Relaxing After High Concentration - 3

A FUNCTION OF IMAGENING
HAYAL ETMENİN BİR İŞLEVİ

We adjust our concentration level by looking and seeing. They normally balance each other through the natural flow of the events in the daily life. This balance determines the thinking speed. Motivation, dreaming about success or dreaming about things that will come with success increases our bodyly and mental capacity hence helps us to succeed.
Görerek ve bakarak konsatrasyon düzeyimizi ayarlarız. Normal hayatta bunların doğal olay akışı içinde birbirlerini dengeleyişi zihin hızımızı da ayarlar. Motivasyon, başarı HAYALİ ya da başarı ile geleceği HAYAL edilen şeyler beden ve zihin kapasitemizin artmasına yol açarak görevimizi kolaylıkla yapmamızı sağlar.

Let’s return back to the vision metaphor. If we focus on something and look at it sternly, our looking focus gets smaller, concentration increases to maximum, on the other hand ambient vision begins to increase and after a while our vision gets blurred and our eyes begin to contemplate. There is a natural control mechanism that stops the increase in the concentration.
Zihnimizin çalışma şeklini canlandıran görmek metaforuna dönersek; Bir şeye dikkatimizi toplar ve one dik dik bakarsak, giderek bakış odağımızın daraldığını, konsantrasyonun had safhada arttığını, öte yandan ambient’ın da arttığını ve biraz sonra bulanık bir görüntüye geçtiğimizi ve gözümüzün daldığını fark edersiniz. Doğal bir kontrol mekanizması konsantrasyonun çok aşırı şekilde artmasını engeller.

Focused vision based on conscious control is balanced by ambient vision which is controlled by subconscious in the daily life.  Unfortunately, when doing things professionally or using long duration high concentration we stop this natural mechanism with our control mechanism and determination. As a result of this, we are left with a mental tiredness at the end of the job that we can not get rid of with the natural mechanisms of our mind. To relax from high concentration we should erase the memory areas that were used, or forget everything related to this task. This is not a simple operation. The experience that is gathered, the knowledge that is attained must be organized and stored but at the same time the unnecessary information details, semantic relations that are gathered shall be erased or in the computing jargon ‘garbage collection’ must be done. Hence,mental activity does not end at the end of the task. The Project Evaluation meeting is important not only for the preservation of the organization experience but also it serves the mental health of the individuals who participated in the project.
Günlük yaşantımızda bilinçli kontrole dayanan odaklı görüş, bilinçaltı kontrole dayanan ambient görüş ile dengelenir. Ancak profesyonel anlamda bir iş yaparken, ya da uzun süreli yoğun dikkat (long duration high concentration) gerektiren işler yaparken bu doğal denge mekanizmasını bilinçli olarak, kontrol yeteneğimiz ile engelleriz. Bunun sonucunda, işimizi bitirdikten sonra, normal zihinsel sistemlerimizin otomatik olarak yok edemediği bir zihinsel ‘yorgunluk’la karşı karşıya kalırız. Yoğun dikkatten rahatlamak için o görev süresince kullandığımız bellekleri silmemiz, ya da yaptıklarımızı unutmamız gerekir. Bu basit bir unutma işlemi değildir. Edinilen tecrübeleri, öğrenilen bilgileri düzenleyip saklamak fakat aynı zamanda iş yapılırken kurulmuş semantik ilişkilerin, bilgilerin bilincimizce ‘işe yaramayanlarını’ bir şekilde silmek yani bilgisayar dilinde ‘çöp temizliği’(‘garbage collection’) yapmamız gerekir. Bu nedenle aslında görev bittiğinde, zihinsel faaliyet bitmemiştir ve proje değerlendirmevb toplantılar yalnızca organizasyonel birikimin korunması açısından değil bireylerin zihinsel sağlıkları açısından da önemlidir.

One of the things that the garbage collection in the human mind is done with, is imagening. In the evaluation meetings that I have mentioned above, alternative suggestions on how to do things and, what would have happened, would enable us to see other possibilities and opportunities besides the routine pieces of the task.
İnsan zihninde ‘garbage collection’ işlevini sağlayan işlemlerden biri HAYAL etmektir. Yukarıda sözünü ettiğim değerledirme toplantılarında ‘şöyle olmasaydı da şöyle yapsaydık’ nasıl olurdu şeklindeki varsayımlara dayanan değerlendirmeler, yapılan işin rutin parçalarından öte olabilecek diğer olasılıkları, imkanları ve fırsatları görmemizi sağlar.

I will write an other article on the organization aspect of the subject. The working memory that we use for cognition is not similar to a computer memory. It is not organized as linear located cells on a page. It is fragmented and distributed with many interconnections. Indeed the working memory is a collection of neurons distributed in the brain that can be kept connected and reached during a certain time frame. Even the input buffers and the long term buffers may be included to the working memory as needed. This happens when long duration high concentration is used and is frequent in software development.
Konunun organizasyonel yönü ile ilgili ayrı bir makale yazacağım. Şimdi yine bireysel zihinsel faaliyetlere geri dönelim. Zihnimizin muhakeme yürüttüğümüz kısmı yani çalışma belleği (working memory) bilgisayar belleği gibi düz ve ardışık bir bellek gözleri sayfası şeklinde değildir. Parçalı ve dağınık çok geniş bağlantılar içeren bir yapıdır. Aslında working memory bir anda ya da belirli bir süre içinde bağlı tutulabilen ve adreslenebilen, beyin içinde dağınık konumlarda bulunan neuronlar topluluğudur. Çalışma belleği (Working memory)’nin genişliği ihtiyaca göre değişir. Gerek olduğunda input bufferlar ve uzun dönem bellek bufferları bile working memory’ye katılabilir. Bu durum uzun süreli yüksek konsantrasyon’dur ve büyük sistem mühendisleri, yazılım uzmanlarında sık sık görülür.

In order to relax, the relational connections shall be erased. The connections can not be erased with a single commend like a computer. Accept in the case of electric schock... Something has to be overwritten in order to be forgotten. Infact, this is impossible.If the information has stayed under the attention for a considerable duration, it will be connected to a very wide network. This is an automatic connection process which may reach very high abstraction levels. Nevertheless if something is not updated proportionate to its tenure under attention, it will finally get forgotten or, its retrieval become extremely difficult. Of course this is related with the subject matter, personal things related to te very self are difficult to forget.
Dikkati dağıtmak için ise kurulmuş olan ilişkileri silmek gerekir. İlişkiler bilgisayarda olduğu gibi tek bir komutla silinemez. Elektrikle yapılan beyin şoku hariç… Unutmak için yazılmış olan bilginin üstüne yeni bir şey yazılması gerekir. Bu aslında pratik olarak imkansızdır. Çünkü bilgi eğer yeteri kadar süre dikkat altında kaldıysa, çok geniş bir bilgi ağı ile ilişkilendirilir, madde ve varoluşa kadar giden bir otomatik soyutlamadır bu… Yine de bilginin gündemde kaldığı süre ile orantılı bir süre tazelenmezse zaman aşımına uğrayarak kendiliğinden unutulabileceğini ya da erişiminin zamanla imkansız hale kadar güçleşeceğini söyleyebiliriz. Tabii bu durum konuya bağlıdır. Benlik ile ilgili kişisel şeylerin silinmesi çok daha güçtür.

Büyük sistemlerde çalışan bir mühendis, ya da belirli bir projede 3-4 aydan uzun süre çalışmak durumundaki bir mühendis akşam eve gittikten sonra ertesi gün bıraktığı yerden işine devam etmek durumundadır. Sonuçta uzun süreli olarak yaklaşık aynı konu etrafında tazelenen bir dikkat ve giderek artan bir zihinsel kapasite söz konusu.

Bu tür işler yapan bir mühendisin akşam eve gittiğinde o gün olanları ne kadar silmeğe çalışırsa çalışsın başarı şansı azdır. Bu kişisel bir sorun değil projenin başarısını da etkileyen organizasyonel bir sorundur. Amerikan yaklaşımında, bu duruma karşı ekip çalışması öne çıkartılarak bireylerin çok dar bir alanda çalışaması sağlanır. Böylece, konsantre olunan alan dar tutularak, buna ilişkin oluşacak semantik ağ daraltılır ve birey üzerindeki yük azaltılır. Tabii, bu durum arayüzler ve sğesifikasyonların önemini arttıran organizasyonel bir maliyet getirir.

Benim önerim, biraz Avrupa yaklaşımına yakın. Üniversite eğitimlerinde, mühendislerin HCI(Human Computer Interaction) ile başlayıp HSI(Human System Interaction)’a kadar giden en az 3 ders çerçevesinde genel psikoloji ve sistem psikolojisi eğitimi almaları. Ayrıca, sanayide de bu konuların uygulanmasına yönelik OOP’ye benzer ‘moda rüzgarları’ estirmek gerekir. Üretici insanın zihinsel kapasitesini azami olarak kullanabilmek için onu da tıpkı bir pilot ya da diğer büyük sistem operatörü gibi özel olarak eğitmek ve kendisini daha iyi bilmesini sağlamak gerekir. Büyük sistemlerde operatörlere uygulanan zihinsel sağlık kontrolleri mühendislere de uygulanmalıdır.

McKIM proposes this solution in the “Directed Imagination” section of his book ‘Experience in Visual Thinking’: “Control the passive negative worries and transform them to a productive imagination. If you worry about a failure, dream the positive success instead. If you are afraid of missing a deadline, dream the happiness you will fell when you catch it...” McCim also mentions that one should use professional advise when utilizing imagination.
McKIM ‘in ‘Experiences in Visual Thinking’ adlı kitabının ‘Yönlendirilmiş Hayal’ adlı bölümünde endişeye karşı şu çözüm önerilir: “Pasif olumsuz endişeyi kontrol ediniz ve onu üretken bir hayal biçimine dönüştürünüz. Eğer olabilecek bir başarısızlıktan endişe ediyorsanız, aksine olabilecek memnun edici sonucu hayal ediniz. Bir teslim zamanını(deadline) kaçırmaktan endişe ediyorsanız, onu zamanında yakaladığınızda duyacağınız mutluluğu hayal ediniz. …” McKim küçük konular dışında hayal etmenin uzman kişiler gözeteminde kullanılması gereken bir yöntem olduğunu yazar.

I believe added to the methods related to decreasing the thinking speed, imagining or day-dreaming may also help. Imagining small dreams related to the job done that day, may be completely absurd, unrelated, funny dreams, freeing your mind, imagination, subconscious from everything may help to forget the already created load of semantically related connections.
İnanıyorum ki, uzun süreli yoğun dikkatten sonra, düşünme hızını düşürücü yöntemlerin yanında, o gün yapılan işlere ya da olan olaylara ilişkin küçük hayaller kurmak, belki çok saçma, ilişkisiz, komik hayaller, zihninizi ve hayal gücünüzü, bilinç altınızı serbest bırakmak, oluşmuş olan semantik ilişkiler yükünü unutmağa yardımcı olabilir.

