of an extinction memory, which inhibits expression of, but does not erase, the original fear memory.
Reappraisal: specific method for explicit emotion regulation whereby a conscious deliberate effort is engaged to alter the meaning (appraisal) of an emotional stimulus. For example, a picture of a woman crying can be reappraised from a negative meaning to a positive one by favoring an
interpretation that she is crying tears of joy.
Regulation: general process by which conflicting appraisals and response tendencies are arbitrated between to allow selection of a course of action. Typically, regulation is thought to have an element of inhibition and/or enhancement for managing competing appraisals and response tendencies.
...
Box 1. Anatomy of the ACC and mPFC
...
In summary, the pattern of anatomical connectivity supports an important role for the sgACC, pgACC and adACC in interacting with the limbic system, including its effector regions, and for the adACC and pdACC in communicating with other dorsal and lateral frontal areas that are important for top-down forms of regulation [72].
...
Fear conditioning and extinction in humans
The paradigms used in the acquisition and extinction of learned fear are particularly valuable for isolating the neural substrates of fear processing because the anticipatory fear or anxiety triggered by the previously neutral conditioned stimulus (CS) can be dissociated from the reaction to the aversive unconditioned stimulus (US) per se. This is not possible in studies that, for example, use
aversive images to evoke emotional responses. Furthermore, comparison between fear conditioning and fear extinction facilitates an initial coarse distinction between regions associated with either the appraisal of fear-relevant stimuli and generation of fear responses (fear conditioning), for the inhibitory regulation of these processes (extinction).
...
sympathetic nervous system activity correlates positively primarily with dorsal ACC and mPFC regions and negatively primarily with ventral ACC and mPFC regions, which supports a role for the dorsal ACC and mPFC in fear expression (c).
...
These processes are intermixed with, and supported by, learning processes, namely, acquisition, consolidation and storage of a fear memory (CS–US association), and retrieval of the fear memory on subsequent CS presentations.
...
Thus, the dorsal ACC and mPFC seem to function generally in the appraisal and expression of fear or anxiety.
...
To elucidate how fear is regulated, we next discuss activations associated with extinction of learned fear. In extinction, the CS is repeatedly presented in the absence of reinforcement, leading to the formation of a CS–no US association (or extinction memory) that competes with the original fear memory for control over behavior [28–30]. Hence, extinction induces conflicting appraisals of, and response tendencies to, the CS because it now signals both threat and safety, a situation that requires regulation, as outlined above.
...
Emotional conflict regulation
...
The circuitry we find to be specific for regulation of emotional conflict (ventral ACC and mPFC and amygdala) is very similar to that involved in extinction. ... Much like the relationship between improved emotional conflict regulation and decreased conflict evaluation-related activation in the dorsal ACC and mPFC, more successful extinction is associated with decreased CS-driven activation in the dorsal ACC and mPFC of humans and rodents [40,41]. Thus, the most parsimonious explanation for these data is that emotional conflict evaluation-related functions involve overlapping neural mechanisms with appraisal and expression of fear, and that regulation of emotional conflict also involves circuitry that overlaps with fear extinction.
...
Top-down control of emotion
During emotional conflict regulation, emotional processing is spontaneously modulated in the absence of an explicit instruction to regulate emotion. Emotional processing can also be modulated through deliberate and conscious application of top-down executive control over processing of an
emotional stimulus. The best-studied strategy for the latter type of regulation is reappraisal, a cognitive technique whereby appraisal of a stimulus is modified to change its ability to elicit an emotional reaction [42]. Reappraisal involves both the initial emotional appraisal process and
the reappraisal process proper, whereby an additional positive appraisal is created that competes with the initial negative emotional appraisal. Thus, we would expect reappraisal to involve the dorsal ACC and mPFC regions that we observed to be important for emotional conflict detection (Figure 2a). Consistent with this prediction, a meta-analysis found that reappraisal was reliably associated with activation in the dorsal ACC and mPFC (Figure 2b) [43].
This reappraisal meta-analysis, interestingly, did not implicate a consistent role for the ventral ACC and mPFC [43], which suggests that reappraisal does not primarily work by suppressing the processing of an undesired emotional stimulus. Nevertheless, activity in the ventral ACC and mPFC in some instances is negatively correlated with activity in the amygdala in paradigms in which reappraisal resulted in downregulation of amygdalar activity in response to negative pictures [44,45]. ...
These data suggest that controlled top-down regulation, like emotional conflict regulation, uses ventral ACC and mPFC areas to inhibit negative emotional processing in the amygdala, thus dampening task interference. The ventral ACC and mPFC might thus perform a generic negative emotion inhibitory function that can be recruited by other regions (e.g. dorsal ACC and mPFC and lateral PFC) when there is a need to suppress limbic reactivity [10]. This would be a prime example of parsimonious use of a basic emotional circuitry, conserved between rodents and humans (Box 2), for the purpose of higher-level cognitive functions possible only in humans.
...
Amygdala–ACC and –mPFC functional connectivity
...
In addition, during regulation tasks, connectivity was restricted to the ventral ACC and mPFC and was primarily negative (Figure 2d). These data thus lend further support to our proposal of a dorso–ventral separation in terms of negative emotion generation (appraisal and expression) and inhibition (regulation).
...
Integration with other perspectives on ACC and mPFC function and other emotions
Although less developed than the literature on fear and anxiety, studies on other emotions are broadly consistent with our formulation of ACC and mPFC function. On the negative emotion appraisal and expression side, direct experience of pain, or empathy for others experiencing
pain, activates the dorsal ACC and mPFC [49], and lesions of the dACC also serve as treatment for chronic pain [50]. Similarly, increased sensitivity to a range of negative emotions is associated with greater engagement of the dorsal ACC and mPFC, including disgust [51] and rejection [52], and transcranial-magnetic-stimulation-induced disruption of the dmPFC interferes with anger processing [53]. Uncertainty or ambiguity, which can induce anxiety and relates to emotional conflict, leads to activation in the dACC and dmPFC [54].
...
Positive emotion, which can serve to regulate and diminish negative emotion, has been associated in a metaanalysis with activation in the sgACC, vmPFC and pgACC [58]. Extinction of appetitive learning activates the vmPFC [59], much as extinction of learned fear does. The evaluation of positive stimuli and reward is more complicated. For instance, Rushworth and co-workers proposed that the
processes carried out by the adACC are mirrored by similar contributions to reinforcement-guided decision-making from the orbitofrontal cortex, with the distinction that the adACC is concerned with computing reinforcement value of actions whereas the orbitofrontal cortex is concerned with gauging the reinforcement values of stimuli [60].
Taken together, these data broadly support our dorsal–ventral distinction along appraisal–expression versus regulation lines, with respect specifically to negative emotion.
...
Duygular Nasıl Düzenlenir
The crux of this article from the point of daily application is:
Bu makalenin günlük uygulama açısından hayati noktası:
“ Emotional processing can also be modulated through deliberate and conscious application of top-down executive control over processing of an emotional stimulus”.
“Duygusal işleyiş bir duygusal dürtüye kasıtlı ve bilinçli olarak yukardan-aşağıya yönetsel kontrol uygulayarak ta module edilebilir(dönüştürülebilir).“
You can find how this is done:
Bunun nasıl yapıldığını şöyle bulabilirsiniz:
1- One page outline (Turkish – English Comparative Translation) made of quotations from the original article
Bir sayfa özet – orjinal makaleden alıntılar (Türkçe-İngilizce karşılaştırmalı tercüme).