In his work named ‘Imagination and Emotion’ Sartre states that “the necessity for a consciousness to imagine is the ability to propose an unreal hypothesis”. In short, in order to imagine, you should propose a hypothesis Outside the existing phenomenons and against the reality theyconvey. If pondered upon, one can see that this is close to being impossible if tried to achieve completely. Sartre proposes that this can be done at least using a certain point of view. Sartre states “In order to imagine, conciousness should be able to escape from the world; should be able to withdraw from the world with its own effort”.  For this, “Conciousness must be free”.
Sartre ‘Hayal ve Duygu’ (‘Imagination and Emotion’) adlı eserinde “bir bilincin hayal edebilmesi için temel gerekliliğin gerçek olmayan bir hipotez ileri sürebilmesidir” der. Kısacası, hayal edebilmek için, var olan olguların dışında ve onların belirttiği gerçeğe aykırı bir hipotez ileri sürmeniz gerekir. Düşünülürse eğer, bunu tüm yönleri ile yapmanın imkansıza yakın derecede zor olduğunu fark edersiniz. Sartre bunun en azından belirli bir bakış açısı kullanılarak yapılabileceğini belirtir. Sartre, “Bilincin hayal edebilmesi için, doğası gereği dünyadan kaçabilmesi gerektiğini; kendi çabaları ile dünyadan elini eteğini çekebilir olması gerektiğini” belirtir. Bunun için “Tek kelime ile bilinç özgür olmalıdır”.

Sartre’s ‘Imagination and Emotion’ includes strong clues that after long duration high concentration, imagening may do the ‘garbage collection’ that I have described above. I will further elaborate in my future articles on this matter.
Sartre’ın Hayal ve Duygu adlı eseri, hayal etmenin uzun süreli yoğun dikkatten sonra yukarıda açıkladığım zihinsel ‘çöp temizliği’ (‘garbage collection’) işlevini göreceğine ilişkin güçlü deliller içermektedir. Bu konudaki iddiamı daha sonraki daha yoğun makalelerimde tekrar ele alacağım.

“Man becomes great to the extent that he controls his imagination.” (Rolf Alexander, The Mind in Healing, Dutton).
“İnsan hayal gücünü kontrol edebildiği ölçüde büyür.” (Rolf Alexander, The Mind in Healing, Dutton).


Ali R+ SARAL

Relaxing After High Concentration- 2

To Forget – To Empty the Mental Energy

UNUTMAK – BEYİN ENERJİSİNİ BOŞALTMAK

What does ‘mentally relaxing’ mean? It is to forget the thing you have focused your attention on together with its semantical relations. Namely, to forget what you pay attention to and its relations.
Zihinsel olarak rahatlamak nedir? Dikkatinizi toplamış olduğunuz şeyi ve onunla anlamsal (semantik) olarak ilgili diğer şeyleri unutmaktır. Yani ilgilenmekte olduğunuz şeyi ve onun ilişkilerini unutmak.

To concentrate is focusing your attention to a certain subject and remember related things , thus forget the unrelated things. Hence you erase things unrelated to the subject from your working memory. You remember and bring relavent things into your working memory instead.
Konsantre olmak dikkatinizi bir konuya toplamak beynin çalışma belleğinde bulunan konuyla ilgisiz şeyleri
unutmak, onların bulunduğu bellek adreslerine konu ile ilgili olanları getirmektir.

In fact the working memory of the mind should not be viewed like a computer addressed page. It should be viewed as a network and even networks of networks of which connection weights can be adjusted and reduced to null.
Aslında beynin çalışma belleğini bir bilgisayar adres sayfası şeklinden çok, bağlantı ağırlıkları değiştirilebilen ya da sıfıra indirilip kopartılabilen esnek bir ilişkili hücreler ağı ve ağları gibi düşünmek gerekir.

When focusing the weights of connections between some specific neurons increase. These neurons have to be related to the subject and may be located at various parts distributed in our brain.
Dikkat toplama durumunda çalışma belleğini oluşturan beynimiz içinde dağınık çeşitli kısımların ilgili hücreleri arasındaki ilişkilerden konu ile ilgili olanların ağırlıkları arttırılır.

High concentration occurs when the application duration ofdedicated attention and the character of focusing is augmented. Long duration high concentration occurs when concentration on a subject continuously for three or six months. The mind accumulates a large amount of information on a specific subject and tries to find a solution (for example in large software projects).
Yoğun konsantrasyon durumu ise konunun üzerine toplanan dikkatin uygulama süresi ve odaklanma niteliği arttırıldığında gerçekleşir. Uzun süreli yoğun konsantrasyon ise belirli bir konuda 3 ay 6 ay gibi uzun sürelerle yoğunlaşıldığında ortaya çıkar. Bu durumda, beyin sınırlı bir konuda çok geniş bir bilgi birikimi oluşturur ve bu bilgi ile sonuca gitmeğe çalışır (örn büyük sistemlere ait yazılım projelerinde).

In the case of long duration high concentration, the brain adds buffers related to perception to the working memory and the short term memory layer(episodic and other). The slowness in the body movements of large systems engineers or the behaviour of surgeons after operations, for ex. Both group has the tendency to put their personal belongings always to the same locations... are the result of extreme mental load. This difficulty is the result of the working memory expanding over average size and short term memory getting overloaded with too many relations. Episodic memory and buffer memories related with basic senses get added to the working memory. The situation gets to the stage that you begin to forget simple things such as you have stopped at the previous red light. Smell and taste senses get weaker.
Uzun süreli yoğun konsantrasyon durumunda beyin algılamaya ilişkin tampon(geçici depo) belleklerini bile çalışma belleğine ve onun çevresinde oluşturduğu yakın dönem belleği(episodik ve diğer) katmanına katar. Büyük sistem mühendislerinde görülen hareket yavaşlığı ya da ameliyattan çıkan operatörlerde gözlenen davranışlar, her iki grupta eşyalarını hep aynı yere koymak gibi eğilimler… aşırı zihinsel zorlanma sonucundadır. Bu zorlanma, çalışma belleğinin normalin üstünde genişlemesi ve yakın zaman belleğinin ilişkilerle aşırı yüklenmesindendir. Episodik bellek ve temel duyulara ait tampon bellekler de çalışma belleğine katılır. Durum öyle bir hal alır ki, araba kullanırken trafikte kırmızı ışıkta durmuş olduğunuz gibi, çok basit şeyleri kısa süre sonra hatırlıyamaz hale gelirsiniz. Koku ve tat alma duygularınız zayıflar.

Under heavy load, the brain does not only lncrease the relations of the elements in the subject matter but also takes meaures to increase the relational mechanisms and elavating precautions. It changes the neuraş networks’ propogational properties by making the body secrete hormones. Hence, thresholds for making decisions change and it gets easier to resolve a decision regardless of whether it is right or wrong. The hormones that affect this, affects the person’s affections also. It is not a coincidence that engineers get increasingly more sensitive at the end of difficult projects or calm people get belligerent...Strangely, things get calmed down by the end of the project.
Aşırı zihinsel zorlanma durumunda beynimiz sonuca gitmek için yalnızca konu içindeki öğelerin ilişkilerini arttırmakla kalmaz. Ayrıca genel olarak ilişkilendirme ve sonuca gitmeyi kolaylaştırıcı önlemler alır. Vücudun hormonlar yayınlamasını sağlayarak beyin hücrelerinin oluşturduğu sinir ağlarının iletkenlik özelliklerini değiştirir. Böylece karar almağı belirleyen karar eşikleri düşer ve doğru ya da yanlış ne olursa olsun sonuca gitmek kolaylaşır. Bunu sağlayan hormonların salgılanması kişinin duygusal yapısını da etkiler. Mühendislik projelerinin sonunda kişilerin aşırı hassaslaşması, hiç kavga etmeyen kişilerin çatışması daha sonra da iş bittiğinde sanki hiçbir şey olmamış gibi devam etmeleri tesadüf değildir.

The commands that the brain sends to the body under heavy mental load affects not only the affective behaviour and decision thresholds of the person. The affective changes affect the thinking speed also. The new propogation conditions created by the hormones does not only affect the macro level decision making but also affects the micro events of relational connection establishing and determination of connection weights. For ex. The abrupt and mostly correct reactions shown under emergency conditions depend on the adjustment of the thinking speed as well as automatic processes.
Aşırı zorlanma durumunda beynin vücuda gönderdiği komutlar ile salgılanan hormonlar yalnızca kişinin duygusal (affektif) davranışını ve karar eşiklerini etkilemekle kalmaz. Oluşan affektif değişiklikler düşünme hızını da etkiler. Hormonların oluşturduğu yeni propagasyon ortamının özellikleri yalnızca makro seviyede kararların çabuk verilişini değil, ilişkilerin kuruluşu ve ilişki önemlerinin belirlenişi gibi mikro olayları da hızlandırır. Örneğin olağanüstü durumlarda, acil durumlarda ne olduğumuzun farkına varmadan gösterdiğimiz doğru tepkilerin altında düşünce hızının hormonal olarak ayarlanışı da yatar, otomatik süreçlerin devreye girişinin yanında.

A global result of high and long duration concentration is that the mental control ability of the person increases over normal levels. An indication of this is the increase in the speaking native and foreign languages ability, also an increase in the perception sensitivity. You begin to notice things on your computer screen that you normally did not see before. You begin to remember the relational details of past events that you have not noticed before.
Yoğun dikkat ve uzun süreli yoğun dikkat durumunun global bir sonucu ise kişinin zihinsel kontrol yeteneğinin normal seviyelerin üzerine çıkmasıdır. Bunun bir göstergesi, konuşma yeteneği, yabancı dil kullanımı yeteneği,
artar, algılama hassasiyeti aşırı artar. Çalışırken bilgisayar ekranınızda her zaman fark etmediğiniz küçük şeyler görmeğe başlarsınız, geçmişe ilişkin olayların hiç farkına varmadığınız ilişkisel ayrıntılarını hatırlamağa fark etmeğe başlarsınız.

An even more increase of the thinking speed causes serious problems. You begin to see halucinations or hear sounds. Difficulties in using the language begin. You begin to hear other languages when speaking your native tongue. The same problems recur in your mind continuously.
Düşünce hızının biraz daha artması ciddi sorunlar yaratır. Hayaller görmeğe başlarsınız ya da sesler duymağa başlarsınız. Dil konusunda sıkıntılar başlar. Almanca konuşmaları dinlerken Türkçe sözler duymağa başlarsınız. Hep aynı sorunlar kafanızda dönüp dolaşıp aklınıza gelir.

A person under stress has difficulty to forget(interalia). The inability to put aside everything and to look at problems with a fresh mind stops the chance of finding solutions as well as deepening of the mental disturbance. It may not be a good solution to go to a long nice vacation in this situation. When you open the house door on your return, you will find the same problems exactly as you have left them behind.
Bunalmış bir insanın önemli bir sorunu unutamamaktır. Her şeyi bir kenara koyup sorunlara taze bir kafa ile yeniden bakamamak çözümlere ulaşmağı engellediği gibi zihinsel rahatsızlığın derinleşmesine de neden olur.
Bu durumda uzun ve güzel bir tatile çıkayım düzelirim yaklaşımı da çözüm vermeyebilir. Eve dönüp kapıyı açtığınızda bütün sorunları aynen karşınızda bulursunuz. Üstelik sorunları rafa kaldırıp sonra yeniden indirmenin getirdiği zihinsel yük te üstünüze biner.

If paid attention the stages that the problem occurs most seriously give strong clues to its solution. Forgetting is one of these.  If we can forget even some details of the things that happened after a mentally loaded day, if they do not come back to your mind this means everything is OK.The key to relaxing, to stay away from the bad effects of high concentration is forgetting.
Dikkatli bakılırsa sorunun en yoğun olduğu aşamalar sorunun çözümüne ilişkin ipuçları verebilir. Unutmak bu ipuçlarından önde gelen bir yeteneğimiz. Yoğun bir günden sonra o günde olanların hiç değilse ayrıntılarını bir şekilde unutabiliyorsak, akşam bunlar tekrar geri gelmiyorsa aklımıza her şey yolundadır. Rahatlamanın zihinsel olarak relax olmanın, yoğun dikkatten ve onun kötü etkilerinden kurtulmanın anahtarı unutmaktır.

Forgetting destroys the semantic relations network formed by the high concentration, erases the connection weights created for this network. The destroying-reduction of the connection weights reduces the cognitive ability and slows down the thinking speed. Although speed is a chemical or hormonal phenomenon logical structure may have a slowing effect on the speed.
Unutmak, yoğun dikkatin oluşturmuş olduğu semantik ilişkiler ağını bozar, bu ağa özgü oluşmuş ilişki önemlerini, ağırlıklarını siler ya da bozar. İlişkisel ağırlıkların bozulması ister istemez muhakeme yeteneğini azaltarak düşünme hızını frenleyici bir etki yapar. Hız hormanal ya da kimyasal bir olgu olsa da mantıksal yapı hız üzerinde frenleyici bir etki yapabilir.

Forgetting, specifically forgetting the context, reduces the load on the memory hence reduces the enforcement of the perception buffer memories to act as the working memory. The speed of the forgetting process may cause negative effects after heavy concentration periods. The person begins to get interested with many cmopletely unrelated subjects using the mental capacity he/she has created. Such as pushing self to remember details of things in the past, thinking extremely abstract subjects. He tries to continue to push self mentally with other activities.
Unutmak, özellikle bağlam (context)’i unutmağa başlamak aşırı bellek zorlanmalarını azaltarak algılama tampon belleklerinin çalışma belleği gibi kullanılmağa zorlanması gereğini azaltır. Unutma işleminin hızlı olması, özellikle uzun süreli yoğun konsantrasyon dönemlerinden sonra ters etkilere yol açabilir. Kişi oluşturmuş olduğu zihin kapasitesi ile bir çok ilişkisiz konuyla ilgilenmeğe başlar. Geçmişteki çok eski anılarını zorlamağa, çok soyut konular düşünmeğe ve zihinsel zorlama eğilimini başka faaliyetlerle artarak sürdürmeğe çalışabilir.

When stopping long duration high concentration or even stopping the daily working process,mental activities with increasingly lower densities may help. One should leave some time to the brain to adjust. For example, listening English news first, then Turkish news, and then an art program and then an entertainment program... Close the TV and sip some tea on your favorite armchair...
Uzun süreli yoğun konsantrasyondan çıkışta, hatta günlük tempodan çıkışta yoğunluğu giderek azalan zihinsel faaliyetler izlemek ve kişi beynine uyum sağlamak için zaman tanımak gerekir. Örneğin, önce İngilizce haberler seyredip, daha sonra Türkçe haberler, sonra bir sanat programı sonra eğlence programı… Daha sonra TV’yi kapatıp en keyifli koltuğunuzda çay höpürdetmek vb…

By the way, what does normal people do when they use high concentration sometimes? They do not do anything intentional. Their physique and the personality that they have developed protects them. The problem occurs on people who work on large systems with critical responsibilities, concentrating highly for long durations or jobs requiring to carry a subject in one’s mind for long durations. These people break down the resistence their brains show to high concentration by material or immaterial motivations. If these people are not trained to take precautions against these problems they become prone to serious mental risks.
Peki, normal işler yapan insanlar zaman zaman yoğun konsantre olduklarında ne yaparlar? Bilinçli olarak pek bir şey yapmazlar. Bünyelerinin ve geliştirmiş oldukları kişiliğin davranış biçimleri onları korur. Sorun büyük sistemler gibi hayati sorumluluk ve risk içeren, normalin üstünde uzun sürelerle konsantre olmak ya da belirli bir konuyu zihinde taşımak gereken işlerde çalışan kişilerindir. Bu kişiler maddi manevi motivasyonlarla bünyelerinin yüksek konsantrasyona karşı gösterdiği direnci yenmek alışkanlığını edinirler çalıştıkları işlerde.
Eğer bu tür işlerde çalışan kişiler içinde bulundukları duruma karşı almaları gereken önlemler konusunda eğitilmezlerse kalıtsal eğilimlerine de bağlı olarak ciddi zihinsel risklere maruz kalırlar.
When your mind gets tired your attention drops and you begin to think different subjects. As an example to your mind taking autonomous precautions is seeing halucinations when the thinking speed increases too much. Infact halucination is a way of getting rid of excessive mental energy.
Normalde zihnimiz yorulduğunda dikkatimiz dağılır farklı konuları düşünmeğe başlarız. Sınırlar zorlanınca vücudumuzun otomatik olarak tedbirler alışına bir örnek te düşünce hızının çok artması durumunda halisülasyonlar görmemizdir. Halisülasyon aslında zihinsel enerjinin bir çeşit boşalışıdır.

Your behavioural patterns may have a protective effect. For example, a person under heavy load tries to act using more plans.  Programming and planning, designing require a high amount of mental effort hence, help to empty the brain from mental energy. These not only organize the tasks to do but also helps to spend the excessive mental energy.
Davranış biçimlerimiz de bizi koruyucu etki yapabilir. Örneğin aşırı yük altındaki bir kişi, daha programlı ve planlı çalışmak için önlem alır. Program ve plan yapmak, tasarım yapmak hep zihinsel enerjiyi boşaltmağa hizmet eden yüksek enerji kullanan zihinsel faaliyetlerdir. Bunlar yalnız yapılacak işleri düzenlemekle kalmaz birikmiş olan aşırı zihinsel enerjiyi harcamağı da sağlar.

The problem is the excessive increase in the mental energy and the thinking speed because of the excessive concntration. They remain at these high levels for durations as long as 3 – 6 months and they do not drop down to normal levels during this long period of time. This unreducing mental energy and thinking speed causes permanent changes in the brains of the related employees. The employees must be trained against the bad side effects of long duration high concentration and they must be screened psychologically in a systematic way.
Sorun, iş yapma sürecinde zihinsel enerjinin ve düşünme hızının aşırı konsantrasyon nedeni ile normalin üzerine çıkması, bu değerde uzun süre kalması ve iş bittikten sonra ya da mesai saatleri dışında da aynı seviyelerde kalıp aşağı inmemesidir. Bir süre sonra azalmayan bu anormal düşünme enerjisi ve hızı çalışanların beyinlerinde kalıcı değişimlere neden olmaktadır. Bu duruma karşı, çalışanların relax olma teknikleri konusunda eğitilmeleri ve iş kritikliğine bağlı olarak düzenli pskolojik kontrol altında tutulmaları gerekir.

My next article will propose a method to relax for large systems employees who have critical duties. The most important problem with a tired mind is being unable to forget that day and its difficulties. There must be some memory mechanisms in order to forget easily. If we can analize these mechanisms carefully may be we can develop some useful techniques.
Bundan sonraki yazım, hayati operasyonel görevler üslenen büyük sistem çalışanlarının relax olmaları için bir yöntem önerecek. Yorgun bir kafa ile karşılaşılan en önemli sorun akşam eve gidince o günü ya da güçlükleri unutamamaktır. Unutmak için belleğin bazı silme mekanizmaları olmalı. Eğer bu mekanizmaları iyi bir şekilde tahlil edebilirsek belki de çok basit bazı teknikler geliştirebiliriz.

Yoğun Dikkatten Sonra Rahatlamak - 1

RELAXING AFTER HIGH CONCENTRATION - 1

What can be done after a tiring day to relax? Even people working in normal jobs have to spend effort to relax after some heavy loaded days. This article is the first of a series that explains some of the techniques that can be used to relax... After the first article which is about ‘Focal’ and ‘ambient’ vision types and their relation to relaxing, I will write about getting rid of mental energy by using it for nothing and the function of imagination. As the last point of interest, I will propose a technique to get rid of the high concentration and relax by alluding to Sartre’s “Imagination and Consciousness”.
Yoğun dikkat gerektiren yorucu bir günün sonunda rahatlamak için neler yapılabilir? Normal işlerde çalışan kişiler bile bazı yoğun günler işten sonra rahatlamak o günü unutmak için çaba harcamak zorunda kalırlar.  Bu yazı rahatlamak için kullanılabilecek bazı teknikleri açıklayan bir dizi yazının ilki… Odaklı(focal) ve çevresel(ambient) görüş çeşitlerini ve bunların rahatlama ile ilgisini ele alacak 1. yazıdan sonra zihinsel enerjinin boşa harcanış şekilleri ve hayal edişin işlevini ele alacağım. Son olarak Sartre’ın ‘Hayal ve Bilinç’ (Imagination and consciousness) adlı makalesinden faydalanarak yoğun dikkatten kurtulmak ve rahatlamak için bir teknik önereceğim.

Every engineer, air traffic controller, large systems operator who work with computers have to focus their attention to a small area for long periods of time. These people have difficulty looking at large areas and at distant things when they get out of their working place.
Bütün gün bilgisayar başında çalışan mühendisler, hava trafik kontrolörleri, büyük sistem operatörleri çoğunlukla uzun süre için dikkatlerini belirli bir noktaya ya da alana toplamak zorundalar. Uzun süre dar bir alana dikkat toplayan kişiler dışarı çıktıklarında geniş alanlara ve uzağa bakmakta zorlanırlar. 

Our mental operations related to vision are of two kinds- focal and ambient. Focal vision is almost always related with fovea which is without rods and related with small details, pattern recognition. For example reading writings and identifying small things. Ambient vision is related with seing things on the periphery not the center. It is related with orientation and ego motion – to feel the speed and direction of our own movement[1].
Görmeğe yönelik zihinsel işlemlerimiz iki türdür: focal – odaklı ve ambient – çevresel. Odaksal görüş hemen hemen her zaman gözümüzde rod-çubuksuz bir bölge olan fovea ile ve ince ayrıntılar, desen tanınması(pattern recognition) örn. yazı okumak, küçük nesnelerin ne olduklarının belirlenişi ile ilişkilidir. Çevresel görüş genellikle merkez değil etraftaki şeylerin görülmesi ile ilgilidir ve orientation-yön duygusu ve ego motion – kendi hareketimizi yön ve hız olarak hissetmek için kullanılır[1].
 Our focal and ambient vision abilities and mental resources define each other actively. For example, we can read a book while we walk down the aisle or we can read the street names while we drive. This situation show that there is an effective time sharing between them, they are executed by different brain structures and their information processing characteristics are different.
Focal ve ambient görüş yeteneklerimiz ve zihinsel kaynaklarımız etkin bir şekilde birbirlerini tamamlar.  Örneğin bir koridordan aşağı yürürken elimizdeki kitabı okuyabiliriz ya da otomobil kullanırken sokak tabelalarını okuyabiliriz. Bu durum onların aralarında etkin bir zaman bölüşümü olduğunu, farklı beyin yapıları tarafından icra edildiklerini bilgi işlem karakteristiklerinin farklı olduğunu gösterir[1].
 It is suggested that an effective time sharing between focal and ambient vision exists because the ambient vision is an automatic process[1]. The mental tiredness created by the concious process of the focal vision in the case of long durations, may be elavated by the automatic process of ambient vision. The problem, at this point arises in the case of long duration high concentration. High concentration stops the automatic process triggering. Hence, the relaxing of the vision mechanism of the mind by its natural balancing becomes impossible. The relaxing of the mind in some cases by driving a car may be related to the balanced use of automatic processes and attention.
Focal ve ambient görüşler arasında etkin bir zaman bölüşümünün ambient görüşün esasen bir otomatik süreç olmasından kaynaklandığı ileri sürülmektedir[1]. Uzun süreler söz konusu olduğunda bir bilinçli süreç olan odaklı görüşün yarattığı zihinsel yorgunluk bir otomatik süreç olan ambient görüşün yükü alışı ile dinlendiriliyor olabilir. Burada sorun, uzun süreli yoğun dikkat durumunda ortaya çıkar. Yoğun dikkat otomatik süreçlerin devreye girmesini engeller. Böylece, zihnin görüş mekanizmasının doğal dengesi ile dinlendirilişi imkansız hale gelir. Otomobil kullanmanın bazı durumlarda zihni dinlendirmesi otomatik süreçlerle dikkat odaklanmasını dengeli bir şekilde kullanışı ile ilgili olabilir.