2- Four Pages of my notes made of quotations from the original article
Orjinal makaleden alıntılar – 4 sayfa.
3- Original article itself.
Orjinal makalenin kendisi.
1111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111
Emotional processing in anterior cingulate and medial prefrontal cortex
Anterior cingulate ve medial prefrontal cortex’te Duygusal İşleyiş
Amit Etkin1,2, Tobias Egner3 and Raffael Kalisch4
In summary, the pattern of anatomical connectivity supports an important role for the sgACC, pgACC and adACC in interacting with the limbic system, including its effector regions, and for the adACC and pdACC in communicating with other dorsal and lateral frontal areas that are important for top-down forms of regulation [72].
Özet olarak, anatomik bağlantısallık deseni, duygusallık bölgeleri dahil olmak üzere limbik sistem’le etkileşmede sgACC, pgACC and adACC’ye, ve yukarıdan-aşağıya düzenleyiş biçimleri olan dorsal ve lateral alanlarla haberleşmede de adACC and pdACC’ye önemli bir rol verir.
Fear conditioning and extinction in humans
İnsanlarda Korku Koşullayış ve Korku Silinişi
Thus, the dorsal ACC and mPFC seem to function generally in the appraisal and expression of fear or anxiety.
Böylece, dorsal ACC ve mPFC korku ve tasanın değerlendirilişi ve ifade edilişinde işlev görürler.
To elucidate how fear is regulated, we next discuss activations associated with extinction of learned fear.
Korkunun nasıl düzenlendiğini göstermek için, öğrenilmiş korkunun silinişi ile ilgili harekete geçirişleri tartışacağız.
In extinction, the CS is repeatedly presented in the absence of reinforcement, leading to the formation of a CS(conditioned stimulus)–no US(unconditioned stimulus) association (or extinction memory) that competes with the original fear memory for control over behavior [28–30].
Silinişte CS(koşullu dürtü) onaylayış eksikliğinde tekrar tekrar sunulur, davranışı kontrol etmek için özgün korku hatırası ile yarışan bir CS-no US(koşullu-koşullamasız dürtü)(veya silici hatıra) ilişkisi oluşumuna yol açarak...
Hence, extinction induces conflicting appraisals of, and response tendencies to, the CS because it now signals both threat and safety, a situation that requires regulation, as outlined above.
Böylece, siliniş şimdi CS’e (koşullanmış dürtüye), hem tehdit hem de emniyet işaret ederek birbirleri ile çelişen değerlendirme, ve yanıt eğilimleri uygular, yukarıda açıklandığı gibi bu durum düzenleme-ayar gerektirir.
Emotional conflict regulation
Duygusal Çelişki Düzenlenişi
The circuitry we find to be specific for regulation of emotional conflict (ventral ACC and mPFC and amygdala) is very similar to that involved in extinction.
Duygusal çelişkinin düzenlenişi için özel bulduğumuz devre(ventral ACC ve mPFC ve amygdala) silinişte kullanılan devre ile çok benzer.
Top-down control of emotion
Duygunun yukarıdan-aşağıya Kontrolü
During emotional conflict regulation, emotional processing is spontaneously modulated in the absence of an explicit instruction to regulate emotion.
Duygusal çelişki düzenlenişi-ayarı sırasında, duyguyu düzenleyen açıkça bir emir yokluğunda, duygusal işlem anında module edilir(dönüştürülür).
Emotional processing can also be modulated through deliberate and conscious application of top-down executive control over processing of an emotional stimulus.
Duygusal işleyiş bir duygusal dürtüye, kasıtlı ve bilinçli olarak yukardan-aşağıya yönetsel kontrol uygulayarak ta module edilebilir.
The best-studied strategy for the latter type of regulation is reappraisal, a cognitive technique whereby appraisal of a stimulus is modified to change its ability to elicit an emotional reaction [42].
Sonraki tip düzenleme için en iyi çalışılmış strateji yeniden-değerlendiriştir, bu teknikte bir dürtünün değerlendirilişi onun duygusal bir tepki belirtme yeteneğini değiştirmek için değiştirilir.
Reappraisal involves both the initial emotional appraisal process and the reappraisal process proper, whereby an additional positive appraisal is created that competes with the initial negative emotional appraisal.
Yeniden-değerlendiriş başlangıç duygusal değerlendiriş süreci ve yeniden değerlendiriş sürecinin her ikisini de kendisine katar, burada başlangıç olumsuz duygusal değerlendirişi ile yarışan ek bir olumlu değerlendiriş yaratılır.
These data suggest that controlled top-down regulation, like emotional conflict regulation, uses ventral ACC and mPFC areas to inhibit negative emotional processing in the amygdala, thus dampening task interference.
Bu veri kontrollü yukarıdan-aşağıya düzenleme, duygusal çelişki düzenleyişi gibi, amydaladaki olumsuz duygusal işleyişi yasaklamak için ventral ACC and mPFC alanlarını kullanır ve böylece görevlerin birbirine girişimini bastırır.
The ventral ACC and mPFC might thus perform a generic negative emotion inhibitory function that can be recruited by other regions (e.g. dorsal ACC and mPFC and lateral PFC) when there is a need to suppress limbic reactivity [10].
Ventral ACC ve mPFC, diğer bölgeler (örn. dorsal ACC ve mPFC ve lateral PFC) tarafından limbik tepkiselliği bastırmak için kullanılabilecek bir jenerik(genel) olumsuz duygu yasaklayıcı işlev icra edebilirlerdi.
22222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222
Emotional processing in anterior cingulate and medial prefrontal cortex
Amit Etkin1,2, Tobias Egner3 and Raffael Kalisch4
1 Department of Psychiatry and Behavioral Sciences, Stanford University, Stanford, CA, USA
2 Sierra Pacific Mental Illness, Research, Education, and Clinical Center (MIRECC) at the Veterans Affairs Palo Alto Health Care System, Palo Alto, CA, USA
3 Department of Psychology & Neuroscience and Center for Cognitive Neuroscience, Duke University, Durham, NC, USA
4 Institute for Systems Neuroscience and NeuroImage Nord, University Medical Center Hamburg-Eppendorf (UKE), Hamburg, Germany
Negative emotional stimuli activate a broad network of brain regions, including the medial prefrontal (mPFC) and anterior cingulate (ACC) cortices. An early influential view dichotomized these regions into dorsal–caudal cognitive and ventral–rostral affective subdivisions. In this review, we examine a wealth of recent research on negative emotions in animals and humans, using the example of fear or anxiety, and conclude that, contrary to the traditional dichotomy, both subdivisions make key contributions to emotional processing. Specifically, dorsal– caudal regions of the ACC and mPFC are involved in appraisal and expression of negative emotion, whereas ventral–rostral portions of the ACC and mPFC have a regulatory role with respect to limbic regions involved in generating emotional responses. Moreover, this new framework is broadly consistent with emerging data on other negative and positive emotions.
...