The mind’s vision processing gives strong hints about its whole processing. The focal and ambient vision mechanisms may abstractly be related to focusing on a subject and feel the peripheral concepts and objects related to this subject automatically. For example, it is mind’s ambient like mechanisms that enables us to trust him.
Zihnimizin görsel veri işleyiş şekli bütünsel veri işleyiş şekli hakkında kuvvetli ipuçları verir. Focal ve ambient görüş mekanizmalarımız soyut anlamda belirli bir konuya odaklanmak ve bu konuyla ilişkili şeyleri içeren çevre kavram ve nesneleri otomatik olarak hissetmemiz ile ilişkilendirilebilir. Örneğin bir kişiye baktığımızda ona güven duymamızı sağlayan beynimizin ambient gibi işleyen mekanizmalarıdır.

When you look at the carpet under the table, even though some of the patterns are behind the table’s legs you still percieve the situation as if you see the whole carpet. The mind deducts the continuation of patterns from the way day come and although they are not seen it is felt as if they are[2]. The deduction of patterns may be related with the ambient vision and more general automatic processing of the brain.
Oturduğunuz yerden masanın altındaki halıya baktığınızda, desenlerin bir kısmı masanın ayaklarının arkasında kalsa da siz sanki tüm halıyı görüyormuş gibi algılarsınız durumu. Beyniniz desenlerin geliş şeklinden, devamlarını çıkartır ve siz onları görmeseniz de görüyormuş gibi hissedersiniz[2]. Desenlerin tamamlanması ambient görüş ve beynin daha genel otomatik işlem yapış süreçleri ile ilgili olabilir.

When we see an object, our mind deals with its visual attributes primarily. It completes the missing parts with good continuation if they can not be seen. As the time passes, the semantic tree objects begin to get triggered. An object passes to the working memory after staying in the perception memory for a certain amount of time.  Hence it begins to trigger the semantic connections related to itself[3]. When you see a person, even though you do not focus on him, his height, suit colour, physical attributes, gender, etc. And his abstract attributes get triggered and gets prepared to serve your attention. In fact Sartre’s example for visual completion is valid for mental completion also.
Bir nesneyi gördüğümüzde zihnimiz öncelikle onun görsel yanları ile ilgilenir. Eğer eksik gözüken yerleri varsa uygun devam(good continuation) ile bunları tamamlar. Zaman uzadıkça bu sefer o nesne ile ilgili semantic ağaç nesneleri tetiklenmeğe başlar. Bir nesne algılama belleğinde bir minimum süre kaldıktan sonra, otomatik olarak işleme belleğine(working memory) geçer ve böylece kendisi ile ilgili semantic bağlantıları tetiklemeğe başlar[3].  Bir insan gördüğünüzde siz dikkatinizi onun üzerinde toplamasanız bile onun boyu, elbiselerinin rengi, fiziki özellikleri daha sonra erkek mi bayan mı, yaşı, yabancı yerli, ve giderek daha soyut özellikleri tetiklenir ve sizin dikkatinize hazır hale getirilir. Sartre’ın desenlere ilişkin verdiği görsel tamamlama, aslında daha soyut olan genel zihinsel tamamlama için de geçerlidir. 

 Focusing infact is leaving enough time for looking. If we look at a constant object and continue to do so for a long time, our attention concentrates on that object. Blinking period increases, even our breathing decreases. A large systems engineer who works with high concentration for long durations gets physically tired even by simply concentrating. The engineer focuses on a specific subject and related issues, building semantic relations. This process continues iteratively till it converges to a solution. To change a single line of code in an air traffic control system the whole system has to be studied in relation to this change and its functional effects have to be analized. This process requires a high level of concentration to be maintained for upto six months.
Dikkat toplamak aslında bakmağa zaman tanımaktır. Eğer sabit bir şeye bakar ve bunu uzun süre sürdürürsek dikkatimiz o nesne üzerinde toplanır. Göz kırpış sayımız azalır hatta nefesimiz bile yavaşlar… Uzun süre yoğun dikkatle çalışan bir yazılım ya da büyük sistem mühendisi bunu yaparken fiziki olarak bile zorlanır. Mühendis dikkatini belirli bir konuda ve daha özelde belirli bir probleme ilişkin sorunlarda odaklayarak o konuya ilişkin bilgilerini semantik olarak ilişkilendirir. İteratif olarak ta ilerleyen bu süreç sonuçta bir çözüme yakınsar. Bir hava trafik kontrolü sisteminde tek bir satır yazılım değiştirmek için bile o değişiklikle ilgili bütün sistemin taranması ve fonksiyonel sonuçlarının analiz edilmesi gerekir. Bu süreç 6 aya kadar varabilen uzun süreli yoğun dikkat çabası gerektirir.

 Not only people who work at long duration high concentration jobs but also even students who prepare for finals have difficulty in relaxing after a complete working day. Everyone has developed a personal technique to relax intuitively or by experience. My point is, large systems operators have to be trained to learn and apply these techniques systematically...
Yalnız uzun süreli yoğun dikkat gerektiren işlerde çalışan kişiler değil final sınavlarına hazırlanan öğrenciler bile günlük çalışmadan sonra yoğun dikkatten rahatlamak sorunu ile karşı karşıyadır. Her kişi sezgi ve tecrübe ile iyi kötü bazı şahsi teknikler geliştirir bu konuda… Sorun büyük sistem operatörleri gibi profesyonel kişilerin bu teknikleri sistemli bir şekilde öğrenmeleri ve uygulamaları gerekliliğinde…

Let’s return back to the vision metaphor. If we focus on something and look at it sternly, our looking focus gets smaller, concentration increases to maximum, on the other hand ambient vision begins to increase and after a while our vision gets blurred and our eyes begin to contemplate. There is a natural control mechanism.
Yine görmek metaforuna dönersek. Bir şeye dikkatimizi toplar ve ona dik dik bakarsak, giderek bakış odağımızın daraldığını, konsantrasyonun had safhada arttığını, öte yandan ambient’ın da arttığını ve biraz sonra bulanık bir görüntüye geçtiğimizi ve gözümüzün daldığını fark edersiniz. Doğal bir kontrol mekanizması var.

We adjust our concentration level by looking and seeing. The balancing of each of focal and ambient vision in the flow of the normal life adjusts our mind’s thinking speed[4]. At the beginning of our cognitive evolution lies in the visual ability. Systematic seeing and looking may give us some clues for relaxing after long duration heavy concentration.
Görerek ve bakarak konsantrasyon düzeyimizi ayarlarız. Normal hayatta bunların doğal olay akışı içinde birbirlerini dengeleyişi zihnimizin düşünme hızını da ayarlar[4]. Düşünsel gelişmemizin başlangıcında görmek yatar. Sistemli görmek ve bakmak uzun süreli yoğun dikkatten rahatlama teknikleri bulmak için bize bazı ipuçları verebilir.

After high concentration jobs with focused vision one should give more chance to the automatic processes of the ambient vision. It would be usefull to stay 3-4 hours in an environment with a wide view and far distances. To view the depths not the surface, the view not the objects but the volume created between them would be useful. To view objects in their context and imagine the missing parts that can not be seen.
Odaklanmış bakış esaslı yoğun dikkatli çalışmadan sonra çevresel görüşün otomatik meknizmalarına daha çok şans tanımak gerekir. Geniş manzaralı uzaklara bakılabilecek ufuk çizgili bir mekanda 3-4 saat geçirmek faydalı olabilir. Yüzeyi değil derinliği seyretmek, nesneleri değil onların birlikte oluşturdukları hacmi seyretmek iyi gelebilir. Nesneleri bağlamları içinde seyretmek, görünmeyen yerlerini hayal etmek…

After non-visual jobs that concentrate on abstract concepts it would be useful to stay in a wide view environment with horizon and a far sea sight too. To look at the things on the surface, to view objects without their relations, to bring everything to the surface would be necessary...
Odaklanmış fakat soyut kavramlara yoğunlaşan görsel olmayan işlerden sonra ise yine geniş manzaralı uzaklara bakılabilecek ufuk çizgili bir mekanda 3-4 saat geçirmek faydalı olabilir. Fakat derinliğe değil yüzeyde gözükenlere bakmak, nesneleri ilişkilerinden koparıp yalnız başlarına izlemek, herşeyi yüzeye çıkarmak gerekir…






Referanslar:


[1] Wickens, C. D., “Multiple Resources and Performance Prediction”, University of Illinois at Urbana-Champaign, Institute of Aviation USA


[2] Sartre, J. P., “Basic Writings - Imagination and Emotion, The Psychology of Imagination, Consciousness and Imagination”, Edited By Stephen Priest, Routledge, 2005


[3] Saral, A. R., “Düşünüş Durağanlığı”, http://largesystems-atc.blogspot.com/2008/09/dn-duraanlii.html


[4] Saral, A. R., “Farklılaşan Beyin”, http://largesystems-atc.blogspot.com/2007_09_01_archive.html






Bazı kaynaklardan alıntılar:


[1] Multiple resources and performance prediction


CHRISTOPHER D. WICKENS*

University of Illinois at Urbana-Champaign, Institute of Aviation Willard Airport, Aviation

Human Factors Division, Aviation Research Laboratory, 1 Airport Road, Savoy, IL 61874,

USA


Keywords: Attention; Performance; Time sharing workload.



4.3. Visual channels


In addition to the distinction between auditory and visual modalities of processing, there is good evidence that two aspects of visual processing, referred to as focal and ambient vision, appear to define separate resources in the sense of


(a) supporting efficient time-sharing,


(b) being characterized by qualitatively different brain structures, and


(c) being associated with qualitatively different types of information processing


(Leibowitz et al. 1982, Weinstein and Wickens 1992, Previc 1998).



Focal vision, which is nearly always foveal, is required for fine detail and pattern recognition (e.g. reading text, identifying small objects). In contrast, ambient vision heavily (but not exclusively) involves peripheral vision, and is used for sensing orientation and ego motion (the direction and speed with which one moves through the environment). When we successfully walk down a corridor while reading a book, we are exploiting the parallel processing or multiple resource capabilities of focal and ambient vision, just as we are when keeping the car moving forward in the centre of the lane (ambient vision) while reading a road sign, glancing at the rear view mirror or recognizing a hazardous object in the middle of the road (focal vision).



Aircraft designers have considered several ways of exploiting ambient vision to provide guidance and alerting information to pilots, while their focal vision is heavily loaded by 166 C. D. Wickens perceiving specific channels of displayed instrument information (Stokes et al. 1990, Liggett et al. 1999) It is appropriate to ask whether the successful time sharing of focal and ambient visual tasks results because ambient vision uses separate resources, or because it uses no resources at all; that is, processing from ambient vision may be said to be 'preattentive' or automated. At the present time, insufficient data exist to answer this question, as few researchers have attempted to examine dual task performance of two ambient tasks. One study (Weinstein and Wickens 1992), however, did suggest that the second (pre-attentive/automatic) explanation offered above may in fact be the more correct one.