Glossary
Appraisal: evaluation of the meaning of an internal or external stimulus to the organism. Only stimuli that are appraised as motivationally significant will induce an emotional reaction, and the magnitude, duration and quality of the emotional reaction are a direct result of the appraisal process. Moreover,
appraisal can be automatic and focus on basic affective stimulus dimensions such as novelty, valence or value, or expectation discrepancy, or may be slower and sometimes even require controlled conscious processing, which permits a more sophisticated context-dependent analysis.
Fear conditioning: learning paradigm in which a previously neutral stimulus, termed the conditioned stimulus (CS), is temporally paired with a non-learned aversive stimulus, termed the unconditioned stimulus (US). After pairing, the CS predicts the US and hence elicits a conditioned response (CR). For example, pairing of a tone with a foot shock results in elicitation of fear behavior during
subsequent responses to a non-paired tone.
Extinction: learning process created by repeatedly presenting a CS without pairing with an US (i.e. teaching the animal that the CS no longer predicts the US) after fear conditioning has been established. This results in formation of an extinction memory, which inhibits expression of, but does not erase, the original fear memory.
Reappraisal: specific method for explicit emotion regulation whereby a conscious deliberate effort is engaged to alter the meaning (appraisal) of an emotional stimulus. For example, a picture of a woman crying can be reappraised from a negative meaning to a positive one by favoring an
interpretation that she is crying tears of joy.
Regulation: general process by which conflicting appraisals and response tendencies are arbitrated between to allow selection of a course of action. Typically, regulation is thought to have an element of inhibition and/or enhancement for managing competing appraisals and response tendencies.
...
Box 1. Anatomy of the ACC and mPFC
...
In summary, the pattern of anatomical connectivity supports an important role for the sgACC, pgACC and adACC in interacting with the limbic system, including its effector regions, and for the adACC and pdACC in communicating with other dorsal and lateral frontal areas that are important for top-down forms of regulation [72].
...
Fear conditioning and extinction in humans
The paradigms used in the acquisition and extinction of learned fear are particularly valuable for isolating the neural substrates of fear processing because the anticipatory fear or anxiety triggered by the previously neutral conditioned stimulus (CS) can be dissociated from the reaction to the aversive unconditioned stimulus (US) per se. This is not possible in studies that, for example, use
aversive images to evoke emotional responses. Furthermore, comparison between fear conditioning and fear extinction facilitates an initial coarse distinction between regions associated with either the appraisal of fear-relevant stimuli and generation of fear responses (fear conditioning), for the inhibitory regulation of these processes (extinction).
...
sympathetic nervous system activity correlates positively primarily with dorsal ACC and mPFC regions and negatively primarily with ventral ACC and mPFC regions, which supports a role for the dorsal ACC and mPFC in fear expression (c).
...
These processes are intermixed with, and supported by, learning processes, namely, acquisition, consolidation and storage of a fear memory (CS–US association), and retrieval of the fear memory on subsequent CS presentations.
...
Thus, the dorsal ACC and mPFC seem to function generally in the appraisal and expression of fear or anxiety.
...
To elucidate how fear is regulated, we next discuss activations associated with extinction of learned fear. In extinction, the CS is repeatedly presented in the absence of reinforcement, leading to the formation of a CS–no US association (or extinction memory) that competes with the original fear memory for control over behavior [28–30]. Hence, extinction induces conflicting appraisals of, and response tendencies to, the CS because it now signals both threat and safety, a situation that requires regulation, as outlined above.
...
Emotional conflict regulation
...
The circuitry we find to be specific for regulation of emotional conflict (ventral ACC and mPFC and amygdala) is very similar to that involved in extinction. ... Much like the relationship between improved emotional conflict regulation and decreased conflict evaluation-related activation in the dorsal ACC and mPFC, more successful extinction is associated with decreased CS-driven activation in the dorsal ACC and mPFC of humans and rodents [40,41]. Thus, the most parsimonious explanation for these data is that emotional conflict evaluation-related functions involve overlapping neural mechanisms with appraisal and expression of fear, and that regulation of emotional conflict also involves circuitry that overlaps with fear extinction.
...
Top-down control of emotion
During emotional conflict regulation, emotional processing is spontaneously modulated in the absence of an explicit instruction to regulate emotion. Emotional processing can also be modulated through deliberate and conscious application of top-down executive control over processing of an
emotional stimulus. The best-studied strategy for the latter type of regulation is reappraisal, a cognitive technique whereby appraisal of a stimulus is modified to change its ability to elicit an emotional reaction [42]. Reappraisal involves both the initial emotional appraisal process and
the reappraisal process proper, whereby an additional positive appraisal is created that competes with the initial negative emotional appraisal. Thus, we would expect reappraisal to involve the dorsal ACC and mPFC regions that we observed to be important for emotional conflict detection (Figure 2a). Consistent with this prediction, a meta-analysis found that reappraisal was reliably associated with activation in the dorsal ACC and mPFC (Figure 2b) [43].
This reappraisal meta-analysis, interestingly, did not implicate a consistent role for the ventral ACC and mPFC [43], which suggests that reappraisal does not primarily work by suppressing the processing of an undesired emotional stimulus. Nevertheless, activity in the ventral ACC and mPFC in some instances is negatively correlated with activity in the amygdala in paradigms in which reappraisal resulted in downregulation of amygdalar activity in response to negative pictures [44,45]. ...
These data suggest that controlled top-down regulation, like emotional conflict regulation, uses ventral ACC and mPFC areas to inhibit negative emotional processing in the amygdala, thus dampening task interference. The ventral ACC and mPFC might thus perform a generic negative emotion inhibitory function that can be recruited by other regions (e.g. dorsal ACC and mPFC and lateral PFC) when there is a need to suppress limbic reactivity [10]. This would be a prime example of parsimonious use of a basic emotional circuitry, conserved between rodents and humans (Box 2), for the purpose of higher-level cognitive functions possible only in humans.
...
Amygdala–ACC and –mPFC functional connectivity
...
In addition, during regulation tasks, connectivity was restricted to the ventral ACC and mPFC and was primarily negative (Figure 2d). These data thus lend further support to our proposal of a dorso–ventral separation in terms of negative emotion generation (appraisal and expression) and inhibition (regulation).
...
Integration with other perspectives on ACC and mPFC function and other emotions
Although less developed than the literature on fear and anxiety, studies on other emotions are broadly consistent with our formulation of ACC and mPFC function. On the negative emotion appraisal and expression side, direct experience of pain, or empathy for others experiencing
pain, activates the dorsal ACC and mPFC [49], and lesions of the dACC also serve as treatment for chronic pain [50]. Similarly, increased sensitivity to a range of negative emotions is associated with greater engagement of the dorsal ACC and mPFC, including disgust [51] and rejection [52], and transcranial-magnetic-stimulation-induced disruption of the dmPFC interferes with anger processing [53]. Uncertainty or ambiguity, which can induce anxiety and relates to emotional conflict, leads to activation in the dACC and dmPFC [54].
...
Positive emotion, which can serve to regulate and diminish negative emotion, has been associated in a metaanalysis with activation in the sgACC, vmPFC and pgACC [58]. Extinction of appetitive learning activates the vmPFC [59], much as extinction of learned fear does. The evaluation of positive stimuli and reward is more complicated. For instance, Rushworth and co-workers proposed that the
processes carried out by the adACC are mirrored by similar contributions to reinforcement-guided decision-making from the orbitofrontal cortex, with the distinction that the adACC is concerned with computing reinforcement value of actions whereas the orbitofrontal cortex is concerned with gauging the reinforcement values of stimuli [60].