 [2] Jean-Paul Sartre: Basic Writings, Edited By Stephen Priest, Routledge, 2005


Imagination and Emotion, The Psychology of Imagination, Consciousness and Imagination



P 95

For an objects or any element of an object there is a great difference between being grasped as nothing and being-given-as-absent.

…

For instance, the arabesques of the rug I am viewing are both in part given to my intuition. The legs of the arm chair which stands before the window conceal certain curves, certain designs. But I nevertheless seize these hidden arabesques as existing now, as hidden but not at all as absent. … I grasp what has been given me of their continuation.

…

It is therefore in the way in which I grasp the data that I posit that which is not given as being real. Real by the same right as the data, as that which gives its meaning and its very nature. Likewise the successive tones of a melody are grasped by appropriate retentions as that which makes of the tone now heard exactly what it is. In this sense, to percieve this or that real datum is to percieve it on the foundation of total reality as a whole.”


P96

“If I want to imagine the hidden arabesques, I direct my attention upon them and isolate them, just as I isolate on the foundation of an undifferentiated universe the thing I actually percieve. I cease to grasp them as empty but constituting the sense of the percieved reality, instead I present them to myself, in themselves. But at the moment that I cease to concieve them as continuous present in order to grasp them in themselves, I grasp them as absent. Of course they really exist over there, under the chair , and it is over there that I think of them, but in thinking of them where they are not given to me, I grasp them as nothing for me. Thus the imaginative act is at once constitutive, isolating and annihilating.

Dikkatin Doğası Üzerine - On The Nature Of Concentration

DİKKATIN DOĞASI ÜZERİNE
ON THE NATURE OF CONCENTRATION

2008 tarihli bir makalemin düzeltmesi
A correction of the article dated 2008

İTÜ’den Hocam Sn. Cevdet ACAR’a.

Bu yazım insan dikkat yeteneğinin(attention) doğası üzerine bir dizi makalemin ilki. Gerçekten, odaklanmak(focus) ve yoğunlaşmak (concentration) yalnız insanoğluna özgü bir özellik değil.
This is the first of a series of my articles on the nature of human concentration. Actually, concntration is not an exclusive attribute of the human-being.

Yoğunlaşmak maddenin bir özelliği. Yoğunlaşmak ‘bir noktada bir araya gelmek durumu’ olarak tanımlanır. Concentric ‘ortak bir merkezi nokta sahibi olmak’ anlamına gelir.
Concentration is an attribute of matter. Concentration is described as ‘the situation of coming together at one point.’ Concentric means ‘having a common centre.’

İnsanın yoğunlaşmak yeteneğine gelince anlam biraz değişir. Merriam-Webster ‘ilginin bir tek nesneye yönelişi’ olarak tanımlar onu.
The meaning changes a bit when it comes to the concentration ability of the human mind. Merriam-Webster defines it as ‘direction of attention to a single object’.

İnsan zihninin yeteneklerini kontrol etmek ve göstermek için kolay bir yol görsel olarak düşünmektir. Gözlerimizle bakmak açısından, yoğunlaşmak bir tek nesneye bakmak ve diğer her şeyi bu referans noktasına göre görmektir. Odaklanmak ise bir tek şeye bakmak ve başka şeyleri hiç görmemektir.
An easy way to understand, demonstrate and control the abilities of the human mind is to think visually. In terms of looking with our eyes, concentrating means to look at something and see other things only in relation to this reference point. To focus means to look at something and not see other things at all.

Odaklanmak ilgiyi bir tek nesneye sınırlamak(örn. Bir şeyin ilgi alanı içine alınması) anlamına gelir. Yoğunlaşmak ilginin karakterini değiştirmek ve böylece ilgi alanı içindeki nesnenin diğerlerinden bir bakıma hariç tutmaktır.
To focus means to limit your attention to a specific object(for ex. inclusion of something into attention). To concentrate means to change the character of your attention so that included thing appears in your focus on the basis of some sort of exclusion of others, so to speak.

Yoğunlaşmağı kaybetmek fakat aynı zamanda odağı korumak mümkündür. İlginizi rahatlatabilirsiniz ama, baktığınız alanın büyüklüğünü azaltabilirsiniz, örn bütün bir insan ya da bir insan yüzü. Bu rahat dikkat(relaxed attention) uygularken önemlidir.
It is possible to lose concentration but keep focus, when looking. You can relax your attention, but change the size of the area that you look at, for ex.a whole person or a face. This is important for implementing relaxed attention.

Ayrıca yoğunluğu – dikkatinizi arttırabilir ama odağınızı kaybedebilirsiniz, eğer isterseniz, bu bir parça daha karışıktır ama. Belirli hiç bir şeye bakmaz, fakat Istanbul Boğazında geniş manzarayı seyredebilirsiniz.
You may also increase your concentration but lose focus, if you like, a little bit more complex though. You may look at nothing specific, but enjoy fully the wide wiew on the coast of Istanbul Bosphorus.

Yoğunlaşmak ve odaklanmak yetenekleri tamamen görsel değildir. Bunlar bütün algılayış, muhakeme ve motor yeteneklerinde gözlenebilirler. Benliğin vücut buluşu, varoluş duyusu zaman duyusu ile yakından ilgilidir. Varoluşumuzu, içinde bulunduğumuz andaki, yani ‘sözde şimdi - specious present’taki’ ya da şu andaki varlığımızı hissederiz.

Concentration and focusing abilities are not totally visual. These can be observed in all forms of perception, cognition, motor faculties. The embodiment of self, the sense of being is closely related with the sense of time. We feel our being, our existence at the moment we are in, namely ‘the specious present', or now.

Sözde şimdi’nin uzunluğu içinde bulunduğumuz duruma göre değişir. Aynı zamanda, şimdiye ilişkin duyumuza veya kendimizi ve varlığımızı hissedişimize ait duyunun tazeleniş sıklığı değişkendir.
The length of specious present changes, according to the situation we are in. Also, the frequency of the renewal of our sense of now or feeling one’s self or being changes.

Bir şey yaparken varlığımızı her an doğrudan doğruya duymayız. Gerçekte, yaptığımız iş üzerinde yoğunlaşmak benliğimizi hissetmek sıklığımızı azaltır. Bu aynı zamanda zaman duyusunu azaltır. Bu sıklık aynı zamanda algılayış sıklığına denk düşer. Algılayış sıklığı artarsa algılayış duyarlığı da artar.
When we are doing something we do not feel our being directly all the time. In fact concentrating on the thing we do reduces the frequency of our feeling of self. This also reduces the sense of time. This frequency also corresponds to the perception frequency. When the perception frequency increases sensitivity increases.

Sözde şimdi kavramının bu noktada başı belaya girer. Sözde şimdi toplam süresi yoğunlaşış tarafından belirlenen, etkilenen bir algılayış süresidir.
The specious present concept is somewhat belaguered at this point. The specious present is a duration of perception, of which total duration is effected-determined by concentration.

İlgi odağın bir soyutlayışıdır. İlgi bir anda ilgilendiğimiz şeylerin sınırlarını belirler. Eğer birden çok şeyle ilgileniyorsak an uzar, yani sözde şimdi artar.
Attention is an abstraction of focus. Attention determines the limits of things we deal with at one moment. If we deal with more than one thing the length of the moment expands, so the specious present increases.

Bu niye yüksek yoğunlaşış ile bazen zamanın çabuk geçtiğini ve bazan olduğundan uzun geçtiğini açıklar. Eğer yüksek yoğunlaşış ile tek bir iş yaparsak sözde şimdi kısalır, dolayısıyla zamanı hissetmeyiz veya olduğundan kısa hissederiz. Buna karşın, eğer yüksek yoğunlaşış ile karışık bir iş yaparsak zaman çok yavaş geçer ve zamanı olduğundan uzun hissederiz.
This explains why with high concentration sometimes, we do not feel the time that passes and sometimes we do feel it longer than it really is. If we do a single simple thing with high concentration, specious present is short, so we do not feel the time, or feel it as if shorter. On the contrary, if we do a complex thing with high concentration we feel as if the time passed is much longer than it really is.

Sözde şimdi varoluşumuzu, benliğimizi hissettiğimiz anlardır. Sözde şimdi beynin bilinçle mantıksal yorum yaptığı zamanlardır. İnsan beyninin sağlıklı çalışması bilinçli ve bilinçsiz faaliyetleri arasında ortalama dengeye dayanır.
The specious present are the moments that we feel our being, self.The specious present are the times that the brain’s cognition works consciously. Healthy functioning of human mind depends on the average balance between the conscious and subconscious activities.

Örneğin, yabancı bir dili kolaylıkla anlayabilmek için, aşırı yoğunlaşmayıp bir parça rahatlayınız, öyleki sözde şimdi sürelerinde duyduğunuz şeyler onlar arasındaki bilinçaltı sürelerinde işlenebilsin.
For example, to understand a foreign language with facility, you should not concentrate too much but you should relax a little bit, so that the things you hear at the specious durations get processed between them by your subconscious.

Karışık işlerde yüksek yoğunlukla uzun süreli çalışmak sözde şimdi sürelerimizi en yüksek sıklıkla en uzun sürede tutmamıza imkan tanıyan yetenekler geliştirmemize neden olur. Eğer kişi bu yeteneklerini idare etmek için iyi donanımlı ve eğitimli değilse, uzun süreli yüksek yoğunluklu işler insan bilinçaltını baskı altına alıp ona zarar verebilir veya algılayışı halusinasyonlar görülebilecek bir duyuş ve işitiş noktasına kadar arttırabilir. Bilinçaltının bastırılışı kaçınılmaz olarak bütün psikolojiye zarar verir ve insan beyninin bir dizi psikoz ile tepki verişine neden olabilir.
Working on complex tasks with high concentration for long durations, causes us to develop skills that enable us keep our specious presents as long as possible, with the highest frequency. If one is not well equipped and trained to handle these skills, long duration high concentration complex jobs may suppress and hurt the human subconscious or increase the perception to the point of seeing-hearing halucinations. The suppression of subconscious may inevitably hurt the whole psychology and cause the human mind to react in a series of psychosis.

Bu rezaletten uzak durmak için, çalışırken en basitinden 20 20 20 kuralını uygulayabilirsiniz. “Her 20 dakikada bir, ne yaparsanız yapın duraklayın ve 20 feet uzaktaki bir nesneye 20 saniye bakıp gözlerinizi açıp kapayın.”
In order to avoid all this mess, you should simply apply the 20 20 20 rule while working. “Every 20 minutes, pause whatever you’re doing and stare at something 20 feet away about 10-15 paces away) for 20 seconds.”

Son tahlilde, bu tür işler var olan bir çok işlerden seçmiş olduğunuz bir kaçıdır, yüksek bir dağa tırmanmağı seçebilirsiniz ya da, bir hava trafik kontrolü merkezinde mühendis ya da kontrolör olarak çalışmağı seçebilirsiniz, ya da bir cerrah olarak hizmet etmeği seçebilirsiniz. Tamamen size bağlı…
The bottom line is, this type of jobs are one of many choices, you may choose to climb a high mountain or serve at an air traffic control center as an engineer or air traffic controller, or choose to serve as a surgeon. It is up to you.