Taken together, these data broadly support our dorsal–ventral distinction along appraisal–expression versus regulation lines, with respect specifically to negative emotion.
...
Friday, January 27, 2012
Anterior cingulate cortex’te muhakemesel ve duygusal etkiler
My notes and their Turkish - English Comparative Translation from:
Cognitive and emotional influences in anterior cingulate cortex
Anterior cingulate cortex’te muhakemesel ve duygusal etkiler
George Bush, Phan Luu and Michael I. Posner
Anterior cingulate cortex (ACC) is a part of the brain’s limbic system. Classically, this region has been related to affect, on the basis of lesion studies in humans and in animals.
Anterior cingulate cortex(ACC) beynin limbic(duygularla ilgili) sisteminin bir parçasıdır. Klasik olarak bu bölge insan ve hayvanlarda lezyon incelemelerine dayandırılarak haz ile ilişkilendirilir.
...
ACC might be the brain’s error detection and correction device
ACC beynin hata tespit ve düzeltme cihazı olabilir.
...
ACC is a part of a circuit involved in a form of attention that serves to regulate both cognitive and emotional processing. Neuroimaging studies showing that separate areas of ACC are involved in cognition and emotion.
ACC hem muhakemesel hem de duygusal işlemleri düzenlemeğe hizmet eden dikkatin bir şeklinde yer alan bir düzeneğin bir parçasıdır.
...
(1) Cingulate cortex includes specific processing modules for sensory, motor, cognitive and emotional information.
Cingulate cortex duyusal, hareketsel, muhakemesel ve duygusal bilgi için belirli moduller içerir.
(2) As a whole, cingulate cortex integrates input from various sources (including motivation, evaluation of error, and representations from cognitive and emotional networks).
Bir bütün olarak, cingulate cortex çok çeşitli kaynaklardan gelen girdileri bütünleştirir(motivasyon, hatanın değerlendirilmesi, ve muhakemesel ve duygusal ağlardan gelen sunumlar).
(3) Cingulate cortex acts by influencing activity in other brain regions and modulating cognitive, motor, endocrine and visceral responses.
Cingulate cortex beynin başka bölgelerindeki faaliyetleri etkileyerek ve muhakemesel, hareketsel, endokrin ve visceral yanıtları dönüştürerek (module ederek) çalışır.
...
cingulate cortex encompasses numerous specialized subdivisions that subserve a vast array of cognitive, emotional, motor, nociceptive and visuospatial functions.
cingulate cortex alabildiğine geniş bir dizi muhakemesel, duygusal, hareketsel, can yakan (nociceptive) ve görsel konumsal (visuaspatial) fonksiyonlara alt hizmet sunan çok sayıda özelleşmiş alt kısımı kaplar.
...
Its two major subdivisions subserve distinct functions. These include a dorsal cognitive division (ACcd; areas 24b9-c9 and 329) and a rostral–ventral affective division (ACad; rostral areas 24a–c and 32, and ventral areas 25 and 33).
İki ana alt kısmı ayrık işlevlere althizmet sunar. Bunlar sırtta yer alan muhakemesel kısım(dorsal cognitive division) ve ağıza doğru- alt yüzeyde konumlu hazsal kısım(a rostral–ventral affective division).
...
The cognitive subdivision is part of a distributed attentional network. It maintains strong reciprocal interconnections with lateral prefrontal cortex (BA 46/9), parietal cortex (BA 7), and premotor and supplementary motor areas6. Various functions have been ascribed to the ACcd, including modulation of attention or executive functions by influencing sensory or response selection (or both); monitoring competition, complex motor control, motivation, novelty, error detection and working memory; and anticipation of cognitively demanding tasks (see Refs 1,3,5,6,14–17 for reviews).
Muhakemesel alt kısım dağınık bir dikkat ağının bir parçasıdır. Lateral prefrontal cortex, parietal cortex, ve premotor suplementary motor alanları ile güçlü karşılıklı iç-bağlantılar sürdürür. ACcd’ye bir çok işlev yakıştırılmıştır; duyusal veya yanıt seçimi (veya her ikisi)’ni etkileyerek dikkatin veya yönetici işlevlerin dönüştürümü(modulasyonu); yarışmanın izlenmesi, karışık motor kontrolu, motivasyon, yenilik, hata tespiti , çalışma belleği(working memory); ve muhakemesel olarak zor işlerin öngörülmesi.
The affective subdivision, by contrast, is connected to the amygdala, periaqueductal gray, nucleus accumbens, hypothalamus, anterior insula, hippocampus and orbitofrontal cortex6, and has outflow to autonomic, visceromotor and endocrine systems. The ACad is primarily involved in assessing the salience of emotional and motivational information and the regulation of emotional responses 5,6,15,18.
Hazsal kısım çarpıcı bir farkla, amygdala, periaqueductal gray, nucleus accumbens, hypothalamus, anterior insula, hippocampus and orbitofrontal cortex6’ ya bağlıdır ve autonomic, visceromotor and endocrine systemlerine çıktı akışı verir. ACad öncelikle duygusal ve motivasyonel bilginin çarpıcılığını(salience) değerlendirmekle ve duygusal yanıtların düzenlenmesi ile meşgul olur.
...
The cognitive division (ACcd) has been activated (Fig. 2a) by cognitively demanding tasks that involve stimulus– response selection in the face of competing streams of information, including Color Stroop and Stroop-like tasks, divided- attention tasks, verbal- and motor-response selection tasks and many working-memory tasks.
Muhakemesel kısım(ACcd) muhakemesel açıdan ağır işler tarafından harekete geçirilir; bu işler
birbirleri ile yarışan bilgi akışları karşısında uyarı – yanıt seçimi, Renkli Stroop ve Stroop-benzeri işler, bölünmüş dikkat işleri, sözsel- ve hareket – yanıt seçimi işleri ve çok sayıda çalışma-belleği işleri gibi işlerdir.
The affective division (ACad) has been activated (Fig. 2a) by affect-related tasks, including studies of emotional processing in normal healthy volunteers and symptom provocation studies in a number of psychiatric disorders (anxiety, simple phobia and obsessive–compulsive disorder). It has also been activated repeatedly by induced sadness in normal subjects and in individuals with major depression.
Hazsal kısım(ACad) haz ile ilgili işler tarafından harekete geçirilir, bunlar sağlıklı normal gönüllülerde duygusal işlem ve bir dizi psikiyatrik düzensizliklerde belirti tahrikini içerir. Major depresyon sahibi bireylerde ve normal deney kişilerinde aşılanan üzüntü ile birden çok kez harekete geçmiştir.
...
Combining functional imaging, anatomical and behavioral methods will be important for understanding the interaction between cognition and emotion.
İşlevsel görüntüleme, anatomik ve davranışsal yöntemlerin birleştirilmesi muhakeme ve duygu arasındaki etkileşimi anlayışta önemli olacaktır.
...
These studies suggest that both dorsal ACC and areas of the lateral prefrontal cortex operate together during tasks that involve high levels of mental effort.
Bu çalışmalar dorsal ACC ve lateral prefrontal cortex alanlarının yüksek zihinsel çaba gerektiren işlerde birlikte çalıştıklarını ileri sürer.
...