PFC(Ön Beyin) İşlevinin Bütünleşik Bir Teorisi

AN INTEGRATIVE THEORY OF PREFRONTAL CORTEX FUNCTION
PREFRONTAL CORTEX İŞLEVİNİN BÜTÜNLEŞİK BİR TEORİSİ

Earl K. Miller, Center for Learning and Memory, RIKEN-MIT Neuroscience Research Center and Department of Brain and Cognitive Sciences, MIT.
Jonathan D. Cohen, Center for the Study of Brain, Mind, and Behavior and Department of Psychology, Princeton

Abstract ... cognitive control stems from the active maintenance of patterns of activity in the prefrontal cortex that represent goals and the means to achieve them. They provide bias signals to other brain structures whose net effect is to guide the flow of activity along neural pathways that establish the proper mappings between inputs, internal states, and outputs needed to perform a given task.
... muhakemesel kontrol, prefrontal cortex içinde, hedefleri ve onları başarmak için gerekli yordamları temsil eden faaliyet desenlerinin aktif bakımından kaynaklanır. Beynin diğer yapılarına, bir görevi yerine getirmek için gerekli, girişler, iç durumlar, ve çıkışlar arasındaki denklikleri kurarak, sinirsel yollarda faaliyet akışını yönlendirme net etkisini yapan önzeminleme işaretlerini sağlarlar.

INTRODUCTION ...
GİRİŞ ...
Simple behaviors can rely on relatively straightforward interactions between the brain’s input and output systems. Animals with fewer than a hundred thousand neurons (in the human brain there are 100 billion or more neurons) can approach food and avoid predators. For animals with larger brains, behavior is more flexible. ...
Basit davranışlar beynin giriş ve çıkış sistemleri arasındaki görece doğrudan etkileşimlere dayanır. 100 binden az sinir hücresine sahip hayvanlar (insan beyninde 100 milyar veya daha çok sinir hücresi vardır) yiyeceklere yaklaşabilir ve kendilerini yok edebilecek canavarlardan kaçınabilirler. Daha büyük beyinli hayvanlar için, davranış daha esnek olabilir...

To deal with this multitude of possibilities and to curtail confusion, we have evolved mechanisms that coordinate lower-level sensory and motor processes along a common theme, an internal goal.
Bu yüksek sayıda olasılıkları idare edebilmek ve karmaşıklığı kısmen de olsa azaltmak için, aşağı-seviyede algılar ve motor süreçlerini ortak bir tema, dahili bir hedef doğrultusunda koordine eden mekanizmalar geliştirmişiz.
...
It is well positioned to coordinate a wide range of neural processes: The PFC is a collection of interconnected neocortical areas that sends and receives projections from virtually all cortical sensory systems, motor systems, and many subcortical structures.
PFC geniş bir sinirsel süreç yelpazesini koordine etmek için uygunkonumdadır: PFC hemen hemen bütün cortical algılama sistemleri, motor sistemleri, ve çok sayıda subcortical yapıdan gelen yansıtıcı bağlantıları alan ve geri gönderen kendi içlerinde bağlantılı bir neocortical alanlar topluluğudur.

The Role of the PFC in Top-Down Control of Behavior
Davranışın Yukarıdan Aşağıya Kontrolünde PFC’nin Rolü
The PFC is not critical for performing simple, automatic behaviors, such as our tendency to automatically orient to an unexpected sound or movement. These behaviors can be innate or they can develop gradually with experience as learning mechanisms potentiate existing pathways or form new ones.
PFC beklenmedik bir ses veya hareket olduğunda ona doğru dönme eğilimimiz gibi basit, otomatik davranışlar yapmamızda kritik bir rol oynamaz. Bu davranışlar içten gelebilir ya da öğrenme mekanizmaları, varolan patikaların ağırlığını arttırdıkça veya bunların yenilerini oluşturdukça adım adım gelişir.

These “hardwired” pathways are advantageous because they allow highly familiar behaviors to be executed quickly and automatically (i.e. without demanding attention). However,these behaviors are inflexible, stereotyped reactions elicited by just the right stimulus. They do not generalize well to novel situations, and they take extensive time and experience to develop.
Bu sabit bağlı patikalar yüksek seviyede tanıdık davranışların çabuk ve otomatik (örn. dikkat gerektirmeden) gerçekleştirilmesine izin verdikleri için avantajlıdırlar. Yine de, bu davranışlar esnek değildir, yalnızca doğru dürtü tarafından iletilen genelleştirilmiş tepkilerdir. Yeni durumlara iyi genelleştirilemezler, ve geliştirilmeleri için uzun zaman ve tecrübe gerekir.
These sorts of automatic behaviors can be thought of as relying primarily on “bottom-up” processing; that is, they are determined largely by the nature of the sensory stimuli and well-established neural pathways that connect these with corresponding responses.
Bu tür otomatik davranışlar öncelikler “aşağıdan-yukarıya” işleyiş sürecine dayanmak olarak düşünülebilir; yani,bu davranışlar çoğunlukla algısal dürtüler ve bunları karşı düşen yanıtlara bağlayan yerine oturmuş sinirsel patikalar tarafından belirlenirler.
By contrast, thePFC is important when “top-down” processing is needed; that is, when behavior must be guided by internal states or intentions. The PFC is critical in situations when the mappings between sensory inputs, thoughts, and actions either are weakly established relative to other existing ones or are rapidly changing.
Buna karşın, PFC “yukarıdan-aşağıya” işleyiş gerektiğinde önemlidir; yani, davranışın iç durum ve niyetler tarafından yönlendirilmesi şart olduğunda. Algısal girdiler, düşünceler ve eylemler, varolan diğerlerine göre daha zayıf kuruldukları veya hızla değiştikleri durumlarda PFC kritik önemdedir.
This is when we need to use the “rules of the game,” internal representations of goals and the means to achieve them. Several investigators have argued that this is a cardinal function of the PFC...
Bu “oyunun kurallarını”, hedeflerin iç temsilleri ve onlara erişmek için geçilen yolları kullanmak istediğimizde gerekir. Çok sayıda araştırıcı bunun PFC’ye ait önde gelen bir işlev olduğunu sorgulamıştır.

This illustrates one of the most fundamental aspects of cognitive control and goal-directed behavior: the ability to select a weaker, task-relevant response (or source of information) in the face of competition from an otherwise stronger, but task-irrelevant one. Patients with frontal impairment have difficulty with this task... ...
Bu muhakemesel kontrol ve hedefe-yönelik davranışın en temel yönlerinden birini gösterir. Daha kuvvetli fakat görevle ilişkisiz biriyle yarışma halinde, daha zayıf, ama görevle ilişkili bir yanıtı(ya da bilgi kaynağını) seçebilmek yeteneği. Önbeyinde hasarlı hastalar bu görevi başarmakta zorluk çekerler...

Overview of the Theory
Teorinin Genel Görüntüsü
We assume that the PFC serves a specific function in cognitive control: the active maintenance of patterns of activity that represent goals and the means to achieve them.
PFC’nin muhakemesel kontrolda özel bir işleve hizmet ettiğini kabul ediyoruz: hedefleri ve onları başarmak için gerekli yordamları temsil eden eylem desenlerinin aktif bakımı.
They provide bias signals throughout much of the rest of the brain, affecting not only visual processes but also other sensory modalities, as well as systems responsible for response execution, memory retrieval, emotional evaluation, etc.
Onlar beynin geri kalan kısmının çoğu için önzemin işaretleri sağlar, yalnız görsel süreçleri değil diğer algı türlerini, ve yanıt icrası, bellek erişimi, duygusal değerlendirme, ve diğerlerini de.
The aggregate effect of these bias signals is to guide the flow of neural activity along pathways that establish the proper mappings between inputs, internal states, and outputs needed to perform a given task.
Bu önzemin işaretlerinin toplam etkisi, bir işi yapmak için ihtiyaç duyulan, girişler, iç durumlar, ve çıkışlar arasındaki uygun eşleştirmeleri kuran patikalar boyunca sinirsel faaliyetlerin akışını yönlendirmektir.
This is especially important whenever stimuli are ambiguous (i.e. they activate more than one input representation), or when multiple responses are possible and the task-appropriate response must compete with stronger alternatives.
Dürtüler ikircikli olduğunda (yani birden çok giriş temsilini harekete geçirdiklerinde) bu özellik önemlidir, veya çok sayıda yanıt mümkün olduğunda ve göreve uygun yanıt kuvvetli seçeneklerle yarışmak zorunda olduğunda.
From this perspective, the constellation of PFC biases...can be viewed as the neural implementation of attentional templates, rules, or goals, depending on the target of their biasing influence.
Bu bakış açısından, PFC önzemin burçlarının önkoşullayıcı etkilerine göre hedeflerine bağlı olarak dikkat şablonları, kurallar, veya hedeflerin sinirsel gerçekleşmeleri olarak görülebilir.
When a behavior meets with success, reinforcement signals augment the corresponding pattern of activity by strengthening connections between the PFC neurons activated by that behavior.
Bir davranış başarıya ulaştığında, bu davranış tarafından harekete geçirilen PFC nöronları aralarındaki bağlantıları güçlendirerek buna karşı düşen faaliyet desenini büyültür.
This process also strengthens connections between these neurons and those whose activity represents the situation in which the behavior was useful, establishing an association between these circumstances and the PFC pattern that supports the correct behavior.
Bu süreç, bu nöronlarla, hedef eylemi davranışının kullanılabilir olduğu durumu temsil eden nöronlar arasındaki bağlantıları güçlendirir, doğru davranışı destekleyen bu koşullarla PFC desenleri arasında bağ kurar.
But we believe that this general notion can explain many of the posited functions of the PFC. The biasing influence of PFC feedback signals on sensory systems may mediate its role in directing attention (Stuss &Benson 1986; Knight 1984, 1997; Banich et al 2000), signals to the motor system may be responsible for response selection and inhibitory control (Fuster 1980, Diamond 1988), and signals to intermediate systems may support short-term (or working) memory (Goldman-Rakic 1987) and guide retrieval from long-term memory (Schachter 1997, Janowsky et al 1989, Gershberg & Shimamura 1995).
Bu genel anlayışın PFC için ileri sürülen işlevlerin bir çoğunu açıklayabildiğine inanıyoruz. PFC geribesleme işaretlerinin geri besleme etkisi onun dikkati yönlendirişteki rolünde hakemlik yapar, motor sistemine giden işaretler yanıt seçimi ve yasaklayıcı kontrolden sorumlu olabilir, ara sistemlere giden işaretler kısa-dönem(ya da iş yapıcı) belleği destekler ve uzun dönem bellekten bilgi almayı yönlendirir.
Without the PFC, the most frequently used (and thus best established) neural pathways would predominate or, where these don’t exist, behavior would be haphazard. Such impulsive, inappropriate, or disorganized behavior is a hallmark of PFC dysfunction in humans (e.g. Bianchi 1922, Duncan 1986, Luria 1969, Lhermitte 1983, Shallice & Burgess 1996, Stuss & Benson 1986).
PFC olmasaydı, en sık kullanılan(ve böylece en sağlam kurulu) sinirsel patikalar öne çıkardı ya da bunların olmadığı yerde, davranış bir muamma olurdu. Bu tür tepkisel, uygunsuz, veya düzensiz davranış PFC işlevi bozuk insanlarda tipiktir.
Minimal Requirements for a Mechanism of Top-Down Control
Bir Yukarıdan Aşağıya Kontrol Mekanizması için en azından Gerekenler
There are several critical features of our theory. First, the PFC must provide a source of activity that can exert the required pattern of biasing signals to other structures. We can thus think of PFC function as “active memory in the service of control.”
Teorimizin çok sayıda kritik özellikleri var. İlk olarak, PFC diğer yapılara gerekli zemin işaret desenlerini uygulayacak bir faaliyet kaynağı sağlamalıdır. Böylece, PFC işlevini ‘kontrol hizmetinde aktif bellek’ olarak düşünebiliriz.
It follows, therefore, that the PFC must maintain its activity robustly against distractions until a goal is achieved, yet also be flexible enough to update its representations when needed.
Böylece, bundan sonra, hedef başarılıncaya kadar, PFC’nin dikkat dağıtıcılarından etkilenmeden faaliyetini sürdürmesi, ama olaya ilişkin temsillerini güncelleştirerek esnek olması zorunludur.
It must also house the appropriate representations, those that can select the neural pathways needed for the task. In sofar as primates are capable of tasks that involve diverse combinations of stimuli, internal states, and responses, representations in the PFC must have access to and be able to influence a similarly wide range of information in other brain regions.
Görev için gerekli sinirsel patikaları seçebilecek uygun temsilleri barındırmak zorundadır. İki ayaklılar zengin dürtü kombinasyonları, iç durumlar, ve yanıtlar içeren görevler yerine getirebildiklerine göre, PFC içindeki temsillerin benzer şekilde beynin başka bölgelerinde geniş bir bilgi yelpazesine erişmesi ve etkileyebilmesi zorunludur.
That is, PFC representations must have a high capacity for multimodality and integration. Finally, as we can acquire new goals and means, the PFC must also exhibit a high degree of plasticity.
Yani PFC temsilleri, yüksek bir çoğul algı çeşitliliği ve tümleşme kapasitesine sahip olmalıdır. Son olarak, yeni teklifler ve yordamlar edinebildiğimize göre, PFC yüksek derecede plasticite(programlanabilme yeteneği) göstermek zorundadır.
Of course, it must be possible to exhibit all these properties without the need to invoke some other mechanism of control to explain them, lest our theory be subject to perennial concerns of a hidden “homunculus.”
Tabii ki bütün bu özellikleri, onları açıklayacak başka bir kontrol mekanizmasını harekete geçirmek gerekmeden, gösterebilmek zorunludur, aksi takdirde teorimiz yeni bir ‘homunculus’ (yumurta-tavuk ilişkisi gibi) yaratır.
pattern of deficits following PFC damage as a loss of the ability to acquire and use behavior-guiding rules. ...
PFC hasarından sonra görülen yetersizlik desenleri davranış yönlendiren kuralları öğrenme ve kullanım yeteneğinin kaybı olarak ortaya çıkar.
A GUIDED ACTIVATION THEORY OF PFC FUNCTION ...
PFC İŞLEVİNİN BİR YÖNLENDİRİLMİŞ HAREKETE GEÇİRİŞ TEORİSİ
Guided Activation as a Mechanism of Cognitive Control
Muhakemesel Kontrol için bir Mekanizma olarak Yönlendirilmiş Harekete Geçiriş
...the role of the PFC is modulatory rather than transmissive. That is, the pathway from input to output does not “run through” the PFC. Instead, the PFC guides activity flow along task-relevant pathways in more posterior and/or subcortical areas.
PFC’nin rolü iletici değil değişimi ayarlayıcıdır. Yani, girişten çıkışa patika PFC içinden geçmez. Onun yerine, PFC göreve ilişkin patikalar boyunca faaliyet akışını daha arha ve/veya alt cortical alanlara yönlendirir.
This distinction between modulation vs transmission is consistent with the classic pattern of neuropsychological deficits associated with frontal lobe damage.
Modulasyon’a karşıt transmisyon aralarındaki ayrım ön beyinle ilgili klasik nöropsikolojik hasarlara ilişkin yetersizliklerle tutarlıdır.
The components of a complex behavior are usually left intact, but the subject is not able to coordinate them in a task-appropriate way (for example, a patient who, when preparing coffee, first stirred and then added cream). ...
Kompleks davranışın bileşenleri genellikle olduğu gibi kalır, fakat kişi onları göreve uygun bir şekilde koordine edemez (örneğin kahve hazırlayan bir hasta önce karıştırır sonra krema koyar).
Active Maintenance in the Service of Control...
Kontrolün Hizmetinde Aktif Bakım
another critical feature of our theory: the importance of sustained activity as a mechanism of control..
Teorimizin bir başka kritik özelliği; bir kontrol mekanizması olarak sürdürülen faaliyetin sürekliliğidir.

executive control involves the active maintenance of a particular type of information:the goals and rules of a task.
Yönetimsel kontrol belirli bir bilgi tipinin aktif bakımını içerir: bir görevin hedefleri ve kuralları.

selective attention and behavioral inhibition are two sides of the same coin: Attention is the effect of biasing competition in favor of task-relevant information, and inhibition is the consequence that this has for the irrelevant information.
Seçici dikkat ve davranışsal yasaklama bir paranın iki yüzüdür. Dikkat, görevle ilişkili bilginin avantajına önzemin koşullama etkisidir, ve yasaklama bunun ilgisiz bilgiye etkiyen sonucudur.
In particular, we believe that PFC-mediated control is complemented by another form of control dependent on the hippocampal system. The hippocampus is important for binding together information into a memory of a specific episode (Eichenbaum et al 1999, McClelland et al 1995, Squire 1992, Zola-Morgan & Squire 1993).
Özellikle, PFC tarafından ayarlanan kontrol hippocompal sisteme bağımlı bir başka kontrol şekli ile tanımlanır. Hippocampus belirli bir episod(olay zinciri)’a özel bilgi bağlamak için önemlidir.

By contrast, we suggest that the PFC, like other neocortical areas, is more important for extracting the regularities across episodes—in the case of the PFC, those corresponding to goals and task rules, rather than episodic memories of actually performing the task.
Karşıt olarak, PFC’nin diğer neocortical alanlar gibi episodlar arasındaki düzenlilikleri çıkarmakta daha önemli olduğunu ileri sürüyoruz – PFC durumunda, görevi yerine getirmeğe ait episodik hatıraların kendisi değil hedef ve görev kurallarına denk düşenler.
We further posit that the PFC uses “activity-based” control; that is, its ongoing activity specifies the pattern of neural pathways that are currently needed. If PFC activity changes, so does the selected pattern of pathways.
Daha da öte, PFC’nin”faaliyet tabanlı” kontrol kullandığını ileri sürüyoruz; yani devam eden faaliyeti o anda ihtiyaç duyulan sinirsel patikalara göre belirler. Eğer faaliyet değişirse seçilen patika deseni de değişir.
By contrast, the hippocampus may provide a form of “weighted-based” control; it helps consolidate permanent associative links between the pieces of information that define a long-term memory (Cohen & O’Reilly 1996, O’Reilly et al 1999, O’Reilly 2000).
Karşıt olarak, hippocampus bir ağırlık tabanlı kontrol şekli sağlar; bir uzun dönem hatırasını belirleyen parçalar arasında kalıcı ilişkisel bağları sonuçlandırmağa yardım eder.
To use the railroad metaphor, the hippocampus is responsible for laying down new tracks and the PFC is responsible for flexibly switching between them. As noted below, interactions between the PFC and the hippocampus may provide a basis for understanding prospective forms of control, such as planning.
Demiryolu benzetmesini kullanırsak, hippocampus yeni yollar kurmaktan sorumludur ve PFC ise bunlar arasında esnek bir şekilde yol değiştirmekten sorumludur. Aşağıda not edildiği gibi, PFC ve hippocampus arasındaki etkileşimler planlama gibi ileriye yönelik kontrol biçimlerini anlamağa yardım eder.
Updating of PFC Representations
PFC Temsillerini Güncelleyiş
In the real world, cognitive control is highly dynamic...is highly flexible. So long as suitable representations exist within the PFC, activating them can quickly invoke a goal or rule, which can be flexibly switched to others as circumstances demand. That is, it is easier and faster (and perhaps less costly) to switch between existing tracks than it is to lay new ones down.
Gerçek dünyada muhakemesel kontrol yüksek derecede dinamiktir... ve esnektir. PFC içinde uygun temsiller bulunduğu sürece, çabukça bir hedef ya da kuralı harekete geçirebilir, koşullar gerektirdikçe bunlar başkaları ile değiştirilebilir. Yani, var olan yollar-izler arasında değişiklik yapmak daha çabuk ve hızlıdır (ve belki daha az yük getirir).
PFC representations are selectively responsive (adaptive) to task-relevant stimuli (Rainer et al 1998b), yet they are resistant to interference (robust) from distractors (Miller et al 1996).
PFC temsilleri görev ile ilişkili uyarılara seçici olarak (uyumlu9 yanıt vermekle kalmaz, dikkat bozucuların karışmalarına karşı da dirençlidirler.

Conversely, two hallmarks of damage to the PFC are perseveration (inadequate updating) and increased distractibility (inappropriate updating).
Karşıt olarak, PFC hasarının iki önemli belirtisi ısrar (yetersiz güncelleme) ve artmış dikkat dağınıklığı(uygunsuz güncelleme)dır;
Recent modeling work suggests that hierarchical updating and the sequencing of actions may rely on interactions between the PFC and the basal ganglia.
Son zamanlardaki araştırmalar hiyerarşik güncelleme ve eylemlerin sıralanışının PFC ve basal ganglia arasındaki etkileşimlere dayanabileceğini göstermiştir.

Kontrol bağlamın temsilinden doğar.

"Control emanates from representation of context"
"Kontrol bağlamın temsilinden doğar."

The Prefrontal Cortex: Minireview
Prefrontal Cortex: Kısa Gözdengeçirim
Complex Neural Properties for Complex Behavior
Karmaşık Davranışlar için Karmaşık Sinirsel Özellikler
Earl K. Miller
Department of Brain and Cognitive Sciences and The Center for Learning and Memory
Massachusetts Institute of Technology

The PF cortex is a collection of cortical areas in the most anterior portion of the frontal lobes (Figure 1). It has long been associated with high-level, “executive” processes needed for voluntary goal-directed behavior.
PF cortex beynin ön loblarının en önünde bulunan bir cortical alan grubudur. Uzun süredir, gönüllü hedef-yönelimli davranış için gerekli üst-seviyeli, “yönetsel” süreçler ile ilişkilendirile gelmiştir.

Its damage in humans does not produce a single, characteristic deficit. Rather, it results in disturbances in a variety of functions, including attention, memory, response selection, planning, and inhibitory control.
Zedelenmesi tek bir belirgin yetersizlik oluşturmaz insanlarda. Daha çok, dikkat, bellek, yanıt seçimi, planlama, ve yasaklayıcı kontrol’ü de içeren çeşitli fonksiyonlarda rahatsızlığa yol açar.

Studies of the neural basis of PF function in monkeys focused primarily on active short-term, or working memory. They have revealed that when a delay is imposed between a visual stimulus and a response based on it, many PF neurons show sustained stimulus-related activity...
Maymunlarda PF işlevinin sinirsel temeli üzerine yapılan çalışmalar öncelikle faal kısa-vade, ya da çalışma belleği üzerinde odaklandı. Bu çalışmalar, bir görsel dürtü ile ona dayanan yanıt arasında bir gecikme oldurulduğunda çok sayıda PF nöronunun, devam ettirilen, dürtü-ilişkili faaliyet gösterdiğini ortaya çıkarttılar.

Because sensory inputs are often fleeting, this short-term maintenance may be fundamental to many cognitive functions. However, complex behavior requires more than temporary storage.
Algısal girdiler çoğunlukla kayıp-gidici olduğundan, bu kısa-vadeli canlı tutma çok sayıda muhakemesel işlevler için temel bir dayanak olabilir. Yine de, karışık davranışlar geçici bellekten ötesini gerektirir.