According to this hypothesis, the cognitive division of the ACC serves to monitor crosstalk or conflict
between brain areas, and this computation signals the need for control processes. Lateral areas of the cortex are then activated to provide control operations, which might include increasing or inhibiting neural activity within distinct brain areas so as to eliminate the confusion between modules.
Bu hipoteze göre, ACC’nin muhakemesel kısmı beyin bölgeleri arasında çapraz konuşma (crosstalk) veya çelişki izlemek için hizmet eder, bu hesaplama kontrol süreçlerine olan ihtiyaca işaret eder. Daha sonra Cortexin yan(lateral) alanları kontrol işlemleri sağlamak için harekete geçirilirler, bu durum modulller arasındaki karışıklığı açıklığa kavuşturmak için ayrık beyin alanlarındaki sinirsel faaliyeti arttırmak ya da yasaklamayı içerebilir..
Cognitive and emotional influences in anterior cingulate cortex
Anterior cingulate cortex’te muhakemesel ve duygusal etkiler
George Bush, Phan Luu and Michael I. Posner
Anterior cingulate cortex (ACC) is a part of the brain’s limbic system. Classically, this region has been related to affect, on the basis of lesion studies in humans and in animals.
Anterior cingulate cortex(ACC) beynin limbic(duygularla ilgili) sisteminin bir parçasıdır. Klasik olarak bu bölge insan ve hayvanlarda lezyon incelemelerine dayandırılarak haz ile ilişkilendirilir.
...
ACC might be the brain’s error detection and correction device
ACC beynin hata tespit ve düzeltme cihazı olabilir.
...
ACC is a part of a circuit involved in a form of attention that serves to regulate both cognitive and emotional processing. Neuroimaging studies showing that separate areas of ACC are involved in cognition and emotion.
ACC hem muhakemesel hem de duygusal işlemleri düzenlemeğe hizmet eden dikkatin bir şeklinde yer alan bir düzeneğin bir parçasıdır.
...
(1) Cingulate cortex includes specific processing modules for sensory, motor, cognitive and emotional information.
Cingulate cortex duyusal, hareketsel, muhakemesel ve duygusal bilgi için belirli moduller içerir.
(2) As a whole, cingulate cortex integrates input from various sources (including motivation, evaluation of error, and representations from cognitive and emotional networks).
Bir bütün olarak, cingulate cortex çok çeşitli kaynaklardan gelen girdileri bütünleştirir(motivasyon, hatanın değerlendirilmesi, ve muhakemesel ve duygusal ağlardan gelen sunumlar).
(3) Cingulate cortex acts by influencing activity in other brain regions and modulating cognitive, motor, endocrine and visceral responses.
Cingulate cortex beynin başka bölgelerindeki faaliyetleri etkileyerek ve muhakemesel, hareketsel, endokrin ve visceral yanıtları dönüştürerek (module ederek) çalışır.
...
cingulate cortex encompasses numerous specialized subdivisions that subserve a vast array of cognitive, emotional, motor, nociceptive and visuospatial functions.
cingulate cortex alabildiğine geniş bir dizi muhakemesel, duygusal, hareketsel, can yakan (nociceptive) ve görsel konumsal (visuaspatial) fonksiyonlara alt hizmet sunan çok sayıda özelleşmiş alt kısımı kaplar.
...
Its two major subdivisions subserve distinct functions. These include a dorsal cognitive division (ACcd; areas 24b9-c9 and 329) and a rostral–ventral affective division (ACad; rostral areas 24a–c and 32, and ventral areas 25 and 33).
İki ana alt kısmı ayrık işlevlere althizmet sunar. Bunlar sırtta yer alan muhakemesel kısım(dorsal cognitive division) ve ağıza doğru- alt yüzeyde konumlu hazsal kısım(a rostral–ventral affective division).
...
The cognitive subdivision is part of a distributed attentional network. It maintains strong reciprocal interconnections with lateral prefrontal cortex (BA 46/9), parietal cortex (BA 7), and premotor and supplementary motor areas6. Various functions have been ascribed to the ACcd, including modulation of attention or executive functions by influencing sensory or response selection (or both); monitoring competition, complex motor control, motivation, novelty, error detection and working memory; and anticipation of cognitively demanding tasks (see Refs 1,3,5,6,14–17 for reviews).
Muhakemesel alt kısım dağınık bir dikkat ağının bir parçasıdır. Lateral prefrontal cortex, parietal cortex, ve premotor suplementary motor alanları ile güçlü karşılıklı iç-bağlantılar sürdürür. ACcd’ye bir çok işlev yakıştırılmıştır; duyusal veya yanıt seçimi (veya her ikisi)’ni etkileyerek dikkatin veya yönetici işlevlerin dönüştürümü(modulasyonu); yarışmanın izlenmesi, karışık motor kontrolu, motivasyon, yenilik, hata tespiti , çalışma belleği(working memory); ve muhakemesel olarak zor işlerin öngörülmesi.
The affective subdivision, by contrast, is connected to the amygdala, periaqueductal gray, nucleus accumbens, hypothalamus, anterior insula, hippocampus and orbitofrontal cortex6, and has outflow to autonomic, visceromotor and endocrine systems. The ACad is primarily involved in assessing the salience of emotional and motivational information and the regulation of emotional responses 5,6,15,18.
Hazsal kısım çarpıcı bir farkla, amygdala, periaqueductal gray, nucleus accumbens, hypothalamus, anterior insula, hippocampus and orbitofrontal cortex6’ ya bağlıdır ve autonomic, visceromotor and endocrine systemlerine çıktı akışı verir. ACad öncelikle duygusal ve motivasyonel bilginin çarpıcılığını(salience) değerlendirmekle ve duygusal yanıtların düzenlenmesi ile meşgul olur.
...
The cognitive division (ACcd) has been activated (Fig. 2a) by cognitively demanding tasks that involve stimulus– response selection in the face of competing streams of information, including Color Stroop and Stroop-like tasks, divided- attention tasks, verbal- and motor-response selection tasks and many working-memory tasks.
Muhakemesel kısım(ACcd) muhakemesel açıdan ağır işler tarafından harekete geçirilir; bu işler
birbirleri ile yarışan bilgi akışları karşısında uyarı – yanıt seçimi, Renkli Stroop ve Stroop-benzeri işler, bölünmüş dikkat işleri, sözsel- ve hareket – yanıt seçimi işleri ve çok sayıda çalışma-belleği işleri gibi işlerdir.
The affective division (ACad) has been activated (Fig. 2a) by affect-related tasks, including studies of emotional processing in normal healthy volunteers and symptom provocation studies in a number of psychiatric disorders (anxiety, simple phobia and obsessive–compulsive disorder). It has also been activated repeatedly by induced sadness in normal subjects and in individuals with major depression.
Hazsal kısım(ACad) haz ile ilgili işler tarafından harekete geçirilir, bunlar sağlıklı normal gönüllülerde duygusal işlem ve bir dizi psikiyatrik düzensizliklerde belirti tahrikini içerir. Major depresyon sahibi bireylerde ve normal deney kişilerinde aşılanan üzüntü ile birden çok kez harekete geçmiştir.
...
Combining functional imaging, anatomical and behavioral methods will be important for understanding the interaction between cognition and emotion.
İşlevsel görüntüleme, anatomik ve davranışsal yöntemlerin birleştirilmesi muhakeme ve duygu arasındaki etkileşimi anlayışta önemli olacaktır.
...
These studies suggest that both dorsal ACC and areas of the lateral prefrontal cortex operate together during tasks that involve high levels of mental effort.
Bu çalışmalar dorsal ACC ve lateral prefrontal cortex alanlarının yüksek zihinsel çaba gerektiren işlerde birlikte çalıştıklarını ileri sürer.
...
According to this hypothesis, the cognitive division of the ACC serves to monitor crosstalk or conflict
between brain areas, and this computation signals the need for control processes. Lateral areas of the cortex are then activated to provide control operations, which might include increasing or inhibiting neural activity within distinct brain areas so as to eliminate the confusion between modules.
Bu hipoteze göre, ACC’nin muhakemesel kısmı beyin bölgeleri arasında çapraz konuşma (crosstalk) veya çelişki izlemek için hizmet eder, bu hesaplama kontrol süreçlerine olan ihtiyaca işaret eder. Daha sonra Cortexin yan(lateral) alanları kontrol işlemleri sağlamak için harekete geçirilirler, bu durum modulller arasındaki karışıklığı açıklığa kavuşturmak için ayrık beyin alanlarındaki sinirsel faaliyeti arttırmak ya da yasaklamayı içerebilir..
Tuesday, January 03, 2012
Beyinde Çelişki ve Muhakemesel Kontrol
A Turkish - English Comparative Translation of My Notes on
Conflict and Cognitive Control in the Brain
Beyinde Çelişki ve Muhakemesel Kontrol
Vincent van Veen1 and Cameron S. Carter2
1Department of Psychology, University of Pittsburgh, and 2Departments of Psychology and Psychiatry, University of California, Davis
ABSTRACT—Recent research from cognitive psychology and cognitive neuroscience has suggested that the control mechanisms by which people are able to regulate task performance can be dissociated into evaluative and executive components. One process, implemented in the anterior
cingulate cortex of the brain, monitors the amount of conflict that occurs during information processing; another process, implemented in the dorsolateral prefrontal cortex, is involved with maintaining the requirements of the task at hand and with biasing information processing
in favor of appropriate responses.
KISA ÖZET-Son zamanlarda muhakemesel psikoloji ve sinir-bilimi, insanların iş performanslarını ayarlayabildikleri kontrol mekanizmalarının değerlendirme ve yönetme bileşenlerine ayrıştırılabileceğini ileri sürmüştür. Beynin anterior cingulate cortexinde gerçekleştirilen bir süreç bilgi işlenirken oluşan çelişkilerin miktarını izler; Dorsolateral prefrontal cortex ‘te gerçekleştirilen bir başka süreç, eldeki işin gereklerinin bakımını yapmak ve uygun olan yanıtların avantajına bu bilgiyi değiştirmekle uğraşır.
...
Whenever one performs a task, one has to make sure that one selects the relevant information (stimuli, actions) and not get distracted by stimuli or thoughts that are irrelevant to the task. Such distraction might lead to inappropriate actions, such as errors. How the brain manages to do this is the central question in this paper: specifically, how people manage to pay more attention after they have either made an error or almost made an error.
Ne zaman biri bir iş yaparsa, yaptığı işe ilişkin bilgiyi(uyarı, eylem) seçtiğinden emin olması gerekir, işle ilgisi olmayan uyarı ve düşüncelerle dikkati dağılmaması için. Bu tür dikkat dağılması hatalar gibi uygun olmayan eylemlere neden olabilir. Beynin bunu nasıl becerdiği bu makalenin merkezi sorunudur: özellikle, insanlar bir hata yaptıktan sonra veya bir hata yapmağa çok yaklaştıktan sonra nasıl daha çok dikkat gösterebiliyorlar.
One of the key aspects of cognitive control is how flexible it is. The issue of how people monitor and correct for errors has become a popular topic of inquiry in cognitive research;
Muhakemesel kontrolün anahtar özelliklerinden biri ne kadar esnek olduğudur. İnsanların hataları nasıl takip ettiği ve düzelttiği muhakemesel araştırmada populer bir konu haline gelmiştir.
...
ATTENTIONAL CONTROL AND THE PREFRONTAL CORTEX
DİKKATSAL KONTROL VE PREFRONTAL CORTEX
Many phenomena from cognitive and social psychology are thought to depend on automatic processes. Processes can be automatic when they are innate or highly practiced, because they are part of a strongly activated schema, or because they are imposed by a powerful social context or a strong motivational or emotional state, among other reasons.
Muhakemesel ve sosyal psikolojiden çok sayıda olgu otomatik süreçlere dayanır. Süreçler içselseler ve çok sayıda uygulanmışsalar otomatikleşirler, çünkü ya güçlü şekilde kullanılan bir şemanın parçasıdırlar ya da çünkü güçlü bir sosyal bağlam tarafından ya da güçlü bir dürtüsel veya hazsal durum tarafından dikte edilirler, interalia.
Of all the stimuli that one encounters, only a limited set is relevant to what one is trying to accomplish; nevertheless, both relevant and irrelevant stimuli compete for access to the response system. Such competition can be difficult to overcome when the processing of irrelevant information is relatively automatic. When the irrelevant information is associated with a response, reliance on automatic processing might facilitate the task if this response is desirable. However, when the irrelevant, automatically processed information is associated with an inappropriate response, the resulting conflict between appropriate and inappropriate responses might be difficult to overcome.
Bir kişinin karşılaştığı uyarılardan yalnız sınırlı bir küme onun başarmağa çalıştığı ile ilgilidir; yine de, hem ilgili hem de ilgisiz uyarılar yanıt sistemine erişmek için yarışırlar. İlişkisiz bilginin işlenmesi görece otomatik olduğu zaman bu tür yarışın üstüne çıkılması zor olur. Yine de, ilişkisiz, otomatik işlenen bilgi uygun olmayan bir yanıtla ilişkilendirilirse, uygun ve uygunsuz yanıtlar arasında oluşan çelişki ile baş edilmesi zor olur.
...
This is thought to occur because word reading is relatively more automatic than color naming; therefore the word is hard to ignore, and it activates the associated response. During incongruent trials, the responses associated with the color compete with those associated with the word.
...
When conflicts occur, attentional control is needed to overcome the conflict by selecting the relevant information and suppressing the processing of irrelevant information. Control is often conceptualized as the ability to represent and maintain the task requirements, to support the processing of information relevant to the goals of the current task, and to suppress irrelevant information. Many neuropsychological and neuroimaging studies have shown that an important brain structure that supports this ability is the prefrontal cortex (PFC ).
Çelişkiler oluştuğunda, dikkatsel kontrolün ilgili bilgiyi seçerek ve ilgisiz bilgiyi bastırarak çelişkinin üstesinden gelmesine ihtiyaç vardır. Kontrol çoğunlukla yapılacak iş gereklerinin temsili ve bakımını yapma yeteneği, o anki işin hedefleri ile ilişkili bilginin işlenmesine destek olmak, ve ilişkisiz bilginin bastırılması yetenekleri olarak tanımlanır. Bir çok sinir-yapısal ve sinir-görüntüsel çalışma bu yeteneği destekleyen önemli bir beyin yapısının prefrontal cortex(PFC) olduğunu göstermiştir.