Relevant sensory inputs need to be selected and integrated with other information common to the goal at hand. Also needed are the executive mechanisms that determine, for example, which stimuli are relevant and should be selected.
İlgili algısal girdilerin seçilmesi ve bunların eldeki amaca ilişkin ortak diğerleri ile bütünleştirilmeleri gerekir. Dahası örn. hangi dürtünün ilişkili ve seçilmesi gerektiğini belirleyen yönetsel mekanizmalara ihtiyaç vardır.

Much less is known about the neural basis of these higher functions.
Bu daha yüksek işlevlerin sinirsel zemini hakkında çok az bilgi vardır.

In many views of cognition, the type of executive control thought to be mediated by the PF cortex is synonymous with attentional selection, that is, the ability to voluntarily focus awareness on certain sensory inputs, thoughts, or actions.
Muhakemenin çok sayıda değerlendirmesinde, PF cortex tarafından yürütülen yönetsel kontrolün tipi dikkatsel seçim ile eşanlamlıdır, yani bilinci gönüllü olarak belirli algısal girdilere, düşüncelere, ya da eylemlere odaklama yeteneğidir.

Selection is necessary because higher-order cognitive functions are severely limited in capacity. Indeed, at a given moment we are aware of only a small fraction of available sensory information.
Seçim gerekli çünkü yüksek-derecede muhakemesel işlevler yeterlilikte ciddi şekilde sınırlıdır. Gerçekten, bizler bir anda elimizde var olan algısal bilginin yalnız küçük bir kısmının farkında olabiliriz.

Given these capacity limitations, the ability to ignore distractions and select behaviorally relevant information is critical.
Bu yeterlilik sınırlamaları dikkate alındığında, dikkat dağıtıcı unsurları yok sayıp davranışsal olarak konuyla ilgili bilgiyi seçmek yeteneği hayatidir.

Earlier target selection in the PF cortex suggests that the visual cortex may “inherit” target information from the PF cortex. That is, that the PF cortex may be a source of the top-down signals that mediate attentional selection in the visual cortex (Desimone and Duncan.)
PF cortex’te erken hedef seçimi görsel cortex’in hedef bilgisini PF cortexten “kalıtımla edindiği” fikrini ileri sürer. Yani, görsel cortex’te dikkatsal seçimi harekete geçiren yukarıdan-aşağıya işaretlerin kaynağı PF cortex olabilir.

Complex behavior, however, depends on more than selecting sensory information. To benefit from past experience, we must be able to select (recall) stored knowledge. Watanabe (1996) demonstrated this ability in PF neurons.
Karışık davranış, yine de algısal bilgiyi seçmekten öteye dayanır. Geçmiş bilgiden yararlanmak için, depolanmış bilgiyi seçebilmek zorundayız. Watanabe nöronlarda bu yeteneği gösterdi.

He found that when monkeys could predict that a specific reward would appear (e.g., raisins, cabbage, etc.), the activity of many PF neurons reflected that expected reward. This ability to prospectively” code predicted events is thus critical for choosing among response alternatives.
O, eğer maymunlar belirli bir ödülün belireceğini öngörebilirlerse çok sayıda PF nöronunun faaliyetinin umulan bu ödülü yansıttığını buldu. Tahmin edilen olayların öngörülerek kodlanışı yanıtın seçiminde belirleyicidir.

Integration - Bütünleşme
Sensory processing is highly fragmented. Even within a modality, different stimulus attributes may be separately processed.
Algısal işleyiş yüksek derecede param parçadır. Tek bir modalite içinde dahi farklı dürtü özellikleri ayrı ayrı işlenir.

The primate cortical visual system, for example, is thought to analyze the form and color information to identify a stimulus (i.e., what it is) largely from information about stimulus location (i.e., where it is).
Primat cortical görsel sisteminin, örneğin, bir dürtüye ilişkin şekil ve renk bilgilerinin analizini (yani onun kim olduğunu) büyük bir oranda dürtünün konumuna (yani nerede olduğuna) ilişkin bilgiden çıkardığı düşünülür.

An area involved in complex behavior, however, needs to have access to diverse information. Even actions almost invariably require satisfying multiple, diverse constraints.
Karışık davranışa karışan bir bölge, yine de, zengin çeşitli bilgiye erişmek ihtiyacını duyar. Eylemler bile hemen hemen değişmezce çoklu, zengin çeşitli sınırlamaları sağlamayı gerektirir.

When I search for my coffee cup, for example, I have in mind not only what it looks like but also where it is likely to be. So, somewhere and somehow, diverse information such as what and where needs to come together.
Kahve bardağımı aradığımda, örneğin, aklımda yalnız onun nasıl bir görüntüsü olduğu değil aynı zamanda nerede olabileceği vardır. Böylece, bir yerde, bir şekilde, ne ve nerede gibi, zengin çeşitli bilginin bir araya gelmesi gerekir.

Given its role in organizing behavior and its extensive connections, the PF cortex seems a likely region where integration might be evident, particularly when integration is needed for behavior.
Davranış ve onun genişleyebilen bağlantılarındaki rolü verildiğinde, PF cortex, özellikle davranış için bütünleştirmeye ihtiyaç duyulduğunda, bütünleştirmenin açıkça görülebildiği bir olası bölge gibidir.

Other studies have also found that many PF neurons process both object identity and location.
Başka çalışmalar da PF nöronlarının nesne kimliği ve konumunu birlikte işlediğini buldu.

Interconnections between different PF regions (Figure 1) could result in a population of PF neurons with multimodal properties.
Farklı PF bölgeleri arasında etkileşimler multimodal özellikli bir PF nöronları topluluğuna yol açabilir.

Associative Learning, Rules, Context, and Cognitive Control
İlişkisel Öğrenme, Kurallar, Bağlam, ve Muhakemesel Kontrol

The complexity of primate behavior is partially attributable to the fact that primates can acquire new goals and manners of achieving them. Not surprisingly, the PF cortex is thought to be central to this ability.
Primat davranışının karmaşıklığı kısmen primatların yeni hedefler ve onları gerçekleştirecek tavırları edinebilişine bağlanabilir. PF cortex’in bu yeteneğin merkezi olarak düşünülmesi şaşırtıcı değildir.

Its executive role in brain function has been hypothesized to result from the acquisition and representation of “rules” that guide goal-directed behavior.
Beyin işlevi içinde yönetsel rolünün hedef-yönelimli davranışı yönlendiren kuralların edinilişi ve temsilinden kaynaklandığı ileri sürülmüştür.

Rule learning depends on forming arbitrary associations between disparate, but behaviorally related, information. We learn that “red” means “stop,” for example.
Kural öğrenme ayrık fakat davranışça ilişkili bilgi üstüne tercihsel ilişkiler kurmağa dayanır. Örneğin “kırmızı”nın “dur” anlamına geldiğini öğreniriz.

The PF cortex seems well positioned to play a role in associative learning. It is interconnected with all sensory systems, with the motor system, and with limbic structures involved in long-term memory and affect; it is truly “association cortex.”
PF cortex ilişkisel öğrenişte bir rol oynamak için iyi bir konumda gibidir. Bütün algısal sistemlerle, hareket sistemiyle, ve uzun dönem bellek ve hazza karışan limbic yapılarla karşılıklı bağlantılıdır; gerçekten “ilişkilendirme cortex”idir o.

Thus, PF activity can reflect stimuli, associated actions, and expected consequences.
 Böylece, PF faaliyeti dürtü, ilgili eylemler, ve beklenen sonuçları yansıtabilir.

Cohen and colleagues have suggested how the ability of PF neurons to reflect conjunctions of behaviorally related information might result in mechanisms for executive control.
Cohen ve meslekdaşları PF nöronlarının, yönetsel kontrol mekanizmalarında davranışça ilişkili bilgiye ait bileşimleri nasıl yansıtabildiğini ileri sürmüşlerdir.

They posit that control emanates from representation of context (Cohen and Servan-Schreiber, 1992). Context is the constellation of task-relevant information needed to guide a given behavior.
Onlar kontrolün bağlamın temsilinden doğduğunu iddia etmişlerdir(Cohen ve Servan-Schreiber, 1992). Bağlam, verili bir davranışı yönlendirmek için gerekli, göreve bağlı bilgilerden oluşan bir çeşit yıldızlar burcudur.

Top-down signals from the PF cortex are excitatory and represent the to-be-attended item. These signals increase activity of neurons that process the relevant information and, by virtue of the mutual inhibition, suppress activity of neurons processing irrelevant information.
PF cortexten gelen yukarıdan-aşağıya işaretler uyarıcı(exicitory)’dir ve izlenmesi-gereken-şeyi temsil eder. Bu işaretler ilgili bilgiyi işleyen nöronların faaliyetini arttırır ve, ortaklaşa engelleme özelliği ile, ilişkisiz bilgiyi işleyen nöronların faaliyetini bastırır.

Context representations may act in a similar fashion. However, rather than convey only visual attributes, context representations are thought to be multimodal and include information about stimuli, actions, etc., that have become associated through experience.
Bağlam temsilleri benzer bir tavırla çalışabilirler. Yine de, yalnızca görsel özellikler iletmektense, bağlam temsillerinin çoklu-modal olduğu, ve tecrübe ile ilişkilendirilmiş, dürtü, eylem, vb., hakkında bilgi içerdiği düşünülür.

Thus, they can bias motor as well as sensory processing and also allow appropriate actions to be selected and executed.
Böylece, algısal işleyişe olduğu gibi harekete ön-eşik belirleyebilir ve bunun yanında uygun eylemlerin seçim ve gerçekleştirilmesine izin verirler.

Conclusions -Sonuçlar
Recent studies have shown that, consistent with their putative role in the highest level of cognitive function, PF neurons have complex response properties that are highly dependent on, and shaped by, task demands.
Son çalışmalar, en yüksek seviyede muhakemesel işlevlerindeki genellikle kabul edilen rolleri ile uyumlu olarak, PF nöronlarının görev gereklerine yüksek derecede dayanan ve, onlarca şekillendirilen karışık yanıt özelliklerine sahip olduğunu göstermiştir.

They selectively process and integrate information needed for a common behavioral goal. Thus, its extensive connections and the ability of its neurons to be modified by experience may allow the PF cortex to play a role in knitting together behaviorally relevant associations, a process needed for acquisition of “rules” that guide goal-directed behavior.
Onlar ortak bir hedef için gerekli bilgiyi seçerek işler ve bütünleştirir. Böylece, geniş bağlantıları ve nöronlarının tecrübe ile değiştirilebilir olma yeteneği, PF cortex’in, davranışça ilgili ilişkileri örgü gibi örmekte bir rol oynayabilmesini mümkün kılar, bu hedef-yönelimli davranışı yönlendiren “kuralların” edinilmesinde ihtiyaç duyulan bir süreçtir.

This may result in a representation of context, a template of a previously successful configuration of sensory and response-related information that biases processing in other brain regions in favor of task-relevant information.
Bu, daha önce başarılı olmuş algısal ve yanıt-bağımlı bilginin bir şablonu, başka beyin bölgelerindeki işleyişte görev-bağıntılı bilgiyi ön-eşikleyen bir bağlam temsili sonucuna yol açabilir.

Such complicated and malleable activity would be expected for a region so closely linked with the complexity and flexibility that are the hallmarks of primate behavior.
Böylesi karmaşık ve yoğrulabilir faaliyet, primat davranışına damgasını vuran karışıklık ve esneklik ile bu kadar yakından bağlı bir bölgeden beklenebilirdi.