...
The PFC is also involved in the control of other forms of higher-order cognition. For instance, many neurophysiological and neuroimaging studies have shown that this region is able to maintain task-relevant information for brief periods of time, which has supported the notion that this region constitutes a neural basis for working memory. Also, the PFC is involved in task preparation and switching between different tasks. Therefore, it is thought to be involved in many aspects of the executive control over our thoughts and actions.
PFC başka yüksek-dereceli muhakeme şekillerinin kontrolünde de etkindir. Örneğin, çok sayıda sinir-yapısal ve sinir-görüntüsel çalışma bu bölgenin kısa süreler için yapılmakta olan işle ilişkili bilgiyi saklayabildiğini göstermiştir, bu bölgenin çalışma belleği için sinirsel tabana katkıda bulunduğu anlayışını destekleyerek. Aynı zamanda, PFC farklı işler için iş hazırlığı ve açıp-kapamada da etkindir. Bu yüzden, düşüncelerimiz ve eylemlerimiz üzerinde yönetsel kontrolün çok sayıda yönlerinde etkin olduğu düşünülür.
...
PERFORMANCE MONITORING
PERFORMANS İZLEME
The notion that control regulates other types of information processing begs the question, how is control itself regulated? Without a clear answer to this question, the notion of attentional control becomes homuncular, posing the same questions as it is supposed to answer. Therefore, an answer to this question is fundamental to understanding the flexible nature of attentional control.
Kontrolün diğer bilgi işleyiş tiplerini düzenlediği anlayışı kontrolün kendisinin nasıl düzenlendiği sorusunu akla getirir. Bu soruya açık bir yanıt olmadan, dikkatsel kontrol cevaplaması gereken soruları kendi kendine sorarak ’homuncular’ olur. Bu yüzden, bu soruya verilecek bir cevap dikkatsel kontrolün esnek doğasını anlamakta temeldir.
We and other researchers have argued that the amount of conflict occurring in the information-processing system plays a central role in regulating how much control is exerted and when control is withdrawn. The anterior cingulate cortex (ACC) of the brain, located on the medial surface of the frontal lobe, has (possibly among other functions) the role of detecting situations in which there are conflicts within the information-processing stream and which therefore require attention to be resolved.
Bilgi işleyiş sisteminde oluşan çelişki miktarı, ne kadar kontrol uygulandığını vebunun ne zaman uygulandığını ayarlamada merkezi bir rol oynar ... Anterior Cingulate Cortex(ACC) ... bilgi-işlem akışı içinde çelişkiler içeren ve dolayısı ile ilgi göstermek gereken durumları belirler.
...
This activation of the incorrect response is followed by activation of the correct response. If the initial incorrect activation does not manage to reach response threshold and the correct response manages to override the incorrect response, the response to the trial ends up being correct. Errors in speeded-response tasks are typically fast, impulsive responses based on incomplete stimulus evaluation. The timing of response activation during error trials does not differ much from that during correct trials, the main exception being that during error trials the initial activation of the incorrect response does reach response threshold. The subsequent activation of the correct response is manifested as the tendency to ‘‘correct’’ the error.
...
FUTURE DIRECTIONS
GELECEĞE İLİŞKİN YÖNELİMLER
Many studies, including subliminal-priming studies, have suggested that conflict can occur in the absence of awareness; however, studies have not been conclusive as to whether this conflict also engages the ACC or whether such conflict is associated with a subsequent increase in attention.
Çok sayıda çalışma, bilinçaltı-koşullama çalışmaları dahil, bilincin yokluğunda çelişki oluşabileceğini ileri sürmüştür; yinede, bu çelişkinin ACC’yi devreye aldığını ya da o tür bir çelişkinin peşinden gelen dikkat artışı ile ilişkili olduğunu belirtmekte son sözü söylememiştir.
...
Similarly, these areas have also been suggested to play a role in cognitive dissonance; Harmon-Jones (2004) has hypothesized that the ACC detects conflicts (dissonance) between actions and attitudes and alerts the PFC to reduce this dissonance.
Benzer şekilde, bu alanların muhakemesel uyumsuzlukta bir rol oynadıkları ileri sürülmüştür; Harmon-Jones(2004) ACC’nin eylemler ve tavırlar arasındaki çelişkileri(uyumsuzlukları) belirlediğini ve bu uyumsuzluğu azaltması için PFC’yi uyardığı hipotezini kurmuştur.
Conflict and Cognitive Control in the Brain
Beyinde Çelişki ve Muhakemesel Kontrol
Vincent van Veen1 and Cameron S. Carter2
1Department of Psychology, University of Pittsburgh, and 2Departments of Psychology and Psychiatry, University of California, Davis
ABSTRACT—Recent research from cognitive psychology and cognitive neuroscience has suggested that the control mechanisms by which people are able to regulate task performance can be dissociated into evaluative and executive components. One process, implemented in the anterior
cingulate cortex of the brain, monitors the amount of conflict that occurs during information processing; another process, implemented in the dorsolateral prefrontal cortex, is involved with maintaining the requirements of the task at hand and with biasing information processing
in favor of appropriate responses.
KISA ÖZET-Son zamanlarda muhakemesel psikoloji ve sinir-bilimi, insanların iş performanslarını ayarlayabildikleri kontrol mekanizmalarının değerlendirme ve yönetme bileşenlerine ayrıştırılabileceğini ileri sürmüştür. Beynin anterior cingulate cortexinde gerçekleştirilen bir süreç bilgi işlenirken oluşan çelişkilerin miktarını izler; Dorsolateral prefrontal cortex ‘te gerçekleştirilen bir başka süreç, eldeki işin gereklerinin bakımını yapmak ve uygun olan yanıtların avantajına bu bilgiyi değiştirmekle uğraşır.
...
Whenever one performs a task, one has to make sure that one selects the relevant information (stimuli, actions) and not get distracted by stimuli or thoughts that are irrelevant to the task. Such distraction might lead to inappropriate actions, such as errors. How the brain manages to do this is the central question in this paper: specifically, how people manage to pay more attention after they have either made an error or almost made an error.
Ne zaman biri bir iş yaparsa, yaptığı işe ilişkin bilgiyi(uyarı, eylem) seçtiğinden emin olması gerekir, işle ilgisi olmayan uyarı ve düşüncelerle dikkati dağılmaması için. Bu tür dikkat dağılması hatalar gibi uygun olmayan eylemlere neden olabilir. Beynin bunu nasıl becerdiği bu makalenin merkezi sorunudur: özellikle, insanlar bir hata yaptıktan sonra veya bir hata yapmağa çok yaklaştıktan sonra nasıl daha çok dikkat gösterebiliyorlar.
One of the key aspects of cognitive control is how flexible it is. The issue of how people monitor and correct for errors has become a popular topic of inquiry in cognitive research;
Muhakemesel kontrolün anahtar özelliklerinden biri ne kadar esnek olduğudur. İnsanların hataları nasıl takip ettiği ve düzelttiği muhakemesel araştırmada populer bir konu haline gelmiştir.
...
ATTENTIONAL CONTROL AND THE PREFRONTAL CORTEX
DİKKATSAL KONTROL VE PREFRONTAL CORTEX
Many phenomena from cognitive and social psychology are thought to depend on automatic processes. Processes can be automatic when they are innate or highly practiced, because they are part of a strongly activated schema, or because they are imposed by a powerful social context or a strong motivational or emotional state, among other reasons.
Muhakemesel ve sosyal psikolojiden çok sayıda olgu otomatik süreçlere dayanır. Süreçler içselseler ve çok sayıda uygulanmışsalar otomatikleşirler, çünkü ya güçlü şekilde kullanılan bir şemanın parçasıdırlar ya da çünkü güçlü bir sosyal bağlam tarafından ya da güçlü bir dürtüsel veya hazsal durum tarafından dikte edilirler, interalia.
Of all the stimuli that one encounters, only a limited set is relevant to what one is trying to accomplish; nevertheless, both relevant and irrelevant stimuli compete for access to the response system. Such competition can be difficult to overcome when the processing of irrelevant information is relatively automatic. When the irrelevant information is associated with a response, reliance on automatic processing might facilitate the task if this response is desirable. However, when the irrelevant, automatically processed information is associated with an inappropriate response, the resulting conflict between appropriate and inappropriate responses might be difficult to overcome.
Bir kişinin karşılaştığı uyarılardan yalnız sınırlı bir küme onun başarmağa çalıştığı ile ilgilidir; yine de, hem ilgili hem de ilgisiz uyarılar yanıt sistemine erişmek için yarışırlar. İlişkisiz bilginin işlenmesi görece otomatik olduğu zaman bu tür yarışın üstüne çıkılması zor olur. Yine de, ilişkisiz, otomatik işlenen bilgi uygun olmayan bir yanıtla ilişkilendirilirse, uygun ve uygunsuz yanıtlar arasında oluşan çelişki ile baş edilmesi zor olur.
...
This is thought to occur because word reading is relatively more automatic than color naming; therefore the word is hard to ignore, and it activates the associated response. During incongruent trials, the responses associated with the color compete with those associated with the word.
...
When conflicts occur, attentional control is needed to overcome the conflict by selecting the relevant information and suppressing the processing of irrelevant information. Control is often conceptualized as the ability to represent and maintain the task requirements, to support the processing of information relevant to the goals of the current task, and to suppress irrelevant information. Many neuropsychological and neuroimaging studies have shown that an important brain structure that supports this ability is the prefrontal cortex (PFC ).
Çelişkiler oluştuğunda, dikkatsel kontrolün ilgili bilgiyi seçerek ve ilgisiz bilgiyi bastırarak çelişkinin üstesinden gelmesine ihtiyaç vardır. Kontrol çoğunlukla yapılacak iş gereklerinin temsili ve bakımını yapma yeteneği, o anki işin hedefleri ile ilişkili bilginin işlenmesine destek olmak, ve ilişkisiz bilginin bastırılması yetenekleri olarak tanımlanır. Bir çok sinir-yapısal ve sinir-görüntüsel çalışma bu yeteneği destekleyen önemli bir beyin yapısının prefrontal cortex(PFC) olduğunu göstermiştir.
...
The PFC is also involved in the control of other forms of higher-order cognition. For instance, many neurophysiological and neuroimaging studies have shown that this region is able to maintain task-relevant information for brief periods of time, which has supported the notion that this region constitutes a neural basis for working memory. Also, the PFC is involved in task preparation and switching between different tasks. Therefore, it is thought to be involved in many aspects of the executive control over our thoughts and actions.
PFC başka yüksek-dereceli muhakeme şekillerinin kontrolünde de etkindir. Örneğin, çok sayıda sinir-yapısal ve sinir-görüntüsel çalışma bu bölgenin kısa süreler için yapılmakta olan işle ilişkili bilgiyi saklayabildiğini göstermiştir, bu bölgenin çalışma belleği için sinirsel tabana katkıda bulunduğu anlayışını destekleyerek. Aynı zamanda, PFC farklı işler için iş hazırlığı ve açıp-kapamada da etkindir. Bu yüzden, düşüncelerimiz ve eylemlerimiz üzerinde yönetsel kontrolün çok sayıda yönlerinde etkin olduğu düşünülür.
...
PERFORMANCE MONITORING
PERFORMANS İZLEME
The notion that control regulates other types of information processing begs the question, how is control itself regulated? Without a clear answer to this question, the notion of attentional control becomes homuncular, posing the same questions as it is supposed to answer. Therefore, an answer to this question is fundamental to understanding the flexible nature of attentional control.
Kontrolün diğer bilgi işleyiş tiplerini düzenlediği anlayışı kontrolün kendisinin nasıl düzenlendiği sorusunu akla getirir. Bu soruya açık bir yanıt olmadan, dikkatsel kontrol cevaplaması gereken soruları kendi kendine sorarak ’homuncular’ olur. Bu yüzden, bu soruya verilecek bir cevap dikkatsel kontrolün esnek doğasını anlamakta temeldir.
We and other researchers have argued that the amount of conflict occurring in the information-processing system plays a central role in regulating how much control is exerted and when control is withdrawn. The anterior cingulate cortex (ACC) of the brain, located on the medial surface of the frontal lobe, has (possibly among other functions) the role of detecting situations in which there are conflicts within the information-processing stream and which therefore require attention to be resolved.
Bilgi işleyiş sisteminde oluşan çelişki miktarı, ne kadar kontrol uygulandığını vebunun ne zaman uygulandığını ayarlamada merkezi bir rol oynar ... Anterior Cingulate Cortex(ACC) ... bilgi-işlem akışı içinde çelişkiler içeren ve dolayısı ile ilgi göstermek gereken durumları belirler.
...
This activation of the incorrect response is followed by activation of the correct response. If the initial incorrect activation does not manage to reach response threshold and the correct response manages to override the incorrect response, the response to the trial ends up being correct. Errors in speeded-response tasks are typically fast, impulsive responses based on incomplete stimulus evaluation. The timing of response activation during error trials does not differ much from that during correct trials, the main exception being that during error trials the initial activation of the incorrect response does reach response threshold. The subsequent activation of the correct response is manifested as the tendency to ‘‘correct’’ the error.
...
FUTURE DIRECTIONS
GELECEĞE İLİŞKİN YÖNELİMLER
Many studies, including subliminal-priming studies, have suggested that conflict can occur in the absence of awareness; however, studies have not been conclusive as to whether this conflict also engages the ACC or whether such conflict is associated with a subsequent increase in attention.
Çok sayıda çalışma, bilinçaltı-koşullama çalışmaları dahil, bilincin yokluğunda çelişki oluşabileceğini ileri sürmüştür; yinede, bu çelişkinin ACC’yi devreye aldığını ya da o tür bir çelişkinin peşinden gelen dikkat artışı ile ilişkili olduğunu belirtmekte son sözü söylememiştir.
...
Similarly, these areas have also been suggested to play a role in cognitive dissonance; Harmon-Jones (2004) has hypothesized that the ACC detects conflicts (dissonance) between actions and attitudes and alerts the PFC to reduce this dissonance.
Benzer şekilde, bu alanların muhakemesel uyumsuzlukta bir rol oynadıkları ileri sürülmüştür; Harmon-Jones(2004) ACC’nin eylemler ve tavırlar arasındaki çelişkileri(uyumsuzlukları) belirlediğini ve bu uyumsuzluğu azaltması için PFC’yi uyardığı hipotezini kurmuştur.
Subscribe to:
Posts (Atom)